Paarden geven al eens een hapje… Mag dit? Kan dit? Waarom doen ze dit? Moet ik meer mijn grenzen aangeven? Laten zien wie de baas is? Want luisteren zullen ze! Of…

Deze worsteling had ik in mezelf… Tot ik het na meerdere voorvallen écht niet meer naast me neer kon leggen…

Het ‘toeval’ was te groot!

Sinds mijn borstoperatie heb ik problemen met mijn lymfesysteem. Mijn hele rechterkant liet zich voelen: van mijn oksel, schouder, arm naar mijn heup, dijbeen, kuit en zo tot aan mijn tenen en dit tot meer dan een jaar na de operatie…zelfs nu nog blijven repetitieve bewegingen moeilijk en echt kracht zetten met mijn rechterarm pijnlijk.

Tijdens het zwemmen met dolfijnen in het Sataya rif in Egypte had ik een speciale ontmoeting met een dolfijn. Hij keek me diep in mijn ogen, hier werden mijn hart en mijn hele wezen, helemaal warm van. Hij bleef in een cirkel rond me zwemmen en ik bleef rond mijn as draaien om dit mooie moment te kunnen filmen. Wat was dit een onvergetelijke, magische ervaring! Dan raakte hij met zijn neus mijn buik aan, dit had een enorme energetische impact op me! Iets later op de boot kreeg ik koorts waardoor ik de rest van de avond en nacht in non-actief modus heb doorgebracht…

Als ik paarden in de ogen kijk, kan dit speciale gevoel dat ik bij de dolfijnen had, mij ook overvallen…

Paarden zijn naast deze beleving met de dolfijnen, mijn grootste healers in mijn genezingsproces.

Daar paardrijden in deze herstelperiode geen optie was, stond ik vaak gewoon tussen de paarden, ‘zen’ te wezen. Onze ademhaling werd één, onze wezens verbonden zich met elkaar en al gauw voelde ik mij als het ware ‘paard’ tussen de paarden. Ik vond hun favoriete plekjes waar ze graag gegroomd werden, ik ademde hun adem en tegelijk namen zij mij energetisch, mentaal en fysiek onder de loep door mij vanalles te spiegelen, maar ook door mijn schouder, bil of andere plekken waar het niet zo ‘stroomde’, bv. te masseren. Hierdoor ontdekte ik dat ze niet zomaar ergens groomen! Ze wisten exact waar mijn ‘zwakke plekken’ waren in mijn lichaam!

Eén voorbeeldje hiervan was dat mijn paard Quin mij een hapje gaf aan de binnenkant van mijn pols en net dáár stak 2 uur later mijn acupuncturist mij een naaldje! Natuurlijk was ik zo nieuwsgierig om te weten wat dát punt precies was, dat ik hem onmiddellijk om uitleg vroeg. Het bleek de activatieplek van mijn levensenergie te zijn.

Dit was het begin van mijn grote ‘honger’ naar antwoorden en hiermee startte bij wijze van spreken mijn zoektocht naar wetenschappelijke verklaringen van ‘waar’ en ‘waarom’ o.a. mijn paarden mij masseren, pulserend bijten of met hun neus blijven stilstaan…Hierdoor ontdekte ik hoe wonderlijk ons lichaam in elkaar zit en kwam ik tot de ontdekking dat deze plekken vaak chakra’s, acupunctuurpunten, organen, meridiaanbanen, sloten en stromen van Jin Shin Jyutsu* zijn, dat activatieplekken en – banen zijn van het harmoniserend en zelfgenezend vermogen van het lichaam, …

Ook tijdens coachsessies ga ik nu bewuster kijken naar waar de paarden met ‘hun aandacht’ blijven stilstaan en brengt het terugkoppelen van deze inzichten de coachsessies vaak heel snel naar een dieper level.

Waarom doen paarden nu dit bij ons en bij elkaar?

Om, zoals ik in mijn vorig artikel al zei, zo snel mogelijk het beste van jezelf en elkaar naar boven te halen, want ze moeten weten hoe ze op jou en op elkaar kunnen rekenen als er gevaar is!

Is het dan verwonderlijk dat wij ons ‘lichter’ of beter voelen als we van bij de paarden komen?

*Jin Shin Jyutsu (JSJ) is een eeuwenoude, Japanse helingskunst waarbij de handen als het ware ‘de startkabels’ zijn om de energiestromen en – sloten in lichaam, ziel en geest in harmonie en balans te brengen door zachte aanrakingen. Daardoor bevordert het de gezondheid en versterkt het in je paard, de eigen, diepgewortelde zelfgenezingskracht.

Hier het voor mij belangrijkste stukje uit haar boek:

‘Nu leek de dolfijn in mij te kijken.
Ze fixeerde me krachtiger, oplettender dan ik ooit met een persoon had ervaren.
Tegelijkertijd realiseerde ik me dat ze zich op één of andere manier écht met me verbond.
Het leek alsof ze me aftastte, niet alleen via mijn lichaam, maar vérder,
tot in mijn persoonlijkheid, mijn identiteit, mijn diepste wezen!
Ze las me, van binnen en van buiten.’

Dit heb ik aan den lijve mogen ervaren toen ik met de dolfijnen zwom in het Sataya rif in Egypte, maar ook later… met de paarden.

Tijdens mijn opleiding tot paardencoach werd er uiteraard veel gecoacht en stond ik vaak in de ring als coachee. Veel thema’s werden ‘aangeraakt’. Ik merkte al snel dat paarden meesters waren in het weerspiegelen van mijn emoties en in een mum van tijd onderliggende thema’s oprakelden.

Waarom doen paarden dit?

Wel, om het in een notendop te vertellen, paarden zijn prooi-, vlucht- en kuddedieren, en als kudde zorg je voor elkaar.
Van het moment dat jij als mens bij een paard gaat staan, ben jij een deel van de kudde.
In een kudde is het belangrijk dat je op elkaar kan rekenen, zeker als er gevaar is! Als vluchtdieren moeten paarden kunnen inschatten wie de leider is van de kudde, wie een volger, waar de zwakke punten zijn… want een kudde is zo sterk als zijn zwakste schakel!
Vandaar dat wanneer je als mens bij een paard gaat staan, ze je energetisch, fysiek en mentaal onder de loep nemen om zo snel mogelijk het beste van jezelf naar boven te halen, want ze moeten weten hoe ze op jou kunnen rekenen als er gevaar is!

Deze paardentaal lezen en terugkoppelen aan de coachee in de ring bij het paard, geeft een meerwaarde aan een coachsessie en brengt het coachen naar ‘een dieper level‘.

Paarden dragen oude kennis mee.

En zoals alle dieren, zijn zij constant in verbinding met het Bewustzijn van hun soort.

Door de eeuwen heen hebben de paarden zich staande gehouden en weten te overleven.

Dé reden hiervan is dat ze telkens in zichzelf de balans weten te vinden tussen het leven hier op aarde en de verbinding met het Paardenbewustzijn.

Levend als kuddedieren wordt al heel snel duidelijk hoe ze elkaar invoelen en scannen om de hiërarchie te bepalen en te weten wat fysiek hun zwakke plekken zijn.

Op die plekken groomen en happen ze elkaar om er de energie terug beter te laten stromen.

Zo zijn ze steeds elkaar aan het helen.

Dit is ook wat ze met hun mens doen als ze samenzijn, want op dat moment is hun mens ook een deel van de kudde en moet hij/zij ook mee kunnen vluchten als er gevaar is.

Er is constant een uitwisseling van energieën en info tussen paarden onderling, hun omgeving, hun mensen en hun verbinding met het Paardenbewustzijn.

Paarden lezen onze lichaamstaal en voelen onze (harts)energie.

Hierdoor geraken ze in de war als hun mens incongruent gedrag vertoont, want ze voelen en zien het anders.

De ademhaling is hier een belangrijke factor in.

Wees je als mens bewust van je ademhaling en handel naar je gevoelens.

Toon je ware gelaat, zet je masker af en vertel je paard wat je voelt en bezighoudt.

Hierdoor kan jouw paard tot rust komen en jij ook…