Maaike Mafranckx, auteur op Paardentaal Magazine

Hoe kan een hartslagmeter je helpen bij het opbouwen van de conditie van je paard?

Maaike Mafranckx — Wed, 17 May 2017 15:00:40 +0000

Fotograaf: Ven Sofie

Eerst en vooral moet je een hartslagmeter aanschaffen, welke je hiervoor neemt is geheel aan jezelf. Neus wat rond op internet, lees erover en lees de ervaringen van anderen. Kijk wat je zelf nodig hebt en welke functies je belangrijk vindt dat je uurwerk moet hebben. Hoe meer functies je uurwerk kan, hoe duurder het wordt.

Na je aanschaf moet je de hartslag van je paard leren kennen. Dit doe je (natuurlijk als je paard gezond en wel is) door te kijken welke hartslag hij heeft in rust, stap, draf en galop. Let hierbij ook op welke ondergrond je loopt. Een paard dat draaft op een harde, gelijke ondergrond zal een lagere hartslag hebben dan een paard dat draaft in los zand ( -> los zand = harder werken, dus hogere hartslag ). De hartslag die hij in een binnenpiste heeft zal ook weer anders zijn dan in een buitenpiste of op wandeling. Kijk ook naar het weer, is het warm, koud, regen of geen regen? Eigenlijk zijn al deze kleine details belangrijk om je paard zijn hartslag te leren kennen. Sommige modellen van hartslagmeters houden echt alle gegevens bij, hoogte, snelheid,… Van enkele modellen van Polar kun je alles op je pc zetten door middel van een usb kabel, als je dit niet kan kun je best de hartslagen opschrijven. Eenmaal je de hartslag kent, kun je een schema opbouwen.

Een schema opbouwen kun je eigenlijk vergelijken met een schema voor mensen die willen beginnen met start to run. Als je paard is opgewarmd ( -> warm gestapt ) kan je beginnen met bv. 10 min draf, 2 min stap, 10 min draf, 2 min stap. Paarden recupereren sneller dan mensen, nadat je gestopt bent met draven zou de hartslag binnen de 2 a 3 min onder de 100 slagen per minuut moeten zitten. Als dat niet het geval is, wil dit zeggen dat je paard vermoeid aan het raken is en wordt het risico op blessures groter. Je kan dus tijdens je rit je paard af en toe even op stap zetten en kijken hoe snel zijn hartslag zakt, hieruit kun je dan ook afleiden of je nog kan doorgaan, of beter richting huis keert.

Na 4 a 6 weken kun je testen of je paard zijn conditie is verbeterd. Dit doe je door te kijken of zijn hartslag gedaald is voor dezelfde inspanning dan toen je bent begonnen. Let wel dat als het 4 weken geleden 10 graden was en nu 20 graden zal de hartslag hoger zijn door het warme weer. *Normaal gezien is 80% van de conditie van je paard makkelijk zelf op te bouwen, die andere 20% gebeurt best onder begeleiding van een gespecialiseerde dierenarts ( best iemand die je sport kent, in mijn geval is dat endurance ) hij zal dan een inspanningstest afnemen. Met zo een test kun je zien wanneer je paard gaat verzuren en waar zijn **omslagpunt ligt, zo kun je heel gericht gaan trainen. Maar weet dat als je echt de volle 100% wilt van je paard, dit enorm veel inspanning en tijd van jezelf zal vragen. Na zo een inspanningstest zal de dierenarts dan een schema opstellen en zul je ook sneller resultaat krijgen.

Een hartslagmeter kan je niet alleen helpen bij het opbouwen van de conditie van je paard. Hij kan je zoveel meer vertellen of je paard bv. pijn heeft of niet. Als je paard pijn heeft, zal zijn hartslag automatisch hoger zijn dan je gewoon bent. Als je weet dat je paard in draf 110 slagen per minuut heeft en morgen plots 130 slagen per minuut laat zien, weet je dat er ergens iets niet juist zit. Dan kun je best je training stoppen of het rustiger aan gaan doen. Ook kan je hartslagmeter het verschil laten zien als je paard echt angstig is of een gespeelde angst laat zien. Een angstig paard heeft een enorm (!!) hoge hartslag. Paarden die hun angst spelen… Wel ja, hun hartslag zal nauwelijks omhoog gaan.

Mensen die met een hartslagmeter rijden worden ook bewuster van wat ze juist vragen van hun paarden. Veel mensen denken soms dat ze veel van hun paard vragen, maar dit is niet altijd waar. Dit komt eigenlijk omdat de hartslag van de ruiter zelf hoog is gegaan. Er is ooit een test geweest dat dressuur ruiters en hun paarden een hartslagmeter om kregen en daaruit is gebleken dat als de ruiters een oefening aan hun paarden vroegen waarbij de ruiter zelf een grote inspanning moest leveren dat de hartslag van de ruiter omhoog ging, maar de hartslag van het paard niet of nauwelijks. Terwijl een oefening waarbij de ruiter weinig inspanning moest leveren de hartslag van het paard duidelijk omhoog ging. Hiermee weet je dus dat het wel eens goed kan zijn dat als het voor jou een moeilijke oefening was, je paard daar misschien wel anders over dacht.

Er is nu een hele opkomst van allerlei verschillende soorten apps voor op de smartphone voor de mensen. Voor de gezondheid, beweging, voeding en nog een hele hoop meer. Maar dieren kunnen niet zeggen wat ze voelen, of iets in hun training zwaar is of niet. Het is daarom dat wij als ruiter/eigenaar naar de kleine dingen moeten kijken. Eet/drinkt mijn paard goed? Hoe is zijn uitstraling? Is zijn hartslag verhoogd of niet? Als je heel goed kijkt, spreken alle dieren hun eigen taaltje, het is aan ons om te luisteren…

Ik heb voor deze blog wat hulp ingeroepen van een vriendin die ook mijn dierenarts is. Ven Sofie rijd zelf ook endurance, haar specialiteit bij paarden is het hart. We hebben hier bewust geen exacte trainingsschema’s gezet omdat elk paard anders is en elk paard een andere training nodig heeft. Op Sofie haar website vind je ook een filmpje over het trainen met een hartslagmeter.

* Hiermee wil ik zeggen dat 80% van de conditie van je paard een zeer goede basis conditie is. Als je hem echt in topconditie, dus die overige 20%, wil krijgen raadpleeg je best een gespecialiseerde dierenarts.

** Omslagpunt : Dat is het moment dat je paard gaat verzuren. Als je dat punt ( de hartslag ) kent, kan je zeer gericht trainen. Op wedstrijd is het dan ook de bedoeling dat je niet aan die hartslag rijdt, je moet altijd in je groene zone blijven. Thuis, bij trainingen is het wel de bedoeling dat je tot aan/over dat punt gaat, maar niet elke training en ook geen 5 minuten lang. Je moet je paard af en toe een prikkel geven zodat als hij de volgende keer aan dat punt komt, zijn lichaam daar tegen kan en zichzelf kan verweren tegen deze verzuring. En zo kan je steeds verder gaan tot wanneer je je paard in (top)conditie hebt.

Train jij al met een hartslagmeter?
ja? Deel gerust je ervaringen onder mijn blog.
Nee? Probeer het eens, je zult versteld staan!

Check zeker mijn vorige blog over bitloos op endurance wedstrijd.

Fotograaf: Ven Sofie

Het bericht Hoe kan een hartslagmeter je helpen bij het opbouwen van de conditie van je paard? verscheen eerst op Paardentaal Magazine.

Ik ga op wedstrijd met mijn paard en neem mee…

Maaike Mafranckx — Tue, 24 Jan 2017 06:30:29 +0000

Fotografe: Mafranckx Maaike

De endurance wedstrijd zelf is helemaal niet zo moeilijk, je moet geen oefeningen doen, geen voorlezer zoeken, niet nadenken welke sprong er eerst moet en welke laatst, je hebt geen sjiek rijkostuum nodig. Enkel je paard, een verzorgde uitrusting voor je paard en jezelf en een groom, klaar! Was het maar allemaal zo makkelijk…

Eerst en vooral een groom, je zou denken dat het makkelijk is om even een groom te zoeken. Wel nee, dat is het niet. Als wij op wedstrijd vertrekken ben je een hele dag weg, vaak kom ik pas terug thuis rond 21 à 22u ( en dan ben ik al weg van 6 à 7u in de ochtend! ). Niet iedereen kan zomaar een hele dag vrij hebben, kinderen, huishouden, andere afspraken, noem maar op. Zeker als het gaat om een wedstrijd van 80km of meer, de kortere afstanden zijn in dat geval iets makkelijker omdat je dan minder lang onderweg bent. En het is natuurlijk beter dat je voor 1 paard meerdere grooms hebt, 1 groom is echt wel nipt in langere afstanden, zeker als het warm is.

Je paard, hier zijn maanden of jaren vooraf al vele trainingen aan gepasseerd. Is hij fit genoeg? Heb ik genoeg getraind? Heb ik niet teveel getraind? Vaccinaties, zijn die in orde? Zijn de hoeven nog goed? Zijn er mindere dagen geweest? Is er een blessure geweest? Heb ik hem genoeg rust gegeven tussen trainingen door? Noem maar op, alles moet worden nagekeken. Vele onder ons houden een boekje bij waar dan in geschreven wordt wat, wanneer en met wie ( mederuiters bv. ) er gereden wordt. Het kan bv. goed zijn dat je paard zich beter voelt met paard A bij hem dan met paard B, dit zijn dan factoren die je moet weten. Of voelt hij zich beter als je alleen op pad bent? Mijn paard voelt zich bv. super als ik thuis alleen ga trainen, maar als ik alleen op wedstrijd ga, voelt hij aan alsof hij een stukje mist. Ik weet dus hoe hij zich voelt, dan is het ook aan mij om hier rekening mee te houden.

Het materiaal, dat spreekt voor zich denk ik dan. Je hebt deftig, goed passend materiaal nodig voor je paard en uiteraard ook voor jezelf! Als je 60km wil lopen met een zadel waar je je niet goed in voelt, kan ik je verzekeren dat het lang zal duren voor je je kilometers hebt uitgereden. Ook voor je paard is dit een must!! Je eigen kledij, dat is misschien nog het moeilijkst van al. Is het warm, koud of regenachtig? Je kan maar nooit teveel kledij mee hebben, denk ik soms. Reserve kledij heb ik altijd mee, het is niet fijn als je een wedstrijd in de gietende regen moet uitlopen, dus goede regenkledij is voor mij ook heel belangrijk.

Denk je nu dat we alles hebben? Nee, toch niet… Ook voor onze paarden hebben we van alles reserve bij. Een extra singel, getjes, hoefschoenen, halster en touw,… En zeker: zadeldoeken. Wij hebben meerdere zadeldoeken mee zodat als we de ene gebruikt hebben, de andere droge kunnen gebruiken en dan kan de eerste doek terug drogen voor de volgende lus. Je hebt minimum 2 zadeldoekoen nodig! Is het koud? Kijk dan dat je zeker 1 of meerdere zweetdekens bij je hebt voor je paard.

We maken ook kleine paddockjes voor onze paarden waar ze in moeten rusten en eten tijdens hun pauze. Dus hebben we pikketjes en draad nodig. Ook hebben we hopen emmers nodig! Voor eten en drinken voor de paarden tijdens hun rust, maar ook voor als we na de lus in de grooming area binnenkomen moeten er genoeg emmers staan om over de paarden te kiepen om te koelen.

Dan nog iets zeer belangrijk, eten. Eten en drinken voor jou en je paard, geen enkele motor kan draaien zonder brandstof!

Eten voor jezelf, niets te zwaar uiteraard en veel drinken. Je verliest enorm veel vocht door te zweten en jij moet altijd alert blijven zodat je jezelf, anderen en je paard niet in gevaar brengt.

Pulp, niet geweekt

Pulp, na 30 minuten

Wij proberen altijd onze paarden als koningen te behandelen en krijgen keuze van wat ze willen eten. Gewoon omdat dat eten zo belangrijk is. Meestal krijgen ze de keuze tussen slobber, pulp, krachtvoer, hooi en enkele wortelen. En let op, het gras is altijd groener aan de andere kant, het eten van de buur ziet er altijd net iets beter uit dan zijn eten wat voor zijn neus ligt. De slobber en pulp vind ik persoonlijk zeer goed eten, omdat daar veel vocht in zit. Zeker paarden die slecht drinken zullen hier baat bij hebben zodat ze toch nog wat vocht binnen krijgen. Ik maak het daarom ook liever wat te nat. Het is ook belangrijk dat je hiermee thuis al start, ze moeten dat allemaal leren eten. Mijn paard at ook geen pulp toen ik het een eerste keer gaf, maar nu eet hij lekker zijn bakje leeg. Als ik ben gaan rijden, krijgt hij elke keer een kleine beloning, wat pulp of slobber. De beste manier om het te leren.

Water… Een moeilijk punt bij sommige paarden. Wat kun je proberen? Breng water mee van thuis, zo moet hij geen vreemd water drinken. Doe in je emmer met drinkwater een hand krachtvoer, het water ziet er niet meer uit, maar de smaak van het voer zit in het water! Een bus appelsap kan je ook in het drinkwater gieten, of wat stukken appel of wortel in je emmer doen. Iedereen heeft zijn eigen manieren om zijn paard toch proberen te laten drinken. Mijn paard heeft ook uit plassen water leren drinken, dat is iets wat mijn paard geleerd heeft van andere paarden. Ja, paarden nemen zulke dingen op. Mijn paard plaste vroeger ook nooit op wedstrijd of als ik op zijn rug zat. En nu? Nu is hij de grootste plaskous dat er bestaat… Hij zag het de andere paarden ook doen en van de ene op de andere dag begon hij er ook mee. Net zoals het drinken uit plassen.

Graag wil ik jullie er alert op maken dat pulp altijd lang genoeg moet geweekt hebben alvorens je het aan je paard voert!! Pulp zijn eerst droge vlokken die uitzetten tijdens het weken in water. Je kan je dus al inbeelden wat er gebeurd als je je pulp niet genoeg laat weken in je emmer… Week daarom dus ook altijd in genoeg water.

Ook als je wortels/appels geeft tijdens een wedstrijd, dat kan geen kwaad maar denk eraan dat paarden hiervan een energie piek krijgen en dan terug gaan dalen, endurance heeft trage energie nodig.

Krachtvoer met kruiden

Slobber, niet geweekt

Het bericht Ik ga op wedstrijd met mijn paard en neem mee… verscheen eerst op Paardentaal Magazine.

Opgeven, kan dat wel?

Maaike Mafranckx — Wed, 19 Oct 2016 05:30:00 +0000

Vandecauter Bart

Wat een rare vraag, ” geef jij ook op ” ? Ik wil zelfs met trots zeggen : Ja, ik geef soms op. Waarom zou je nu als je aan het paardrijden bent moeten opgeven? Wel waarom zou je het niet doen?

Als ik op endurance wedstrijd ga, heb ik altijd een doel. Mijn doel is altijd om met een fit, gezond en heel paard terug thuis te komen en een fijne dag te hebben met mijn paard en mijn mede ruiters. Ik heb tot nu toe 2 x Zeno uit de wedstrijd gehaald en opgegeven. Waarom? Omdat ik dat nodig vond. Het draait niet om altijd opnieuw te moeten presteren, het blijft een sport en paarden blijven levende wezens met gevoelens.

Mijn eerste opgave was op een wedstrijd van 40km, dit waren 2 lussen van 20km. Het was niet zo een prachtig weer en ik was zelf ook niet 100% door een slechte dag voordien. Een rustige rit naar de wedstrijd, goed aangekomen, Zeno laten keuren door de dierenartsen en hop, wij ( 2 vriendinnen en ikzelf ) konden vertrekken. Onze 1ste lus zat erop en we gingen onze paarden laten keuren. De paarden van mijn vriendinnen waren goed en konden zonder probleem aan de 2de lus beginnen na hun verplichte pauze. Toen ik Zeno moest voordraven om te kijken of hij mankte of niet was er twijfel. Op je fiche krijg je dan een B ( A = correct, B = twijfel en C = mank en dus uitgesloten ). Oei, dacht ik een B… Tja, wat doe je dan? Als je een B krijgt, mag je nog aan je volgende lus beginnen. Ik heb toen de pauze afgewacht, Zeno opnieuw opgezadeld voor de 2de lus en beginnen instappen.

Ik voelde me slecht bij het idee dat ik mijn paard misschien pijn aan het doen was. Ik heb even een stukje gedraven en voelde, nee, dit is niet oké. Ook mijn vriendinnen zeiden dat als ik niet zeker was ik moest stoppen. En dat heb ik gedaan, voor we moesten starten voor de 2de lus ben ik naar de jury gegaan en gezegd dat ik wou opgeven. Ze vroegen me de reden, deze was voor mij simpel. Ik had een B gekregen op beweging en Zeno voelde niet meer goed aan. Waar ik het hardste van schrok, was dat ik van de jury en de dierenartsen felicitaties heb gekregen omdat ik Zeno uit de wedstrijd haalde. Ik vond dat niet meer als normaal, als je paard niet goed is, dan start je toch gewoon niet meer? Ik ben Zeno gaan afzadelen en ik moest hem opnieuw voorbrengen bij de dierenartsen. Je mag namelijk niet zomaar vertrekken, je paard moet altijd nog door een dierenarts gecontroleerd worden. Zeno kreeg opnieuw de hele check en bij het voordraven was het nu duidelijk te zien dat hij mankte. Ik had dus de juiste beslissing genomen om niet meer aan die 2de lus te beginnen.

Onze 2de opgave is eigenlijk iets totaal anders. Samen met 1 vriendin een hele rit gedaan omdat we als training 40km gingen rijden ter voorbereiding van een 80km wedstrijd. Onze paarden kwamen veilig aan op de wedstrijd, we laten de paarden keuren en we konden vertrekken. We wisten dat het een heuvelachtig terrein ging zijn, maar verder was de ondergrond voor ons onbekend. We konden goed vertrekken, met de zogezegde ” spoken ” die in de kant zaten. Onze paarden en wijzelf hadden er zin in, maar dat bleef echter niet zo… We waren nog niet zo ver en er stond ons al een zeer goede bergaf te wachten, op zicht geen probleem, Zeno staat goed vast op zijn benen dus geen paniek dacht ik. Hebben we hier ons even aan mispakt! De paarden schoven naar benden, hun benen gingen alle kanten op. Dit was gewoon gevaarlijk! Het was al een tijd droog weer geweest en dan is het beginnen regenen, dus de grond was een schaatsbaan. 1 bergaf hebben we de paarden laten doen, maar die dat daarop volgden zijn we afgestapt. Ik zag de blik in Zeno zijn ogen veranderen, normaal weet hij goed wat hij moet doen, maar toen niet meer. Het is ons toch gelukt om alle bergen naar beneden goed en heelhuids af te maken ( buiten 1 uitschuiver van mezelf ). Buiten de bergen naar beneden lagen er enorm veel losse stenen, het enthousiasme van Zeno ( en mezelf ) was heel ver te zoeken. Ook mijn vriendin zag het absoluut niet meer zitten.

Onderweg hebben we beslist om geen 2de lus meer te doen. Het was slecht weer, we hadden al een stortbui over ons gekregen, het parcours dat niet mee zat, wij dat het niet meer zagen zitten en onze paarden waar niets mee was aan te vangen. Wat gewoon een weerspiegeling was van onszelf. Dit waren de langste 20km ooit! We kwamen toe in de grooming area, paarden afgezadeld, hun hartslag was goed, direct naar de dierenartsen en onmiddellijk gemeld : wij stoppen. Ze bekeken ons raar, onze paarden waren nochtans goed en we mochten beide opnieuw starten aan de 2de lus. Maar nee, we wouden onze paarden heel terug thuis brengen, dat was het belangrijkste. Wij hebben misschien de stempel van ” watjes ” gekregen, maar wij hebben gehandeld naar wat voor onze paarden het beste leek.

Ik wil hiermee aan iedereen duidelijk maken, welke sport je ook doet : opgeven is oké, zolang het maar met de juist reden doet.

Een hele dikke pluim echt waar aan de ruiters die hun parcours wel hebben kunnen uitrijden en daarbij ook nog eens geslaagd zijn. Echt chapeau!

Vandecauter Bart

Het bericht Opgeven, kan dat wel? verscheen eerst op Paardentaal Magazine.

Is bitloos paardrijden iets voor mij?

Maaike Mafranckx — Mon, 05 Sep 2016 17:57:54 +0000

Meulemans Goedele

Ik zocht in 2007 een nieuw paard voor mezelf. Een groen paard, eentje waar ikzelf nog werk aan had en om later samen op endurance wedstrijden te gaan. Na wat rond neuzen op internet vond ik op Kapaza Zeno. Ik belde naar het telefoonnummer dat stond vermeld en vroeg of hij nog niet verkocht was. Zeno was nog niet verkocht, maar onmiddellijk kreeg ik de vraag of ik wel goed kon paardrijden. Zeno is een heel hevig paard en was al enkele keren op hol geslagen met de eigenaar. Mijn eerste gedacht was: ja, kan ik eigenlijk wel goed paardrijden?

Toch maar een afspraak gemaakt om Zeno eens te kunnen bewonderen en een ritje te maken. Zeno was toen 3,5 jaar en net zadelmak. Toen ik hem zag staan wist ik genoeg, hij wordt het! Zeno was super kalm en heeft geen voet verzet. Ik vond hem eigenlijk een beetje aan de tamme kant. Maar, die ogen, ik kon ze niet weerstaan… Een uurtje later was Zeno van mij. Ik ben hem gaan ophalen en bracht hem naar een kleine privéstal. Daar begon ons werk. Zeno was inderdaad zadelmak, maar niet afgericht. Ik wil hiermee zeggen dat hij een zadel op zijn rug kon verdragen en een bitje in zijn mond, maar hij had geen stuur en al helemaal geen rem… In een binnenpiste ben ik dan opnieuw vanaf 0 begonnen. Als de binnenpiste goed zat, ging ik naar de buitenpiste en ben ik daar beginnen rijden. Alles ging goed en Zeno luisterde goed naar mij. Stap, draf, galop, alles ging goed.

Dan de volgende stap, gaan wandelen. Stap, draf, geen probleem. Zeno heeft dat allemaal goed gedaan. Dan een klein galopje. En daar ging het mis… Ik merkte dat Zeno eenmaal in zijn bloed kwam er geen stoppen meer aan was. Ik kon doen wat ik wou, trekken en sleuren, op een cirkel trekken, niets hielp om hem terug kalm te krijgen. Nochtans was hij in de piste een lammetje, hij liep goed vooruit dat wel, maar als ik vroeg om te vertragen deed hij dat onmiddellijk. Omdat ik toen geen uitweg meer zag ben ik Zeno op wandeling met een stang beginnen rijden. Wat een wereld van verschil was dat! Ik hoefde niet meer te trekken in zijn mond, gewoon gaan zitten en de gang vragen ( ja, als je vraagt ” draf ” dan draaft hij ). Alles ging perfect. Zeno liep in de piste met een dubbel gebroken bit en buiten op wandeling een stang en dat werkte perfect. Maar toch, iets in mij wist dat het anders kon.

Na jaren zo te rijden heb ik beslist om het anders aan te pakken. Ik heb een cursus Natural Horsemanschip gevolgd en ben van stal verhuisd. Zeno stond eerst 3x per week op de weide, dan zijn we verhuisd en stond hij elke dag in een kudde op de weide en dan door omstandigheden zijn we opnieuw verhuisd. Nu staat Zeno in een kudde van totaal 6 paarden en ze staan 24/24 7/7 buiten, zomer en winter. De moment dat ik Zeno de eerste maal heb verhuisd is hij helemaal veranderd. Zeno was heel erg op mij gericht, maar nu niet meer. Hij is helemaal open gebloeid in de kudde. Toen ik vroeger alleen op verplaatsing ging rijden of op wedstrijd ging, had hij daar geen probleem mee, want ik was erbij. Nu is hij pas goed als er iemand van de kudde mee is. Als er niemand van zijn kudde mee is, voelt hij aan alsof hij een deeltje van zichzelf thuis heeft gelaten. Echter ben ik er wel achter gekomen dat dit ook met mezelf heeft te maken. Omdat ik het zelf niet meer zo leuk vind om ergens alleen aan te beginnen.

Op een gegeven moment dacht ik bij mezelf, waarom vertrek ik niet is gewoon zonder bit op wandeling?

Ik had voor de fun al eens zonder bit in de piste gereden, maar zonder bit op wandeling? Geen haar op mijn hoofd dat daaraan dacht! Ik ging wandelen met 2 vriendinnen en vroeg hun of ze het oké vonden dat ik mee kwam zonder bit. Zij reden ook zonder bit en ik vond dat zo mooi dat je met je paard kon buiten komen zonder dat stuk metaal in hun mond. Zo gezegd, zo gedaan en we vertrokken op wandeling. Ik kon mijn ogen niet geloven… Ik? Met Zeno? Zonder bit? Stap, draf en zelfs galop! Ik ben begonnen met een simpel touwhalster, maar ik ben later overgeschakeld op een flower hackamore. Omdat ik hiermee een beter stuur heb en een betere rem Zeno is nog steeds Zeno, nog steeds hevig als hij in zijn bloed komt. Maar ik blijf zonder bit rijden, hij luistert naar mij en we zijn samen 1 als we onderweg zijn. De ene dag gaat het al moeilijker als de andere, maar ik ben zelf ook de ene dag beter als de andere, zoals iedereen.

Voor mij is Zeno perfect, hij is uitgegroeid tot een mooi prachtig sterk paard. Ik heb veel geleerd, hoe de dingen in elkaar zitten. Hoe paarden dingen uiten. Of ik genoeg weet? Nee, dat denk ik niet. Ik leer nog elke dag bij, ik zie heel veel, heel vaak dingen waarvan ik denk, ja, dat moet ik ook proberen! Maar ik zie ook dingen waarvan ik denk, is dit nu echt? Of gewoon een slechte droom?

Meulemans Goedele

Claes Gil

Het bericht Is bitloos paardrijden iets voor mij? verscheen eerst op Paardentaal Magazine.

Bitloos op wedstrijd: Endurance

Maaike Mafranckx — Fri, 26 Aug 2016 17:08:24 +0000

Fotograaf: Meulemans Goedele

Als men spreekt over endurance rijden, denken de meesten aan snelle Arabieren die in een mum van tijd een hele afstand lopen. Dit is echter niet waar. Elk gezond paard met een goede basis conditie kan een endurance wedstrijd van 20 tot 30 km lopen. Van Haflinger tot Tinker, iedereen kan dit mits zoals ik al zei een goede basis. Let wel elk paard is anders, een koudbloed zal meer training nodig hebben dan een volbloed. Een koudbloed heeft dan weer een sterker gestel dan een volbloed, maar een volbloed krijg je dan weer sneller gekoeld dan een koudbloed. Ikzelf heb een Arabier x New Forrest en wij hebben onszelf opgewerkt tot 80 km. Dit echter met vallen en opstaan, veel bloed, zweet en tranen.

Maar hoe begin je hier nu aan?

Eerst en vooral heb je een gezond paard nodig dat graag loopt en niet van opgeven houdt. De basis is vooral stappen, veel en lang stappen… Je zal denken dat dat saai is. Ja, mijn paard en ikzelf houden ook van wat meer actie, maar stappen is de basis voor het afharden van je paard. Een sterk gestel heb je nu eenmaal nodig. Wij doen regelmatig tochten van 30 tot 40 km met enkel stap, af en toe een drafje om de spirit erin te houden. Ook na een hele lange tijd niet te rijden door bv. een blessure, is stappen het eerste wat je wordt aangeraden. De stap trainingen worden LSD trainingen genoemd (Long Slow Distance).

Natuurlijk worden er ook gewoon ritten gemaakt met van alles wat. Verschillende gangen en verschillende ondergronden. Ook komen op het programma galoptrainingen. Een goede opwarming links en rechts en dan kan je van start gaan. Ik galoppeer meestal 15 tot 25 minuten links en dan nog eens zolang rechts. Ik houd hierbij zijn hartslag in het oog. Eenmaal je het omslagpunt kent van je paard weet je perfect wanneer hij nog een tandje bij kan of wanneer het tijd is om te stoppen. Maar, ik zeg hierbij wel dat ik echt jaren zonder hartslagmeter gereden heb. Ik ken mijn paard goed en ik voel goed aan wanneer er iets niet juist zit, het is en blijft belangrijk dat je altijd luistert naar je paard! Buiten veel plezier maken en luisteren naar je paard kan ik enkel zeggen dat passend materiaal een must is. Een goed passend zadel waar jij je goed in voelt en dat past voor je paard is echt wel nodig. Hoe zou je zelf zijn als je een knijpende, niet passende last op je rug draagt? 1x per jaar wordt mijn zadel gecontroleerd en bijgewerkt waar nodig. Verder : 1x per jaar de tanden laten nakijken, tijdig ontwormen en op tijd de vaccinaties laten zetten.

Op wedstrijd!

Als je alles goed hebt kunnen opbouwen, kan je al eens proberen om een wedstrijd te lopen. De kennismakingsreeks is 20 km en hier kan je je meestal ook nog ter plaatse voor inschrijven. Je paard wordt voor je vertrek gekeurd door dierenartsen op verschillende factoren: hartslag, darmgeluiden, algemene indruk, beweging, uitdroging,… Een heleboel dus, als er hier al iets niet pluis is, zal dit gemeld worden. Aan de hand van wat er juist scheelt, zal je al dan niet mogen starten. Als je mag starten kan je je paard klaar maken voor je rit. Endurance is een bewegwijzerd parcours, dus je moet de pijltjes/lintjes volgen. Je hebt ook een kleine kaart mee voor het geval je een pijltje moest missen. Dan is de vraag hoe goed je een kaart kan lezen je hebt ook wel best altijd een telefoon op zak, je weet maar nooit.

Eenmaal je rit erop zit kom je toe in de grooming area, hier word je paard afgezadeld en gekoeld. Let op met koelen dat je paard (als het niet zo heel warm is) niet onderkoeld raakt! Als jij denkt dat het goed zit, kan je je paard gaan aanbieden bij de dierenarts. Opnieuw krijgt hij de hele check als voor je vertrek. De hartslag mag niet te hoog zijn en je moet je eigenlijk zo snel mogelijk aanbieden bij de dierenarts. Je strafpunten beginnen namelijk te lopen eenmaal je over de aankomststreep bent. Voor jou zit het er hierna op. 20 km is maar 1 lus, net zoals 30 km. Vanaf 40 km krijg je meerdere lussen 2×20 km, 2×30 km, 2×40 km of 2×30 km + 1×20 km. Tussen de lussen heb je een verplichte rustpauze. Hier moet je paard rusten, drinken en eten zodat hij er na de rust terug tegenaan kan.

Over endurance kan ik nog even blijven doorgaan, dit is een beetje een kleine samenvatting. Ook is dit mijn eigen mening en gevoel. Ik schrijf hier nu ook maar tot 80 km, omdat hoger voor mij een niet bekend terrein is. Hoger dan 80 km zal ik met mijn paard niet gaan, dit is voor mij niet haalbaar. Hoe hoger je gaat, hoe meer tijd, verzorging en geld in de sport kruipt. Iedereen heeft zijn eigen mening en methoden, maar de belangrijkste regel is dat je moet luisteren naar je paard.

Het bericht Bitloos op wedstrijd: Endurance verscheen eerst op Paardentaal Magazine.