Oudejaarsavond nadert en paardeneigenaars maken zich terecht zorgen over hun paarden.
Verschillende vragen spoken door hun hoofd.

– Waar gaat men dit jaar vuurwerk afsteken?
– Is het in de buurt van mijn paarden of veraf?
– Is het veel of hier en daar een enkele pijl?
– Hoe gaan mijn paarden reageren?
– Zal ik mijn paarden op stal zetten?
– Of in de wei laten lopen?

En dan op het moment suprême staan velen buiten bij hun paarden (tot grote spijt of ergernis van hun partners) om alles in de gaten te houden, hun paarden te kalmeren, paarden die door de draad gaan te gaan zoeken, een dierenarts te bellen en in het ergste geval hun paard te verliezen.

Vuurwerkangst bij paarden

Sinds verschillende paarden en andere dieren dood vallen op oudejaarsavond, maak ik mij zorgen. Om mijn paarden, om andere paarden, om alle dieren die hiermee geconfronteerd worden. Wij wonen vlakbij een parking. Dé ultieme ontmoetingsplaats van goed georganiseerde vuurwerkafschieters op oudejaarsnacht. Ze plaatsen er een (semi) professionele ‘installatie’ en knallen er meer dan een uur op los. Het klinkt alsof er een oorlog uitbreekt. De dag nadien ligt de parking vol met afval van het vuurwerk en ruikt het er nog steeds naar kruit.

In het begin gaat het goed en zijn mijn paarden een beetje onrustig, maar na een tijd gaat het van kwaad naar erger en staan ze nat in het zweet met een verhoogde ademhaling en hartslag. De laatste keer dat dit gebeurd was, vroeg ik mij het volgende af:
Hoelang en hoeveel vuurwerk kan een paard aan?
Is het verantwoord dat ik als eigenaar mijn paarden hieraan blootstel?

Vuurwerkgekte

9 jaar geleden stonden mijn paarden er vredig bij op oudejaarsavond, zelfs 1 been op rust. Maar toen was het nog zo erg niet. Toen was het nog niet zo’n hype om zelf vuurwerk af te steken in je tuin. Of om met z’n allen samen te komen op een open plek en meer dan een uur te knallen.

Mijn paarden kunnen heus wel tegen wat vuurwerk, maar niet voor meer dan een uur non stop op 200m van hun woonplaats. Het opsluiten in hun stal haalt niets uit, het zijn namelijk buitenstallen en ze horen en zien de knallen erg goed. Door hen te beperken in hun bewegingsvrijheid worden ze gek in deze situatie.

Sinds vorig jaar gaan ze ‘op stal’ naar een binnenstalling. Een stalling met link en rechts een rij stallen en een gang in het midden. En ‘afgesloten’ van buiten. Met licht aan en radio aan. Mijn paarden zijn dan veel rustiger dan thuis. Ik ben zo blij dat ik mijn zo natuurlijk mogelijk gehouden paarden voor 1 nacht op het jaar elk apart kan opsluiten in een box in een binnenstalling. Zo hoef ik mij niet meer af te vragen of ooit te ondervinden hoelang en hoeveel vuurwerk mijn paarden aankunnen.

Tips voor vuurwerkangst bij paarden

• Jij kent je paard het beste. Jij weet daarom ook het beste wat mogelijk is en wat niet en hoe je je paard zo aangenaam mogelijk door oudejaarsnacht kan helpen. Volg steeds je intuïtie.

• Bach Rescue of homeopathie kan helpen. Raadpleeg hiervoor altijd een therapeut.

• Als je voedselbeloningen zou geven, houdt er dan rekening mee dat je de emotie van je paard beloont. Als je paard gespannen, zenuwachtig, opgewonden, angstig, … is en je geeft op dat moment een voedselbeloning dan beloon je de emotie die je paard op dat moment doorleeft. Geef enkel een beloning als jij en je paard kalm en rustig zijn.

• Indien mogelijk zet muziek op in de stal en steek alle lichten aan

• Zorg voor extra ruwvoer zodat er afleiding is.

• Als je paard thuis niet veilig en rustig kan staan, zoek dan een veilige plek waar dit wel kan.

Heb jij nog een tip bij vuurwerkangst die je wil delen?

Misschien herken je dit:

1. Je paard vertoont agressief/defensief gedrag
2. Je paard wil niet meewerken
3. Je hebt angst van je paard etc.

Dan hoop ik dat het volgende verhaal je kan inspireren.

Ingrid, de eigenares van Jet, had namelijk via facebook gelezen dat ik guasha behandelingen gaf aan paard en mens en ze hoopte dat dat de oplossing zou zijn voor hun problemen.

Jet is een 8-jarige ruin met een heel speciaal uiterlijk. Met zijn 2 blauwe ogen verovert hij zo je hart. Toen ik de allereerste keer bij Ingrid kwam, kreeg ik echter een heel ander beeld van Jet te zien. Ingrid vertelde me dat ze al verschillende instructeurs over de vloer had gehad in verschillende disciplines, maar ofwel gaven ze het op ofwel kwam er maar een kleine verbetering om nadien een terugval in Jet zijn gedrag te zien. Zelf deed ze nog wel Parelli grondwerk maar door de spanningen tussen hen was dit geen plezier voor beiden. Ingrid wou zo graag met hem kunnen wandelen, maar dat leek niet meer mogelijk door zijn onbetrouwbaar gedrag.

Het begon nochtans veelbelovend die eerste keer dat ik hem zag. Toen Ingrid Jet riep, kwam hij van helemaal achteraan in de weide af, in galop! De eerste gedachte die bij me opkwam was dan ook dat ze wel een sterke band hadden met elkaar en dat Jet wel graag bij haar wou zijn. Toen moest Ingrid echter zijn halster aandoen.. Jet beet echt gericht naar haar hoofd of eender wat hij kon te pakken krijgen. Ik zag duidelijk dat hij heel veel spanning had.

Lag het aan het feit dat hij een halster linkte aan “trainen” en gaf dit negatieve associaties en gevoelens bij hem of lag het aan Ingrid’s gebrek aan zelfvertrouwen en onbewuste uiting van haar angst?

Hij kon het natuurlijk niet vertellen maar ik voelde ergens wel dat hij niet wist hoe hij zijn spanning op andere manieren kon communiceren of laten afvloeien. Ook aan Ingrid haar energie en zelfvertrouwen gingen we werken.

Ik moet toegeven dat het in het begin zeker niet evident was. We spraken af om Jet eerst minstens 5 keer te behandelen en te zien welk resultaat dit gaf. Ik kon de eerste keer niet in de zone voor zijn schouders komen, want dan beet hij. Ik voelde onmiddellijk ook enorm veel spierspanning in zijn lichaam. Hij stond echt overprikkeld. Zeker in de leverzone waar de emotie woede aan verbonden is.

Mijn gevoel zei dat ik hem moest laten aangeven waar hij graag behandeld werd.

Toen ik stelselmatig gedurende de sessies plekken begon te behandelen waarvan hij echt deugd had, begon hij mij stilletjes te vertrouwen en kregen we een zachtere Jet te zien. Hij liet zijn hoofd zakken en kreeg een rustigere blik.

Ook Ingrid heb ik behandeld waarbij er ook bij haar veel spierspanning op rug en schouders voelbaar was wat natuurlijk door haar job van verpleegkundige kan komen, maar zeker ook een deel door zichzelf “op te spannen” door de angst en frustratie rond haar paard.

Hierna zijn we rustig terug beginnen werken samen met hem. Heel veel aandacht ging naar Ingrid om haar te leren ademen, een rustige energie hanteren, een consequente vraagstelling en een zelfverzekerde houding. Observeren van de opbouw van spanning in Jet zijn lichaam en het aanleren van het detecteren van spanning in haar eigen lichaam om terug te kunnen ontspannen.

Jet is zeer sensitief en pikt elke kleine twijfel of verandering in de lichaamshouding bij Ingrid zo op. Ze heeft echt moeten leren vertrouwen op haar eigen kunnen en op het feit dat haar gevoeligheid in hun voordeel kan werken in plaats van tegen hun.

Less is more, ook in het werken met paarden. Vaak kan de intentie om iets te vragen al genoeg zijn om een reactie te krijgen van je paard.

We zijn nu 4 maanden later en een week geleden zijn Ingrid en Jet samen met mij naar buiten gegaan. Het was echt emotioneel om ze samen in eenheid, zonder zadel en met een touwhalster, te zien stappen op weg naar een leuke toekomst en nog veel avonturen samen.

Ik ben enorm trots op hun beiden! Het doorzettingsvermogen van Ingrid is echt een voorbeeld voor velen.