Een mooie zondagmorgen bij het aanvangen van de herfst. Het begint haast een routine te worden. Bij het ontwaken flitst als eerste de gedachte aan Fadista, onze 3-jarige merrie door mijn hoofd. Ze heeft een virale luchtweginfectie opgelopen. Voor de 5de dag op rij balanceert ze tussen 38,6 en 40,5° koorts, waarvan de eerste 2 het meest kritiek. Lichaamstemperaturen boven 40° gedurende te lange tijd kunnen leiden tot orgaanbeschadiging. Toen op dag 2 bleek dat de reguliere koortswerende middelen niet afdoende werkzaam waren voor haar ging ik aan de slag met etherische oliën, fyto- en quantumtherapie. Met succes zo bleek want haar temperatuur daalde onder de 39°.

Koortsdaling?

Die ochtend haast ik me naar de weide hopend op een spectaculaire koortsdaling. De daling in temperatuur is er, alleen… niet zo spectaculair als verhoopt. Opnieuw hervat ik mijn dagelijkse ritueel. Temperatuur opnemen, raindrop massage met etherische olie, behandeling met miHealth en kruidenthee door het voer mengen. Ik besluit haar een healing te geven. Intuïtief laat ik mijn handen over haar vermoeide lichaam gaan, langer pauzerend bij de plaatsen waar ze de helende energie het meeste nodig heeft. Ik zie haar wegdommelen onder de aanraking van mijn handen. De zorgen en spanning van de afgelopen dagen nemen de overhand en de ratio verliest het pleit van mijn gevoelens. Het wordt me allemaal even te veel en geheel tegen alle healingregels in vraag ik haar om van mijn energie te nemen, om desnoods mijn leven te nemen want dat het zonder haar voor mij niet hoeft. Gelijk zie ik een traan uit haar ooghoek vloeien…

Wilgentakken

Buiten het schuilhok staat Dino me op te wachten. Hij houdt een wilgentak in zijn mond en stapt me stevig met het hoofd zwaaiend tegemoet. Vlak voor me komt hij tot stilstand, nog steeds het hoofd driftig op en neer schuddend met de wilgentak in zijn mond. De boodschap is klaar en duidelijk: Nog van dat! Takken van knotwilgen bevatten apigenine, een natuurlijke flavonoïde met ontstekingsremmende eigenschappen. Ik vraag manlief om nog wat wilgentakken te snoeien en smijt ze op de weide.

Ander scenario

Bij mijn terugkeer ‘s avonds zie ik een compleet ander scenario. Mijn Faduveltje staat niet meer in het schuilhok, maar mee met de anderen op de weide. Wanneer ik het domein oprijd kijkt ze alert op, de oren naar voren gespitst. Dit belooft! Ik maak hun avondeten klaar en twijfel nog even of ik haar apart zou zetten zodat ze haar emmertje rustig zou kunnen leegeten zonder dat de anderen het van haar inpikken.

Fadista staat als jongste van de kudde vanonder in de hiërarchie en moet er bijgevolg voor zorgen dat ze snel genoeg eet. Ik besluit haar geen voorkeursbehandeling te geven en het even te bekijken. Ze speelt alles netjes op tijd binnen voor Misty haar portie verorberd heeft en haar kan verjagen. Dat lijkt alvast de goede kant uit te gaan.

Koortsthermometer

Nu de ultieme test nog: ‘de koortsthermometer’. Zoals steeds laat ik hem eerst even zien en ruiken en leg ik haar uit wat ik ga doen. Aanvankelijk laat ze me begaan maar halverwege zwiept ze hem met haar staart eruit. Hij markeerde nog maar net over de 35°. Ik leg haar nogmaals uit wat de bedoeling is en zeg haar dat ik dit bewijs echt wel nodig heb om gerustgesteld te worden. Gedwee laat ze het over zich komen tot het verlossende, intussen alom gekende piepsignaal.

Voorzichtig en vol spanning gluur ik naar het venstertje. Déjà vue. Dit lijkt verbazingwekkend sterk op mijn allereerste predictorervaring. 36,7°. Ik staar verbluft voor me uit. Het duurt even voor ik het helemaal kan of durf bevatten. Tot drie maal toe check ik het venstertje opnieuw. Heb ik dit wel juist afgelezen? En dan zinkt het in. Een vreugdedansje op de weide verlost me van de intense spanning die zich de afgelopen 5 dagen geleidelijk opgebouwd had.

Yezzzzzzz, we did it!!!!!