Onze overstap naar bitloos mennen

Lisanne Joosse — Wed, 07 Jun 2017 05:30:55 +0000

Fotograaf: Lisanne Joosse

Een aantal jaren geleden maakte ik met mijn rijpony al de overstap naar het bitloos paardrijden. Ik weet niet meer precies hoe ik er bij kwam om dat te doen, maar ik probeerde het gewoon een keer binnen de veilige omheining van de bak. Toen dat boven verwachting ging, probeerde ik het ook eens buiten en na een poosje hing ik het bit definitief aan de wilgen want mijn pony Edelweis was zonder bit fijner te rijden dan met.

“Omdat het zo hoort”

Toen ik later aan de slag ging met het beleren van mijn eerste Shetlandpony voor de wagen, deed ik dat toch weer met bit, waarschijnlijk omdat “het zo hoort”. Maar tijdens het werken aan de lange teugel ging ik aan de slag met alleen een sidepull-neusriem, want daar reageerde mijn pony Sjaak prima op. Het beleren van Sjaak verliep ook vlekkeloos en na een tijdje ging ik me afvragen waarom ik eigenlijk een bit nodig zou hebben.

In die tijd had ik op de pensionstalling waar Sjaak stond een grote rijbak tot mijn beschikking zodat ik de eerste stapjes tot het bitloos mennen relatief veilig kon nemen. Het grootste voordeel was natuurlijk dat Sjaak het bitloze sturen al kende van het werken aan de lange teugel. Daarnaast maak ik bij het mennen gebruik van een optoming met sidepull-neusriem. Deze optoming heeft een enigszins vergelijkbare inwerking op het hoofd als het rijden met bit, wat de overgang van bit naar bitloos vergemakkelijkt.

Hoewel ik me nog een beetje druk maakte over de vraag of het wel goed zou gaan, liep Sjaak met haar bitloze optoming net zo makkelijk weg als met bit in. Na een paar keer oefenen in de bak ging ik dus al snel naar buiten, de ene keer met bit en de andere keer zonder. Het grootste (en misschien wel enige) nadeel van rijden zonder bit vond ik dat Sjaak makkelijker wat gras kon meesnaaien en wegkauwen.

Ook mijn andere menpony Kees heb ik in het begin met bit gereden. Zij was al beleerd met bit voor ze bij mij kwam, vandaar dat ik de eerste tijd nog met reed. Aangezien bij Kees het gaspedaal een groter probleem vormt dan de rem, ben ik ook haar uiteindelijk zonder bit gaan rijden.

Kies dat wat bij jullie past

Inmiddels liggen mijn bitten dan ook boven op zolder te verstoffen. Vanaf de kar merk ik weinig verschil tussen het rijden met of zonder bit en dat heeft me doen besluiten dat wij best zonder kunnen. Ik ben van mening dat je beter kunt vertrouwen op de band tussen jou en je paard, dan op het materiaal dat je gebruikt om het paard “in toom” te houden. Maar ik ben ook zeker niet tegen het rijden met bit, omdat ik denk dat een optoming zo goed of zo slecht is als de persoon die er mee om gaat. Het belangrijkste is dat de optoming past bij paard en menner/ruiter. Wanneer jij je veiliger voelt met een bepaalde optoming, straal je dat natuurlijk ook uit naar je paard en dat zal de veiligheid ten goede komen. Kies dus voor datgene waar jij én je paard beiden het best bij voelen.

Het bericht Onze overstap naar bitloos mennen verscheen eerst op Paardentaal Magazine.

Bitloos op wedstrijd: Endurance

Maaike Mafranckx — Fri, 26 Aug 2016 17:08:24 +0000

Fotograaf: Meulemans Goedele

Als men spreekt over endurance rijden, denken de meesten aan snelle Arabieren die in een mum van tijd een hele afstand lopen. Dit is echter niet waar. Elk gezond paard met een goede basis conditie kan een endurance wedstrijd van 20 tot 30 km lopen. Van Haflinger tot Tinker, iedereen kan dit mits zoals ik al zei een goede basis. Let wel elk paard is anders, een koudbloed zal meer training nodig hebben dan een volbloed. Een koudbloed heeft dan weer een sterker gestel dan een volbloed, maar een volbloed krijg je dan weer sneller gekoeld dan een koudbloed. Ikzelf heb een Arabier x New Forrest en wij hebben onszelf opgewerkt tot 80 km. Dit echter met vallen en opstaan, veel bloed, zweet en tranen.

Maar hoe begin je hier nu aan?

Eerst en vooral heb je een gezond paard nodig dat graag loopt en niet van opgeven houdt. De basis is vooral stappen, veel en lang stappen… Je zal denken dat dat saai is. Ja, mijn paard en ikzelf houden ook van wat meer actie, maar stappen is de basis voor het afharden van je paard. Een sterk gestel heb je nu eenmaal nodig. Wij doen regelmatig tochten van 30 tot 40 km met enkel stap, af en toe een drafje om de spirit erin te houden. Ook na een hele lange tijd niet te rijden door bv. een blessure, is stappen het eerste wat je wordt aangeraden. De stap trainingen worden LSD trainingen genoemd (Long Slow Distance).

Natuurlijk worden er ook gewoon ritten gemaakt met van alles wat. Verschillende gangen en verschillende ondergronden. Ook komen op het programma galoptrainingen. Een goede opwarming links en rechts en dan kan je van start gaan. Ik galoppeer meestal 15 tot 25 minuten links en dan nog eens zolang rechts. Ik houd hierbij zijn hartslag in het oog. Eenmaal je het omslagpunt kent van je paard weet je perfect wanneer hij nog een tandje bij kan of wanneer het tijd is om te stoppen. Maar, ik zeg hierbij wel dat ik echt jaren zonder hartslagmeter gereden heb. Ik ken mijn paard goed en ik voel goed aan wanneer er iets niet juist zit, het is en blijft belangrijk dat je altijd luistert naar je paard! Buiten veel plezier maken en luisteren naar je paard kan ik enkel zeggen dat passend materiaal een must is. Een goed passend zadel waar jij je goed in voelt en dat past voor je paard is echt wel nodig. Hoe zou je zelf zijn als je een knijpende, niet passende last op je rug draagt? 1x per jaar wordt mijn zadel gecontroleerd en bijgewerkt waar nodig. Verder : 1x per jaar de tanden laten nakijken, tijdig ontwormen en op tijd de vaccinaties laten zetten.

Op wedstrijd!

Als je alles goed hebt kunnen opbouwen, kan je al eens proberen om een wedstrijd te lopen. De kennismakingsreeks is 20 km en hier kan je je meestal ook nog ter plaatse voor inschrijven. Je paard wordt voor je vertrek gekeurd door dierenartsen op verschillende factoren: hartslag, darmgeluiden, algemene indruk, beweging, uitdroging,… Een heleboel dus, als er hier al iets niet pluis is, zal dit gemeld worden. Aan de hand van wat er juist scheelt, zal je al dan niet mogen starten. Als je mag starten kan je je paard klaar maken voor je rit. Endurance is een bewegwijzerd parcours, dus je moet de pijltjes/lintjes volgen. Je hebt ook een kleine kaart mee voor het geval je een pijltje moest missen. Dan is de vraag hoe goed je een kaart kan lezen je hebt ook wel best altijd een telefoon op zak, je weet maar nooit.

Eenmaal je rit erop zit kom je toe in de grooming area, hier word je paard afgezadeld en gekoeld. Let op met koelen dat je paard (als het niet zo heel warm is) niet onderkoeld raakt! Als jij denkt dat het goed zit, kan je je paard gaan aanbieden bij de dierenarts. Opnieuw krijgt hij de hele check als voor je vertrek. De hartslag mag niet te hoog zijn en je moet je eigenlijk zo snel mogelijk aanbieden bij de dierenarts. Je strafpunten beginnen namelijk te lopen eenmaal je over de aankomststreep bent. Voor jou zit het er hierna op. 20 km is maar 1 lus, net zoals 30 km. Vanaf 40 km krijg je meerdere lussen 2×20 km, 2×30 km, 2×40 km of 2×30 km + 1×20 km. Tussen de lussen heb je een verplichte rustpauze. Hier moet je paard rusten, drinken en eten zodat hij er na de rust terug tegenaan kan.

Over endurance kan ik nog even blijven doorgaan, dit is een beetje een kleine samenvatting. Ook is dit mijn eigen mening en gevoel. Ik schrijf hier nu ook maar tot 80 km, omdat hoger voor mij een niet bekend terrein is. Hoger dan 80 km zal ik met mijn paard niet gaan, dit is voor mij niet haalbaar. Hoe hoger je gaat, hoe meer tijd, verzorging en geld in de sport kruipt. Iedereen heeft zijn eigen mening en methoden, maar de belangrijkste regel is dat je moet luisteren naar je paard.