Woensdagavond 28 september raakte ik geïnspireerd door een Zweedse vlogger die veel reist en filmt. Ik besloot die avond mijn camera’s en statief te pakken en naar de merries te gaan om te filmen en fotograferen tijdens het gouden uurtje en met de zonsondergang op de achtergrond. Het was zeker weten een heel geslaagde avond.

Ik kan blijven kijken naar hoe de paarden zich gedragen in kuddeverband tot ik in slaap val, ik vind het heel interessant om te zien hoe ze leven in een kudde, wat de ‘normale’ dingen zijn die ze elke keer doen, hoe ze de rangorde bepalen en hoe ze zich daar naartoe gedragen heel fascinerend! Ik heb er dan ook denk ik wel 3 uur gezeten.

Ik kom regelmatig bij de kudde om te zien hoe het met ze gaat en of ze wat mankeren, hoe hun hoeven eraan toe zijn etcetera. Als ik water ga vullen en ze staan vooraan kom ik ook even met ze kroelen, eigenlijk altijd als ze me de wei in zien komen komen ze naar me toe, dus ik was al erg voorzichtig, zachtjes en laag sluipend door het weiland. En ja hoor ik zet mijn camera op en de eerste paarden staan verderop al te kijken hoe ik mijn camera aan het opzetten ben. Kort erna staat de hele kudde in een rijtje wat me een beetje deed denken aan de gymles op de basisschool, dat je allemaal netjes naast elkaar en achter de lijn moest gaan staan haha.

Ik heb mijn camera net op statief en goed ingesteld en de kudde begint mijn kant op te komen, met de 32 jarige merrie genaamd Elsinore des Menaults voorop, een paard dat veel voor de fokkerij heeft betekend en zich nog helemaal kip lekker voelt, ze voert de kudde aan en kort erna gaan ze dan ook in volle galop naar de voorkant van het weiland. Ik kan het echt wel een miljoen keer zeggen hoe mooi dat is om mee te maken en om te zien, dat het eigenlijk zonde is om te fotograferen en filmen.

Ik heb ook hele gave footage van film, van het groomen tot zwiepen met de staart naar vliegen tot het galoperen door het weiland..

Ik ben even later in het weiland gaan liggen om foto’s en film met een mooi laag standpunt te kunnen maken. Ondanks dat het een lusitano fokkerij is zijn er ook andere paarden, zo is er 1 Duits rijpaard en 1 KWPN’er voor het fokken van kruisingen tussen Lusitano en Duits rijpaard of KWPN’er. De KWPN’er heet Peggy-Sue is 4 jaar oud en erg nieuwsgierig en heeft een vriendinnetje genaamd Eman een kruising tussen een Lusitano en Duits Rijpaard, ook zij is erg nieuwsgierig en ook heel erg lief. Ik liet ze hun gang gaan en paste wel op met wat ze aan het doen waren, ze begonnen een beetje aan m’n schoenen te snuffelen, Eman vond m’n veters erg interessant en wist die in haar mond te krijgen, het duurde niet lang voor Peggy-Sue hetzelfde deed, wat ook weer laat zien hoe intelligent paarden weer zijn!

Door uren lang in een weiland te zitten en te kijken naar hoe ze leven besef ik hoe gelukkig een paard kan zijn in kuddeverband, ik hou er dan ook niet van als ik een paard in z’n eentje zie staan, zo eenzaam.. Ook besef ik hoe ongelooflijk gezegend ik ben om dit mee te mogen maken.

In mijn vorige blog lees je meer over mijn Stage op deze prachtige plek, Haras du Coussoul.

In het vliegtuig zat ik me allemaal scenario’s te bedenken over hoe het toch in werkelijkheid zou zijn. Madame Vaisse stond op me te wachten bij het vliegveld, een iets oudere maar heel lieve vrouw, van origine Amerikaans. Terwijl we naar het bedrijf reden, wat vanaf Marseille/Provence airport maar een klein uurtje duurt, spraken we over de dressuur, de olympische spelen, wellfare en natuurlijk hoe Alizée haar paarden rijdt. Madame Vaisse heeft een groot netwerk en veel kennis van de dressuur en de paardensport in het algemeen, al gauw kreeg ik door dat ze echt alles voor wellfare van paarden wilde doen. Uiteindelijk reden we op een lange asfaltweg met veel land om ons heen, veel olijfboomgaarden, gras dat verbrand was door de zon, en veel hooivelden. Ik zag aan mijn rechterkant een bord “Haras du Coussoul, Elevage des chevaux Espagnole et Portugese”, wat betekent Haras du Coussoul, Fokkerij van Spaanse en Portugese paarden. We sloegen daar af naar rechts en reden over een smal geasfalteerd weggetje, na een paar honderd meter kwamen we aan bij een poort waar toevallig net de dochter van Madame Vaisse uit kwam rijden, die had net de paarden binnen gehaald en gevoerd. We reden door de poort heen en daarna een paar honderd meter door een boog gevormd door bomen.

Madame Vaisse liet mij mijn studio zien en toen ben ik gaan verkennen. Alle 40 hectare om het bedrijf heen zijn van het bedrijf en is hooiland, 3 x per jaar snijden ze 320 ton aan hooi af. Het hooi wordt Crau Hay genoemd, een van de beste soorten hooi die er in Europa te krijgen is. Alle hengsten hebben hun eigen stukje wei, wat nog best groot is voor een paard, de weides liggen allemaal naast elkaar, 4 stroomdraden tussen de hengsten in om ruzie te voorkomen. Persoonlijk was ik heel blij dit te zien. De hengsten kunnen elkaar zien, in Nederland zie je vaak zelfs dat ze niet buiten komen uit angst voor blessures en als ze buiten komen is het op een heel klein stukje. In de stallen hebben de hengsten tralies waardoor ze nog enige lichaamscontact hebben. Zomers staan de hengsten hier overdag binnen, het is hier dan bijna 40 graden en er zijn steekbeesten die bijna wel 4x zo groot zijn als een wesp, de hengsten zijn hier erg gevoelig op en aangezien deze moeten werken staan ze wanneer het te erg wordt binnen.

De jonge hengsten staan nog bij elkaar in grote velden land, de waterbakken worden 1 keer in de paar dagen schoon gemaakt en opnieuw gevuld. De merries en veulens staan in een kudde van ongeveer 20 paarden inclusief de veulens, samen hebben ze heel veel land. Ulyssa, een schimmelkleurige merrie is de leider van de groep. Wanneer zij gaat, gaat de hele kudde met haar mee, de veulens rennen met elkaar het hele veld door en worden opgevoed door alle merries in de kudde. Wanneer het warm is zoekt de kudde een heerlijk schaduw plekje op en elke merrie heeft haar eigen plekje in de rij. Ook de gepensioneerde merries en hengsten worden gehouden, de hengsten worden net zoals de anderen verzorgd, een stuk wei en een stal wanneer het nodig is. De merries staan echter 24 uur per dag buiten, zij lijken ook minder last te hebben van de steekbeesten of het komt door de kudde, door het grote veld of gewoon doordat ze eraan gewend zijn weet ik niet, wat ik wel weet is dat een vrij paard een blij paard is. De gepensioneerde merries staan samen met jonge merries, waardoor de jonge merries heel goed worden opgevoed. Ook hun hebben een aantal hectare land.

De paarden ogen allemaal erg blij, het bedrijf was mooier en groter dan ik had verwacht, mooie koraalrode bloemen langs de horizontale kant van de hengstenweides, een mooie heg langs de Grand Prix bak en langs het pad die in het najaar rood, oranje en geel kleurt. En niet te vergeten, gelukkige paarden!

Groetjes vanuit zonnig Zuid Frankrijk!