Als ik op endurance wedstrijd ga, heb ik altijd een doel. Mijn doel is altijd om met een fit, gezond en heel paard terug thuis te komen en een fijne dag te hebben met mijn paard en mijn mede ruiters. Ik heb tot nu toe 2 x Zeno uit de wedstrijd gehaald en opgegeven. Waarom? Omdat ik dat nodig vond. Het draait niet om altijd opnieuw te moeten presteren, het blijft een sport en paarden blijven levende wezens met gevoelens.

Mijn eerste opgave was op een wedstrijd van 40km, dit waren 2 lussen van 20km. Het was niet zo een prachtig weer en ik was zelf ook niet 100% door een slechte dag voordien. Een rustige rit naar de wedstrijd, goed aangekomen, Zeno laten keuren door de dierenartsen en hop, wij ( 2 vriendinnen en ikzelf ) konden vertrekken. Onze 1ste lus zat erop en we gingen onze paarden laten keuren. De paarden van mijn vriendinnen waren goed en konden zonder probleem aan de 2de lus beginnen na hun verplichte pauze. Toen ik Zeno moest voordraven om te kijken of hij mankte of niet was er twijfel. Op je fiche krijg je dan een B ( A = correct, B = twijfel en C = mank en dus uitgesloten ). Oei, dacht ik een B… Tja, wat doe je dan? Als je een B krijgt, mag je nog aan je volgende lus beginnen. Ik heb toen de pauze afgewacht, Zeno opnieuw opgezadeld voor de 2de lus en beginnen instappen.

Ik voelde me slecht bij het idee dat ik mijn paard misschien pijn aan het doen was. Ik heb even een stukje gedraven en voelde, nee, dit is niet oké. Ook mijn vriendinnen zeiden dat als ik niet zeker was ik moest stoppen. En dat heb ik gedaan, voor we moesten starten voor de 2de lus ben ik naar de jury gegaan en gezegd dat ik wou opgeven. Ze vroegen me de reden, deze was voor mij simpel. Ik had een B gekregen op beweging en Zeno voelde niet meer goed aan. Waar ik het hardste van schrok, was dat ik van de jury en de dierenartsen felicitaties heb gekregen omdat ik Zeno uit de wedstrijd haalde. Ik vond dat niet meer als normaal, als je paard niet goed is, dan start je toch gewoon niet meer? Ik ben Zeno gaan afzadelen en ik moest hem opnieuw voorbrengen bij de dierenartsen. Je mag namelijk niet zomaar vertrekken, je paard moet altijd nog door een dierenarts gecontroleerd worden. Zeno kreeg opnieuw de hele check en bij het voordraven was het nu duidelijk te zien dat hij mankte. Ik had dus de juiste beslissing genomen om niet meer aan die 2de lus te beginnen.

Onze 2de opgave is eigenlijk iets totaal anders. Samen met 1 vriendin een hele rit gedaan omdat we als training 40km gingen rijden ter voorbereiding van een 80km wedstrijd. Onze paarden kwamen veilig aan op de wedstrijd, we laten de paarden keuren en we konden vertrekken. We wisten dat het een heuvelachtig terrein ging zijn, maar verder was de ondergrond voor ons onbekend. We konden goed vertrekken, met de zogezegde ” spoken ” die in de kant zaten. Onze paarden en wijzelf hadden er zin in, maar dat bleef echter niet zo… We waren nog niet zo ver en er stond ons al een zeer goede bergaf te wachten, op zicht geen probleem, Zeno staat goed vast op zijn benen dus geen paniek dacht ik. Hebben we hier ons even aan mispakt! De paarden schoven naar benden, hun benen gingen alle kanten op. Dit was gewoon gevaarlijk! Het was al een tijd droog weer geweest en dan is het beginnen regenen, dus de grond was een schaatsbaan. 1 bergaf hebben we de paarden laten doen, maar die dat daarop volgden zijn we afgestapt. Ik zag de blik in Zeno zijn ogen veranderen, normaal weet hij goed wat hij moet doen, maar toen niet meer. Het is ons toch gelukt om alle bergen naar beneden goed en heelhuids af te maken ( buiten 1 uitschuiver van mezelf ). Buiten de bergen naar beneden lagen er enorm veel losse stenen, het enthousiasme van Zeno ( en mezelf ) was heel ver te zoeken. Ook mijn vriendin zag het absoluut niet meer zitten.

Onderweg hebben we beslist om geen 2de lus meer te doen. Het was slecht weer, we hadden al een stortbui over ons gekregen, het parcours dat niet mee zat, wij dat het niet meer zagen zitten en onze paarden waar niets mee was aan te vangen. Wat gewoon een weerspiegeling was van onszelf. Dit waren de langste 20km ooit! We kwamen toe in de grooming area, paarden afgezadeld, hun hartslag was goed, direct naar de dierenartsen en onmiddellijk gemeld : wij stoppen. Ze bekeken ons raar, onze paarden waren nochtans goed en we mochten beide opnieuw starten aan de 2de lus. Maar nee, we wouden onze paarden heel terug thuis brengen, dat was het belangrijkste. Wij hebben misschien de stempel van ” watjes ” gekregen, maar wij hebben gehandeld naar wat voor onze paarden het beste leek.

Ik wil hiermee aan iedereen duidelijk maken, welke sport je ook doet : opgeven is oké, zolang het maar met de juist reden doet.

Een hele dikke pluim echt waar aan de ruiters die hun parcours wel hebben kunnen uitrijden en daarbij ook nog eens geslaagd zijn. Echt chapeau!

Toch maar een afspraak gemaakt om Zeno eens te kunnen bewonderen en een ritje te maken. Zeno was toen 3,5 jaar en net zadelmak. Toen ik hem zag staan wist ik genoeg, hij wordt het! Zeno was super kalm en heeft geen voet verzet. Ik vond hem eigenlijk een beetje aan de tamme kant. Maar, die ogen, ik kon ze niet weerstaan… Een uurtje later was Zeno van mij. Ik ben hem gaan ophalen en bracht hem naar een kleine privéstal. Daar begon ons werk. Zeno was inderdaad zadelmak, maar niet afgericht. Ik wil hiermee zeggen dat hij een zadel op zijn rug kon verdragen en een bitje in zijn mond, maar hij had geen stuur en al helemaal geen rem… In een binnenpiste ben ik dan opnieuw vanaf 0 begonnen. Als de binnenpiste goed zat, ging ik naar de buitenpiste en ben ik daar beginnen rijden. Alles ging goed en Zeno luisterde goed naar mij. Stap, draf, galop, alles ging goed.

Dan de volgende stap, gaan wandelen. Stap, draf, geen probleem. Zeno heeft dat allemaal goed gedaan. Dan een klein galopje. En daar ging het mis… Ik merkte dat Zeno eenmaal in zijn bloed kwam er geen stoppen meer aan was. Ik kon doen wat ik wou, trekken en sleuren, op een cirkel trekken, niets hielp om hem terug kalm te krijgen. Nochtans was hij in de piste een lammetje, hij liep goed vooruit dat wel, maar als ik vroeg om te vertragen deed hij dat onmiddellijk. Omdat ik toen geen uitweg meer zag ben ik Zeno op wandeling met een stang beginnen rijden. Wat een wereld van verschil was dat! Ik hoefde niet meer te trekken in zijn mond, gewoon gaan zitten en de gang vragen ( ja, als je vraagt ” draf ” dan draaft hij ). Alles ging perfect. Zeno liep in de piste met een dubbel gebroken bit en buiten op wandeling een stang en dat werkte perfect. Maar toch, iets in mij wist dat het anders kon.

Na jaren zo te rijden heb ik beslist om het anders aan te pakken. Ik heb een cursus Natural Horsemanschip gevolgd en ben van stal verhuisd. Zeno stond eerst 3x per week op de weide, dan zijn we verhuisd en stond hij elke dag in een kudde op de weide en dan door omstandigheden zijn we opnieuw verhuisd. Nu staat Zeno in een kudde van totaal 6 paarden en ze staan 24/24 7/7 buiten, zomer en winter. De moment dat ik Zeno de eerste maal heb verhuisd is hij helemaal veranderd. Zeno was heel erg op mij gericht, maar nu niet meer. Hij is helemaal open gebloeid in de kudde. Toen ik vroeger alleen op verplaatsing ging rijden of op wedstrijd ging, had hij daar geen probleem mee, want ik was erbij. Nu is hij pas goed als er iemand van de kudde mee is. Als er niemand van zijn kudde mee is, voelt hij aan alsof hij een deeltje van zichzelf thuis heeft gelaten. Echter ben ik er wel achter gekomen dat dit ook met mezelf heeft te maken. Omdat ik het zelf niet meer zo leuk vind om ergens alleen aan te beginnen.

Op een gegeven moment dacht ik bij mezelf, waarom vertrek ik niet is gewoon zonder bit op wandeling?

Ik had voor de fun al eens zonder bit in de piste gereden, maar zonder bit op wandeling? Geen haar op mijn hoofd dat daaraan dacht! Ik ging wandelen met 2 vriendinnen en vroeg hun of ze het oké vonden dat ik mee kwam zonder bit. Zij reden ook zonder bit en ik vond dat zo mooi dat je met je paard kon buiten komen zonder dat stuk metaal in hun mond. Zo gezegd, zo gedaan en we vertrokken op wandeling. Ik kon mijn ogen niet geloven… Ik? Met Zeno? Zonder bit? Stap, draf en zelfs galop! Ik ben begonnen met een simpel touwhalster, maar ik ben later overgeschakeld op een flower hackamore. Omdat ik hiermee een beter stuur heb en een betere rem Zeno is nog steeds Zeno, nog steeds hevig als hij in zijn bloed komt. Maar ik blijf zonder bit rijden, hij luistert naar mij en we zijn samen 1 als we onderweg zijn. De ene dag gaat het al moeilijker als de andere, maar ik ben zelf ook de ene dag beter als de andere, zoals iedereen.

Voor mij is Zeno perfect, hij is uitgegroeid tot een mooi prachtig sterk paard. Ik heb veel geleerd, hoe de dingen in elkaar zitten. Hoe paarden dingen uiten. Of ik genoeg weet? Nee, dat denk ik niet. Ik leer nog elke dag bij, ik zie heel veel, heel vaak dingen waarvan ik denk, ja, dat moet ik ook proberen! Maar ik zie ook dingen waarvan ik denk, is dit nu echt? Of gewoon een slechte droom?

​

Maar hoe begin je hier nu aan?

Eerst en vooral heb je een gezond paard nodig dat graag loopt en niet van opgeven houdt. De basis is vooral stappen, veel en lang stappen… Je zal denken dat dat saai is. Ja, mijn paard en ikzelf houden ook van wat meer actie, maar stappen is de basis voor het afharden van je paard. Een sterk gestel heb je nu eenmaal nodig. Wij doen regelmatig tochten van 30 tot 40 km met enkel stap, af en toe een drafje om de spirit erin te houden. Ook na een hele lange tijd niet te rijden door bv. een blessure, is stappen het eerste wat je wordt aangeraden. De stap trainingen worden LSD trainingen genoemd (Long Slow Distance).

Natuurlijk worden er ook gewoon ritten gemaakt met van alles wat. Verschillende gangen en verschillende ondergronden. Ook komen op het programma galoptrainingen. Een goede opwarming links en rechts en dan kan je van start gaan. Ik galoppeer meestal 15 tot 25 minuten links en dan nog eens zolang rechts. Ik houd hierbij zijn hartslag in het oog. Eenmaal je het omslagpunt kent van je paard weet je perfect wanneer hij nog een tandje bij kan of wanneer het tijd is om te stoppen. Maar, ik zeg hierbij wel dat ik echt jaren zonder hartslagmeter gereden heb. Ik ken mijn paard goed en ik voel goed aan wanneer er iets niet juist zit, het is en blijft belangrijk dat je altijd luistert naar je paard! Buiten veel plezier maken en luisteren naar je paard kan ik enkel zeggen dat passend materiaal een must is. Een goed passend zadel waar jij je goed in voelt en dat past voor je paard is echt wel nodig. Hoe zou je zelf zijn als je een knijpende, niet passende last op je rug draagt? 1x per jaar wordt mijn zadel gecontroleerd en bijgewerkt waar nodig. Verder : 1x per jaar de tanden laten nakijken, tijdig ontwormen en op tijd de vaccinaties laten zetten.

Op wedstrijd!

Als je alles goed hebt kunnen opbouwen, kan je al eens proberen om een wedstrijd te lopen. De kennismakingsreeks is 20 km en hier kan je je meestal ook nog ter plaatse voor inschrijven. Je paard wordt voor je vertrek gekeurd door dierenartsen op verschillende factoren: hartslag, darmgeluiden, algemene indruk, beweging, uitdroging,… Een heleboel dus, als er hier al iets niet pluis is, zal dit gemeld worden. Aan de hand van wat er juist scheelt, zal je al dan niet mogen starten. Als je mag starten kan je je paard klaar maken voor je rit. Endurance is een bewegwijzerd parcours, dus je moet de pijltjes/lintjes volgen. Je hebt ook een kleine kaart mee voor het geval je een pijltje moest missen. Dan is de vraag hoe goed je een kaart kan lezen je hebt ook wel best altijd een telefoon op zak, je weet maar nooit.

Eenmaal je rit erop zit kom je toe in de grooming area, hier word je paard afgezadeld en gekoeld. Let op met koelen dat je paard (als het niet zo heel warm is) niet onderkoeld raakt! Als jij denkt dat het goed zit, kan je je paard gaan aanbieden bij de dierenarts. Opnieuw krijgt hij de hele check als voor je vertrek. De hartslag mag niet te hoog zijn en je moet je eigenlijk zo snel mogelijk aanbieden bij de dierenarts. Je strafpunten beginnen namelijk te lopen eenmaal je over de aankomststreep bent. Voor jou zit het er hierna op. 20 km is maar 1 lus, net zoals 30 km. Vanaf 40 km krijg je meerdere lussen 2×20 km, 2×30 km, 2×40 km of 2×30 km + 1×20 km. Tussen de lussen heb je een verplichte rustpauze. Hier moet je paard rusten, drinken en eten zodat hij er na de rust terug tegenaan kan.

Over endurance kan ik nog even blijven doorgaan, dit is een beetje een kleine samenvatting. Ook is dit mijn eigen mening en gevoel. Ik schrijf hier nu ook maar tot 80 km, omdat hoger voor mij een niet bekend terrein is. Hoger dan 80 km zal ik met mijn paard niet gaan, dit is voor mij niet haalbaar. Hoe hoger je gaat, hoe meer tijd, verzorging en geld in de sport kruipt. Iedereen heeft zijn eigen mening en methoden, maar de belangrijkste regel is dat je moet luisteren naar je paard.