Fotograaf: Johanna Tallon

Het zal je maar overkomen! Jij en je paard, twee handen op één buik. Jullie begrijpen mekaar met een half woord en voelen mekaar op en top aan. Je ziet hem dolgraag en wil uiteraard alleen maar het beste voor hem. En toch lijkt het ergens fout te lopen… Van honden zegt men al eens dat ze na verloop van tijd op hun eigenaar gaan lijken. Ook voor paarden kan dit het geval zijn wanneer ze (bewust) de energieën van hun mens overnemen.

Wat is energie?

Alles op aarde is energie, van een bewuste en tastbare waarneming tot een vluchtige gedachte of intentie. Je lichaam, je geest, gedachten en emoties… alles bestaat uit energie met een eigen trillingsfrequentie. Zo is je lichaam één grote verzameling van kleine, minuscule deeltjes die steeds in beweging zijn. Maar zelfs zaken die ogenschijnlijk levenloos lijken, blijken uit energiegolven te bestaan. Die kennis halen we uit de kwantummechanica, die ons leert dat materie niets meer of minder dan verdichte energie is.

Energetisch lichaam

Elk levend wezen beschikt zowel over een fysiek als over een energetisch lichaam. Het fysieke lichaam is ons alom bekend en bestaat uit het skelet, de organen, het ademhaling-, vertering-, spier- en bloedvatenstelsel. Het energetische lichaam is op een vrijwel gelijkaardige manier opgebouwd. Ook hierin bevinden zich de organen van het fysieke lichaam, zij het dan in blauwdruk. Net zoals het bloed door de bloedvaten vloeit en aldus de organen bevoorraad, stroomt ook de Chi of levensenergie langs een uitgebreid netwerk van energiebanen of meridianen om zo identiek werk te verrichten in het energetische lichaam. Waar het hart de stuwende kracht vertegenwoordigt in het fysieke lichaam, wordt in het energetische deze taak waargenomen door de chakra’s.

Schadelijke factoren zoals o.a. trauma’s, opgekropte gevoelens, negatieve emoties,… kunnen ervoor zorgen dat er blokkades optreden in dit energetische systeem. Indien deze blokkades te lang aanhouden zullen bepaalde delen van het lichaam onvoldoende van energie voorzien worden, hetgeen uiteindelijk zal resulteren in ziekte van het fysieke lichaam. Nu is het zo dat niet alleen wij dat risico lopen, ook onze huisdieren worden via ons hier onrechtstreeks aan blootgesteld door middel van resonantie.

Resonantie

Elk levend wezen resoneert volgens een bepaalde trillingsfrequentie waarbij geldt; hoe positiever de stemming, hoe hoger de frequentie. Bij negatieve emoties zal het trillingsniveau veel lager liggen. De energietrillingen, die we uitzenden kunnen door andere levende wezens opgevangen worden. Zij kunnen dan gaan meetrillen in diezelfde frequentie.

Het is je waarschijnlijk al wel eens overkomen dat je zo sterk meeleefde met een vriend(in), die in de problemen zat dat je er zelf verdrietig van werd. De energietrilling bij jouw vriendin laat dan eenzelfde trilling in jouw energieveld ontstaan. Met andere woorden; je resoneert met de energiefrequentie van je vriendin. Op deze manier vinden er voortdurend energie-uitwisselingen plaats. Dieren tonen zich extreem ontvankelijk hiervoor. Logisch ook als je bedenkt dat het merendeel van hun communicatie via lichaamstaal en energieoverdracht verloopt.

Resonantie bij paarden

Ook dit hebben we allicht allemaal wel eens zelf ervaren. Je komt aan bij je paard na een lange werkdag of na een hoogoplopende discussie nog helemaal gestrest, verdrietig of boos maar vertrekt enkele uren later toch weer helemaal zen naar huis. Paarden bezitten die wonderlijke eigenschap om ons leed en onze zorgen te verlichten en in sommige gevallen zelfs helemaal over te nemen.

Hoe en waarom doen ze dat?

Als prooidier is het voor een paard van levensbelang dat elkeen in de kudde fit en gezond is zodat de kudde indien nodig onmiddellijk kan vluchten. Wanneer een paard bijvoorbeeld koliek heeft, zal de energie van het paard gefocust worden op zijn buikstreek. In geval van gevaar zal hij bijgevolg niet in staat zijn tot vluchten. Wat paarden op zulke momenten doen in het belang van de kudde is werkelijk wonderbaarlijk. Door het zieke paard te beschermen en spanning van hem over te nemen zullen ze hem trachten te helpen.

Voor een paard maakt het niet uit of je mens of dier bent. Zodra je met hen in interactie treedt, zullen ze met jou een kudde proberen te vormen. Wanneer ze bij ons dan een lagere trillingsfrequentie gewaar worden – hetzij door fysiek of emotioneel ongemak – zullen paarden alles in het werk stellen om je hiervan te verlossen.

(On)Schadelijk?

Hoewel het fijn is om op mindere momenten terecht te kunnen bij ons paard moeten we ons toch de vraag stellen of dit voor hen ook zo fijn is.

Wanneer iemand met een rustige, liefdevolle energie zich bij hen in de buurt begeeft, zal niemand daar uiteraard aan twijfelen. Paarden zullen graag bij zo’n persoon vertoeven. Zij zullen zich geliefd en veilig voelen omdat hij hen tijd, aandacht, liefde, veiligheid, geborgenheid geeft en een positieve energie uitstraalt. Anders ligt het wanneer iemand met een gejaagde, gestreste of negatieve energie hen tegemoet treedt. In dat geval zullen ze zo snel mogelijk uit de stressvolle situatie weg willen.

Sommige paarden doen dat door de oorzaak te ontvluchten. Zij zullen zich verzetten tegen de situatie en zullen afwijkend gedrag vertonen. Deze paarden kunnen dan werkelijk alles uit de kast halen en gedrag vertonen dat wij als vervelend en ongewenst beschouwen. De kans is dan ook zeer reëel dat ze, indien deze situatie blijft aanhouden, na verloop van tijd als onhandelbaar bestempeld zullen worden.

Andere paarden zullen zich door middel van resonantie aan deze penibele situatie trachten te onttrekken. Voor welke optie jouw paard kiest, hangt voor een groot stuk af van de de opbouw van zijn hartchakra.

Hartchakra

Energetisch gezien kan je de paardenpopulatie opdelen in twee grote groepen.

• paarden met een breed hartchakra
• paarden met een diep hartchakra

Paarden met een breed hartchakra zijn echte allemansvrienden. Zij onderhouden vaak meervoudige maar eerder oppervlakkige relaties met de mens. Deze paarden gedijen uitstekend op een kinderboerderij of op een manege. Hun bescherming bestaat er net in dat hun hartchakra slechts in geringe mate geopend is. Dit stelt hen beter in staat om externe energieën buiten hun systeem te houden.

Daar lijnrecht tegenover staan paarden met een diep hartchakra. In tegenstelling tot hun eerder genoemde soortgenoten stellen zij zich veel gereserveerder op. Eens ze evenwel besluiten hun hart voor de mens te openen, zullen ze dit ongelimiteerd en onvoorwaardelijk doen. Hoewel paarden in tegenstelling tot honden de vrije keuze hebben om al dan niet met de energie van hun mens te resoneren, zullen zij hier gewillig tot overgaan.

Misty

Misty is zo’n paardje met een diep hartchakra. Ze kwam in ons leven naar aanleiding van de  extreem moeilijke levensfase (laag zelfbeeld met zelfverwonding tot gevolg) die onze tienerdochter doormaakte op dat ogenblik. Anderhalf jaar nadat ze bij ons kwam, verhuisden we haar van de manege naar onze eigen stek. Tot op dat moment waren de beiden als twee handen op één buik geweest. Maar een tijdje na aankomst op de nieuwe locatie kreeg Misty plots te kampen met zomereczeem. De aanleiding hiertoe vond ongetwijfeld zijn oorsprong in haar allergische constitutie, het in stand houden ervan werd gevoed door negatieve emoties.

Misty begon met staartschuren net nadat ze een zeer traumatische gebeurtenis ervaren had. Onder deze lastige jeuk had ze niet enkel te lijden op zomereczeem-gerelateerde tijdstippen maar ook op momenten van hevige stress. Zoals twee winters terug toen Fadista, de jongste van de kudde, te maken kreeg met hevige koliek. Terwijl zij zich bij wijze van spreken krulde van de pijn schuurde Misty als bezeten haar staart tegen de omheining. Gedrag dat, net als zelfverwonding, als dwangmatig gecategoriseerd kan worden. Het staartschuren van Misty stopte vanaf het moment dat de kolieksymptomen bij Fadista verdwenen. En sedert afgelopen zomer is ook Misty’s puur fysiologische zomereczeem onder controle.  Na het volgen van een homeopatische kuur kan ze opnieuw onbedekt van het weideseizoen genieten.

Definitie dwangmatig gedrag:

Een dwang is een repetitieve mentale daad of repetitief gedrag dat meestal tot doel heeft de spanning of angst kwijt te raken, die gewoonlijk door een obsessieve gedachte opgewekt wordt.

Bron: http://www.e-gezondheid.be

Wat kan jij doen?

 Preventief

Vooraleer je naar je paard te begeven, is het van cruciaal belang jezelf en je emoties even onder de loep te nemen.

• Hoe voel ik me vandaag?
• Houd ik ergens spanning vast?
• Zijn er onverwerkte issues, die nog door mijn hoofd spoken?
• Ervaar ik nog ergens stressknopen in mijn lichaam?

You may be able to fool yourself, you will never fool your horse!

Een paard doorprikt zo de façade die je opgeworpen hebt. Ze screenen je van top tot teen en weten in een mum van tijd hoe de vork in de steel zit. Zij reageren niet alleen zeer sterk op gedragingen en gevoelens van soortgenoten, maar ook op die van jou!

Curatief

Als er een disbalans gecreëerd is, kan je gebruik maken  van natuurlijke therapieën om deze weer te corrigeren. Natuurtherapie stimuleert het zelfhelend vermogen van je paard op natuurlijke wijze. Het is een niet invasieve, ondersteunende behandelmethode waarbij de zieke behandeld wordt en niet de ziekte.  Dieren reageren hier zeer goed op en ondervinden er hoegenaamd geen nevenwerkingen van.

• (Bach)Bloesemtherapie
• Emoconie
• Fythotherapie
• Kristaltherapie
• Aromatherapie
• Homeopathie
• Energetische healing
• Shiatsu

Wens jij nog meer inspiratie en tips te ontvangen?

Wat onderneem jij om je paard te preventief en/of curatief te ondersteunen?

Ik verneem het graag in een reactie hieronder.

Natuurgeneeswijzen: een persoonlijke ervaring die ik graag met jullie wil delen.

Van dieren pleegt men al eens te zeggen dat ze geen emoties in de menselijke zin van het woord (kunnen) vertonen. Een statement dat ik met het volgende verhaal graag voor eens en voor altijd de wereld uit wil helpen.

Wens jij nog meer te lezen over natuurgeneeswijzen en mijn ervaringen met mijn paarden?

Klik dan even door naar mijn blog ‘Oost, west … je paard weet altijd best’

Wens jij nog meer inspiratie en tips te ontvangen?

Fotograaf: Johanna Tallon

Heeft de dierengeneeskunde het sowieso altijd bij het rechte eind? Of weten onze paarden – wanneer ze freedom of speech krijgen – het misschien echt wel beter? Mijn ervaring is dat er zich wonderlijke zaken kunnen voltrekken indien we ervoor openstaan, indien we op hun wijsheid durven te vertrouwen.

Ben jij zo iemand die naar zijn/haar paard durft te luisteren?

Werkelijk luisteren, niet als in hij/zij ziet er vandaag een beetje pips uit ik zal het wat kalmer aan doen in het werk. Durf jij tegen de mainstream in te gaan? Zelfs als je daarmee tegen de haren van het gros van de paarden-liefhebbende populatie ingaat? Of zelfs tegen het advies van paardenprofessionelen als trainers, dierenartsen en andere paard-gerelateerde beroepen ingaat?

Wens jij nog meer inspiratie en tips te ontvangen?

Fotograaf: Ansje Tallon

Coachpaarden zijn als kameleons…  Van kameleons is alom geweten dat ze van kleur kunnen veranderen. Tot voor kort werd algemeen aangenomen dat ze hun kleuren kunnen aanpassen aan een omgeving, die niet lijkt op de natuurlijke habitat maar dit blijkt niet juist te zijn. Die kleuren dienen voornamelijk om te communiceren. Maar hoe zit dat nu met coachpaarden?

Kan elk paard een coachpaard zijn?

In principe zijn alle paarden geschikt om te helpen bij een coaching. Toegegeven sommigen doen het beter of liever dan anderen, maar allen hebben ze er (al dan niet latent) de capaciteiten voor. Op voorwaarde dat ze goed in hun vel zitten.

Manegepaarden zullen hiervoor logischerwijs niet in aanmerking komen. Door hun onnatuurlijke leefomstandigheden heeft het gros van deze paarden zich uit zelfbescherming immers afgesloten van de buitenwereld. Veelal zijn ze in min of mindere mate depressief en reageren ze minder of nauwelijks op binnenkomende prikkels en op lichaamstaal. Dit maakt hen uiteraard minder geschikt voor deze taak. Voor meer informatie over hoe een depressief paard te herkennen verwijs ik je graag naar een voorgaande blog: Help! Mijn paard is depressief.

Komen getraumatiseerde paarden dan niet in aanmerking?
Toch wel. Net zoals voor ons mensen geldt ook hier dat het uitstekende hulpverleners kunnen zijn op voorwaarde dat ze hun trauma beleefd, geleefd en doorleefd hebben. Dit zijn dan de zogenaamde ervaringswerkers, zoals men ze tegenwoordig noemt. Mensen of dieren, die zich door een penibele levenssituatie geworsteld hebben en deze ervaring nu aangrijpen om anderen in een soortgelijke situatie te helpen.

Maar ook een onbeschreven blaadje heeft zo zijn waardevolle kwaliteiten om in te zetten tijdens een coaching. Algemeen beschouwd kan je dus stellen dat elk paard een coachpaard kan zijn op voorwaarde dat hij het graag doet en zich goed in zijn vel voelt. Daartoe worden ze bij voorkeur op een zo natuurlijk mogelijke wijze gehouden. Dat wil zeggen: vast kuddeverband, natuurlijke voeding (ruwvoer), voldoende natuurlijke lichaamsbeweging en in de mogelijkheid zijn tot het stellen van sociaal gedrag met soortgenoten, het aangaan van vriendschappen en vrije meningsuiting.

Wat maakt een paard zo succesvol?

Het paard als prooi-, vlucht- en kuddedier beschikt over een aantal prachtige eigenschappen waarvan we gebruik kunnen maken bij het coachen.

Prooidier:

Als grazer is het paard voortdurend onderhevig aan mogelijke aanvallen van roofdieren. Dit maakt dat hij continue alert is voor wat er rondom hem gebeurt. Niet enkel visuele, auditieve en olfactorische signalen worden probleemloos opgepikt, ook energetische wijzigingen gaan niet ongemerkt aan hem voorbij. Zo zal een paard toch in staat zijn het roofdier te spotten ondanks de vele moeite dat het zich getroost heeft om rekening te houden met de drie eerste factoren. Simpelweg omdat het paard een verandering in het energieveld gewaar is geworden.

Vluchtdier:

Wanneer het paard in het wild door een aanvaller belaagd wordt, zal deze er in eerste instantie voor kiezen om te vluchten of in sommige gevallen om te vechten. Tijdens een coaching komt ditzelfde naar voren wanneer een paard een discrepantie opmerkt in wat de coachee denkt, voelt en doet. Hij zal dan op gelijkaardige wijze reageren door zich ofwel van je af te keren of je er attent op te maken. De alom bekende fight or flight reactie dus.

Kuddedier:

Een paard kiest steeds voor de veiligheid van de kudde. Net als elke andere grazer ligt ook hun sterkte in hun aantal. Wanneer een coachpaard zich alleen met de coachee in de piste bevindt, zal hij ditzelfde principe toepassen. Hij zal trachtten de mens voor hem te doorgronden zodat hij er een mini-kudde mee kan vormen. Is het veilig om me met jou te verbinden? Kan ik jou het leiderschap toevertrouwen?

Hoe communiceren paarden?

Paarden communiceren uiteraard niet met kleuren zoals de kameleon maar met lichaamstaal en energie. Ruim 55% van de communicatie verloopt via deze weg. Paarden reageren niet enkel sterk op gevoelens en gedragingen van soortgenoten, ook op die van mensen geven ze een duidelijke respons. Tijdens een coaching wordt van deze signalen dankbaar gebruik gemaakt om een coachee tot dieper bewustzijn te brengen.

Wat is de overeenkomst met een kameleon?

Net als een kameleon zijn kleuren wijzigt om met de buitenwereld te communiceren, past een coachpaard zijn gedrag aan om met een coachee te communiceren. Een kleine coaching-anekdote ter illustratie.

Deze anekdote is gepubliceerd met volledige toestemming en goedkeuring van de betreffende persoon. Teneinde zijn/haar privacy te garanderen heb ik ervoor gekozen om zijn/haar naam te wijzigen.

“Huh… hij is zo anders dan de vorige keer.” Stefaan stond perplex. Als jonge dertiger, die zijn hoogsensitiviteit moeilijk kon aanvaarden, vond hij het enorm lastig zich te uiten of voor zichzelf op te komen. Veelal koos hij dan de weg van de minste weerstand door dergelijke situaties te mijden.

Die dag had hij – als verpersoonlijking van zijn, in zijn ogen, gevoelloze vader – Dino uitgekozen om mee samen te werken. Hij had Dino in voorgaande sessies leren kennen als een zelfzeker paard, recht door zee. Een paard dat zonder al te veel poespas meteen doordrong tot de kern van de zaak. Niet die keer. Met laag gehouden hoofd schuifelde hij achter Stefaan aan de paddock in. Onze beide andere paarden, Misty en Fadista maakten ook deel uit van de opstelling.

Hoe mooi waren de inzichten, die Stefaan kreeg toen we beiden vanop een afstand toekeken hoe de paarden de hun toebedeelde rol ter harte namen. Dino, die omwille van zijn ‘no-nonsense appearance’ vaak uitgekozen wordt om het spreekwoordelijke duwtje in de rug te geven, had zich die dag van een totaal andere kant laten zien. Volledig in de huid van de vaderfiguur gekropen, maande hij zijn hulpvrager aan de situatie van een compleet andere kant te benaderen.

De sessie werd afgesloten met meer begrip voor vaders kant van het verhaal. Enkele dagen later ontving ik een mailtje dat het familiefeest rustig en naar Stefaans normen bevredigend verlopen was.

The horse is a mirror to your soul and sometimes you might not like what you see in the mirror – Buck Brannaman

Niet alleen coachees worden gecoacht door mijn paarden. Ook ik mag op regelmatige basis waardevolle lessen van hen ontvangen. Paarden bezitten een onmetelijke bron van wijsheid en willen deze maar al te graag delen met wie bereid is om te luisteren.

Hoe zit dat met jou?

Ben jij bereid om te luisteren?
Durf jij in de spiegel te kijken die ze ons voorhouden?
Welke lessen heb jij al mogen ontvangen?
Ik hoor het graag.

En toch valt er iets te zeggen over onbeschreven blaadjes, want laat dit net diegenen zijn die alles zuiver en met een onbevooroordeeld oog kunnen observeren en beoordelen.

Paardenkennis

Veulen

Raad

Kennismaking

Fadista

Fotograaf: Johanna Tallon

Symptomen van trauma

Hij was nog maar net 4.5 jaar toen ik hem de eerste maal zag. Ondanks zijn jonge leeftijd had hij zijn portie aan tegenslagen al ruimschoots achter de kiezen. Een jonge volbloedhengst met een excellente, veelbelovende bloedlijn. Zoals gebruikelijk in de sportwereld werd ook hij véél te vroeg onder het zadel gebracht. In de loop van zijn opleiding werd omwille van “onhandelbaar” gedrag overgegaan tot castratie. Een onverwerkt verlies, dat hij jarenlang gelaten met zich had meegedragen maar dat zijn zelfvertrouwen een ferme knauw had gegeven. Respectloze castraties kunnen ervoor zorgen dat een disbalans in het sacraal chakra optreedt. Een slechte werking van dit chakra zorgt ervoor dat het paard zich slecht voelt en zelfs nijdig uit de hoek kan komen.

Dit gegeven en de rigide sporttraining, die hij genoten had, zorgden ervoor dat zijn vertrouwen in de mens ver te zoeken was. Wanneer ik nog maar met hem de springpiste of de galoppiste, waar hij menig trainingsuren gesleten had, opwandelde, ging hij onmiddellijk over tot de faint-fase. Dit is de allerlaatste van de vier coping-mechanismen, die een paard hanteert in stressvolle situaties. Deze mechanismen in chronologische volgorde zijn:

Flight or fight

In het wild zal een paard voornamelijk ervoor kiezen om te vluchten (flight). Zelden zal hij ervoor kiezen te vechten (fight), tenzij hem geen andere keuze gelaten wordt. Ook gedomesticeerde paarden kiezen vooral voor deze weg van de minste weerstand. Hoewel sommigen, wanneer ze zich te zeer bedreigd voelen toch overgaan tot de vechtrespons. Dit zijn de paarden waarbij de angst omslaat in agressieve reacties zoals bijten en slaan. Deze reacties zijn echter nooit kwaadwillig maar slechts één van de manieren van het paard om met zijn angst om te gaan.

Freeze

Daar waar de vluchtrespons vlot (h)erkend wordt, is dit niet het geval voor de freeze-impuls. Wat houdt dit dan in? Het paard ziet iets in de verte, het hoofd gaat omhoog en het paard houdt zich stokstijf. De freeze-respons wordt zelden als dusdanig gezien en wordt dan ook vaak door paardenmensen benoemd als koppigheid of onwil van het paard. Het is echter veelal de voorloper van de flight-respons.

Fool around

Paarden, die het leidtouw vastnemen, niet stil kunnen staan, met hun neus tegen je aan duwen… Vaak wordt dit gedrag als typisch voor een alfa of dominant paard gezien of simpelweg als gedrag dat zich voordoet uit verveling. Terwijl het eigenlijk verschillende manieren van het paard zijn om met een moeilijke situatie om te gaan.

Faint

Deze respons komt niet zo vaak voor als de drie voorgaande. Het komt vaak voor bij het trailerladen wanneer een paard gepusht wordt op de trailer te gaan, verstijft en uiteindelijk in mekaar zakt. Ook tijdens sterk doorgedreven trainingen kan deze respons voorkomen. In zulke situaties blijkt een paard perfect in staat een welbepaalde taak uit te voeren. Wanneer hem nadien gevraagd wordt ‘het geleerde’ op commando opnieuw te doen, ken hij dit plots niet langer uitvoeren. Velen zullen in zulke gevallen hun paard als dominant of werkweigerig beoordelen maar wat is er eigenlijk aan de hand? Wanneer het paard tijdens het leerproces geconfronteerd wordt met pijn of angst wordt het stresshormoon, ACTH vrijgegeven. Dit hormoon zorgt ervoor dat het dier voornamelijk de reactieve of reflexmatige kant van zijn brein benut in plaats van de kant waarin het eigenlijke leerproces zich voltrekt. Door het hoge niveau van dit stresshormoon wordt het eigenlijke leerproces compleet afgeblokt. Verkeerdelijk wordt dan verondersteld dat het paard dominant of ongehoorzaam gedrag vertoont terwijl het eigenlijk gewoon niet in staat is om te begrijpen wat er van hem gevraagd wordt.

Tijd heelt alle wonden

Afgelopen zomer was zijn vertrouwen in mij eindelijk voldoende groot om me deelgenoot te maken van wat er in hem leefde. Tijdens de energetische healing, waartoe hij notabene zelf het initiatief had genomen, voelde ik zijn pijn. Dit was het resultaat  van twee jaren onvoorwaardelijke liefde, van vallen en opstaan, van radeloze twijfel en verbeten doorzetting, van aantrekken en afstoten en bovenal van blijven geloven in zijn goede inborst.

Mens sana in corpore sano

Een gezonde geest in een gezond lichaam. Persoonlijk geef ik er liever een andere wending aan. Een gezond lichaam dankzij een gezonde geest. In die optiek speelt natuurtherapie een sleutelrol bij het herstellen van een trauma. Natuurtherapie gaat uit van een holistisch beeld. De persoon of het dier wordt als één geheel gezien, lichaam en geest. Genezen gaat dan om het herstellen van de disharmonie tussen beiden. In de tijdspanne dat ik mijn paard behandelde met natuurtherapie en energetische therapie heb ik hem zowel mentaal, emotioneel als fysiek zien transformeren. Tegenwoordig is hij mijn sterkste coachpaard, degene die wanneer het er echt toe doet een ware doorbraak kan forceren. Het nut van en de voorwaarden waarop een traumapaard kan ingezet worden bij coachsessies heb ik reeds in een eerdere blog vermeld. Daarvoor verwijs ik je dus graag naar mijn volgende blog ‘Coachpaarden zijn als kameleons’ welke welra online gaat in Paardentaal Magazine.

There is a crack in everything. That’s how the light gets in – Leonard Cohen

Geloof jij in lost causes?
In second chances?
Geloof jij dat elk paard op zijn eigen manier een kostbare parel is, zolang zijn talenten naar waarde geschat worden en op de juiste manier ingezet worden?
Ik wel!
En ik hoor graag hoe jij daarover denkt.

Fotograaf: Johanna Tallon

Bestaat er zoiets als een depressief paard? En zo ja, wat zijn de kenmerken en de oorzaken ervan? Maar vooral hoe ga je daar dan mee om? Reageer je met veel empathie en geduld? Of hanteer je liever de no-nonsense-aanpak? Werken is immers het beste medicijn!

Drie jaar had ik haar tot rust laten komen. Totdat ze me uit eigen beweging aangaf dat ze er zowel fysiek als mentaal klaar voor was. Ik had er doelbewust op voorhand geen termijn op gekleefd zodat ze niet het minste spoortje van druk zou ervaren. Haar gezelschap en liefde was ruimschoots voldoende voor mij. Misschien was het net dit, het onvoorwaardelijke dat haar uiteindelijk over de streep haalde? Want is dit niet waar we allemaal diep in ons binnenste naar verlangen? Dat er van ons gehouden wordt om wie en hoe we zijn, niet om wat we doen en bereiken.

Ik leerde haar kennen als een nukkige, driejarige manègemerrie die helemaal niet genoot van menselijke aandacht. Zoals zovelen was ze op veel te jonge leeftijd en op totaal onverantwoorde wijze zadelmak gemaakt. Al snel leerde ze dat verzet nergens toe leidde en dat de enige uitweg erin bestond zich inwaarts te keren. Wanneer ze bereden werd, sloot ze zich compleet af van de buitenwereld. De talloze tikken met de zweep die ze incasseerde in de hoop haar zo sneller te kunnen laten lopen, leken geen vat op haar te hebben. Dit leverde haar uiteindelijk de spottende bijnaam van ezel op, omwille van haar zogenaamde koppigheid en ezelsvel.

In de shiatsu-elementenleer komt Misty overeen met het metaaltype. Een metaalpaard is een paard dat eerder op zichzelf gericht is, onnodig tumult en gefrunnik is niet aan hen besteed. In mensentermen zou men spreken over een einzelgänger. In balans is dit een uitermate bomproof paard, dat niet snel uit het lood te slaan is. Wanneer in disbalans of gestraft duikt dit type echter alleen maar verder inwaarts. Toen ik haar pas kende, kreeg ik standaard plat in de nek liggende oren ter begroeting. Het daaropvolgende jaar, de traditionele manegerijlessen hadden plaats geruimd voor lessen grondwerk en centered riding, leerden we mekaar al wat beter kennen. Ik merkte dat ze mijn energie oppikte en inzag dat ik haar niet tegen wil en dank zou laten doen wat in mijn agenda stond. Mede met deze andere aanpak sijpelden ook de inzichten qua behoeften en noden van een paard druppelsgewijs binnen. Intussen had Misty zich, doordat niet aan deze basisbehoeften voldaan werd, ontpopt tot een boxwalker.

Een jaar en half nadat ze bij ons terechtkwam, verplaatste ik haar naar haar nieuwe thuisbasis waar ze het hele jaar rond van weidegang in vast kuddeverband geniet. Een half jaar na haar aankomst daar bereed ik haar voor de allerlaatste keer. Waarom voor de allerlaatste keer? Door de verandering in trainingsmethode had ik geleerd haar lichaamstaal beter te interpreteren. Onze band was aldus almaar hechter geworden wat tevens maakte dat ik haar gemoedsstemming die dag feilloos aanvoelde. De berustende wanhoop die ik bij haar gewaar werd, zorgde ervoor dat de zin om haar op te zadelen voor lange tijd opgeborgen werd. Als dit het gevoel was dat paardrijden me hoorde te geven… dan hoefde het niet voor mij. Ik hield té veel van haar om haar ongelukkig te zien enkel en alleen voor mijn plezier.

En dus deden we tal van andere dingen samen. Ik haalde plezier uit haar verzorging. Zocht lekkere yummies voor haar in de vorm van paardenbloemen, netels, distels, wilgen- en berkentakken en leerde haar in optimale gezondheid te houden op natuurlijke wijze. We speelden met de paardenbal en galoppeerden tezamen, niet ik op haar rug maar elk met zijn eigen voetjes op de grond. En… we praten veel met mekaar, elk op zijn eigen manier en in zijn eigen taal. In de drie daaropvolgende jaren heb ik haar zien openbloeien. Haar transformatie van een gesloten, eerder nukkig metaalpaard naar een vrolijke, zorgzame metaalmerrie verblijde mijn hart meer dan het paardrijden op zich ooit zou kunnen. Ik besefte dat ik het rijden eigenlijk helemaal niet mistte. Ik had immers zoveel meer in de plaats gekregen; haar liefde.

Tot enkele weken later het onvoorstelbare gebeurde: ze maakte me duidelijk dat ze het toch opnieuw wou proberen. Omzichtig zadelde ik haar op. Elke stap en elk nieuw element voorzichtig introducerend liet ik haar op haar eigen tempo aan alles gewennen. Het hele opzadelproces nam meer tijd in beslag dan de eigenlijke rit. Maar dat deerde me niet in het minst. Het allerbelangrijkste was dat ze zich ontspannen en okay zou voelen onder het hele gebeuren. Het gevoel dat ik ervoer toen ze me die eerste maal terug verwelkomde op haar rug zal ik nooit vergeten. Dit was waar ik al die tijd al naar verlangd had; echt samenzijn in wederzijds respect voor elkaars wensen en noden.

Bijna drie jaar heeft ze nodig gehad om alles te kunnen plaatsen en opnieuw een mens op haar rug te willen of kunnen gedogen. Maar nu… is ze er wel helemaal klaar voor. Enkele dagen later klom ik opnieuw op haar rug, zonder zadel deze keer. Onze hond danste de ganse tijd uitdagend blaffend rond haar benen. Ik herinner me dat ik binnensmonds vloekte op onze hond en hoopte dat ze snel zou ophouden. Ik ben nog een vrij onervaren ruiter en normaal gesproken durft Misty wel eens explosief uitvallen wanneer Charlie te zeer op haar zenuwen werkt. Maar niet die dag. Die dag behield ze een stoïcijnse kalmte zoals ik niet vaak van haar gewend ben. Rustig kuierend laveerde ze rond in de paddock, Charlie hierbij compleet negerend. Niets zou haar rust verstoren zolang ik me nog op haar rug bevond. Hét allermooiste bewijs dat geduld en liefde altijd beloond worden.

Fadista, onze kleinste is zoals het een echte PRE betaamt enorm gevoelig. Een te luid of te streng gesproken woord kan haar danig van haar stuk brengen terwijl ze normaal gesproken een sterke jongedame is. Van knuffels daarentegen kan ze genieten als geen één. Genieten jullie mee?