Intuïtie

Intuïtie is de parel van je “weten”. Er is sprake van inzicht, van zien en van voelen, energieën die in je lichaam stromen. Het is een “zintuig” dat informatie verzamelt en informatie doorgeeft. Het is een instrument om met de dieren te praten.

 

Communiceren met paarden

Ik heb er al vaker over geschreven maar herhaling kan geen kwaad als het over dit onderwerp gaat. Mensen leven inderdaad niet met hun lichaam en gaan zo aan de bewustwording van hun omgeving voorbij. Zij zien het lichaam over het hoofd en volgen de vlucht van de geest. Zij vluchten, in vervoering voor het woord, in de ban van de idee. Ze zijn continu aan het denken (innerlijk) of aan het praten (uiterlijk), niet in staat om stil te zijn en hun lichaam receptief te gebruiken.

Een paard beleeft en ervaart zichzelf en zijn omgeving via zijn lichaam, begrijpt de werkelijkheid zonder woorden te gebruiken, zonder erover te filosoferen. Het paard leeft in zijn lichaam, spreekt met zijn lichaam een taal van heel subtiel gewaarworden, zien en voelen. Mensen verstaan die “taal” niet. Dit betekent dat wij, om met paarden te communiceren, uit ons denken, en in ons lichaam moeten gaan.

Loslaten om dichter bij ons zelf, ons lichaam, ons gevoel te zijn. Dat is moeilijk omdat we zijn afgeleerd te vertrouwen op ons lichaam en van daaruit te communiceren. We zijn denkende wezens geworden in de plaats van de gevoelige, natuurlijke wezens die we oorspronkelijk wel waren en ergens heel diep toch nog zijn. Het lichaam is onze bron van energie. We kunnen maar leven als we “de rivier van onze krachten kunnen laten stromen”. We kunnen maar voelen als we kunnen loslaten of laten zijn.

De echtheid en de receptiviteit van paarden

Eerst een woordje uitleg over de echtheid en de receptiviteit van paarden. Paarden nemen ons lichaam heel nauwkeurig waar: onze ademhaling, hartslag, spierspanning. Ze zijn uiterst gevoelig voor onze lichaamssignalen, onze gelaatsuitdrukking, onze stem. Ze voelen ook de emoties die we “wegsteken” omdat die toch in ons lichaam zichtbaar zijn. En ze liegen niet. Wat ze waarnemen, wat bij hen binnenkomt en wat in hen van gevoel, van beeld opkomt, schuiven ze niet weg. Hun gevoel is hun “verbinding” met de omgeving, het is op dat moment de enige “waarheid”, de enige werkelijkheid, hier-en-nu. Hun gedrag is steeds in overeenstemming met hun gevoel. Paarden zijn duidelijk en eerlijk, ze kunnen niet anders (kenmerk van prooidieren).

Conflicterende lichaamstaal

Echter, mensen vertonen vaak gedrag dat niet met hun innerlijk gevoel overeenstemt. Die “conflicterende lichaamstaal” brengt hen in de war. Die “onduidelijkheid” geeft ze stress. We spreken dan vaak -foutief- van een “gevoelig” paard, maar in werkelijkheid zijn wij het die het gevoel en het gedrag van het paard negatief beïnvloeden.

Wij moeten dus opnieuw leren waarnemen om met onze paarden een goede band te hebben! Door onze paarden waar te nemen, door naar mezelf te luisteren, leer ik dus om echt te zijn en mij tegelijk ook veilig te voelen. Ik leer een beetje te worden zoals een paard, eerlijk en direct, zonder angst voor de omgeving. En dat alles zonder woorden te gebruiken maar door contact met mijn natuur te maken.

Zo kom ik bij mijn lichaam uit: gronden, centeren en ademen, … de wereld ontdekken, met mijn zintuigen gewaar-zijn. Niet de psycholoog (ziel), niet de rationele denker (geest) die ik in de mensenwereld vaak ben, maar de natuurlijke mens (lichaam) die ik (in onze mensenwereld) grotendeels heb leren “bedwingen” wordt weer tot leven (“awareness”, zintuiglijk gewaar-zijn) gewekt.

Eenheid en verbondenheid

Van in het begin zocht ik een manier om met de paarden op weg te gaan naar een gevoel van eenheid en verbondenheid (de centaur). Mijn doel was om bij onze paarden met dat voelen met het “levende lijf” (lichaamsbewustzijn) te experimenteren. Dank zij een onvoorwaardelijk positief klimaat (geen angst, maar respect), gekenmerkt door echtheid of authenticiteit in de relatie én een heel grote empathie, is dat ook gelukt. Ik heb mij door onze paarden laten raken, en ben door hen een nieuwe mens geworden.

Hoe is het precies gegaan?

Ik kan maar een voorlopig antwoord geven. De twee krachten die ik leerde ontwikkelen zou ik respect en gevoeligheid noemen. Vaak in de nabijheid van paarden verblijven, hen van binnenuit proberen te begrijpen, en dan ontwaakt je intuïtie. Intuïtie is de parel van je “weten”. Een groot inlevingsvermogen rust vaak op een goede intuïtie. Intuïtie kijkt door alles heen, en ziet alles zonder inductie of deductie. Er is sprake van inzicht, van zien en van voelen, energieën die in je lichaam stromen. Het is een denkvorm van het onbewuste, van het innerlijk, van het lichaam. Het is meer op voelen dan op denken gebaseerd. Het is een “zintuig” dat informatie verzamelt en informatie doorgeeft. Het is de taal die de paarden begrijpen.

Ik leerde in het begin heel veel over mezelf door goed naar het gedrag van mijn paard te kijken en zo bewust te worden van de energiestromen tussen ons. Dank zij zijn feedback kon ik veel onduidelijkheid in mijn lichaam leren herkennen en loslaten. Al dat loslaten kostte tijd. In mijn geval ruim twee jaar. Het was moeilijk om te begrijpen, ik kon niet altijd zelf de vinger op het probleem leggen omdat ik niet in staat was mijn gevoelens gewaar te zijn. Mork zag mijn lichaamsspanning, mijn onderdrukte emoties en leek me altijd uit te nodigen om tot rust te komen. Mijn lichaam verraadde angst, onzekerheid, isolement, of verwachting, of dominantie,… en dat was de boodschap die Mork “las”. Niet dat mijn probleem hem interesseerde, maar hij liep van mij weg, wenste niet geleid te worden, volgde niet, verzette zich tegen elke poging tot dominantie. Mork zou mij maar vertrouwen wanneer ik bereid was naar hem te luisteren (“waar”-nemen= voor waarheid nemen).

Lichaamsbewustzijn

Je lichaam gewaar zijn, lichaamsbewustzijn ontwikkelen is een goede manier om je intuïtie te trainen. Het is voor mij heel bruikbaar geweest – en nog steeds, als ingang om te de-conditioneren, om te komen bij wat er werkelijk “is” (=niet denken maar voelen, onmiddellijk “zien” en begrijpen). Misschien kan het iets voor jou betekenen. Het is vrij gemakkelijk om te doen. Wat slechts nodig is is bewust te zijn, stil zijn, ademen, jouw manier vinden om daar regelmatig aandacht aan te besteden. En belangrijk, niet oordelen! Geen tijd hebben, te druk, te onrustig, te moe, of ééntje dat ik nog vaak hoor: “Ik ben de baas, ik heb die stille kracht, die verbinding met mijn paard niet nodig om met hem te rijden!” … zijn geen redenen om het niet te doen. Integendeel, het zijn redenen om het juist wel te doen!

Natuurgeneeswijzen: een persoonlijke ervaring die ik graag met jullie wil delen.

Van dieren pleegt men al eens te zeggen dat ze geen emoties in de menselijke zin van het woord (kunnen) vertonen. Een statement dat ik met het volgende verhaal graag voor eens en voor altijd de wereld uit wil helpen.

Wens jij nog meer te lezen over natuurgeneeswijzen en mijn ervaringen met mijn paarden?

Klik dan even door naar mijn blog ‘Oost, west … je paard weet altijd best’

Wens jij nog meer inspiratie en tips te ontvangen?

Fotograaf: Johanna Tallon

Heeft de dierengeneeskunde het sowieso altijd bij het rechte eind? Of weten onze paarden – wanneer ze freedom of speech krijgen – het misschien echt wel beter? Mijn ervaring is dat er zich wonderlijke zaken kunnen voltrekken indien we ervoor openstaan, indien we op hun wijsheid durven te vertrouwen.

Ben jij zo iemand die naar zijn/haar paard durft te luisteren?

Werkelijk luisteren, niet als in hij/zij ziet er vandaag een beetje pips uit ik zal het wat kalmer aan doen in het werk. Durf jij tegen de mainstream in te gaan? Zelfs als je daarmee tegen de haren van het gros van de paarden-liefhebbende populatie ingaat? Of zelfs tegen het advies van paardenprofessionelen als trainers, dierenartsen en andere paard-gerelateerde beroepen ingaat?

Wens jij nog meer inspiratie en tips te ontvangen?

Mede dankzij het boek en de film, is de “paardenfluisteraar” een bekend fenomeen. Maar hoe goed ik mijn best ook doe om zelf een “paardenfluisteraar” te worden, ik zal er nooit zo goed in worden als mijn pony Sjaak is in “mensenluisteren”. Ik weet dat paarden niet de gesproken taal kennen zoals wij die kennen, maar toch denk ik (en bij Sjaak weet ik het ondertussen zeker) dat dieren veel meer van ons begrijpen dan wij vaak denken. Met Sjaak heb ik daardoor al een aantal bijzondere ervaringen gehad.

Sjaak is altijd al gevoelig en slim geweest en daardoor heb ik in korte tijd veel met haar kunnen bereiken. Tijdens mijn grondwerklessen reageerde ze altijd snel en na een paar keer snapte ze een oefening door en door. Toen Sjaak op stalling stond en ze de enige pony was waar ik dagelijks mee bezig was, was onze band ook heel erg goed. We konden lezen en schrijven met elkaar. Nu ze weer bij mijn andere pony’s staat en ik mijn aandacht moet verdelen tussen drie pony’s merk ik dat het wat lastiger is. Dit komt denk ik vooral doordat ik me niet meer alleen met Sjaak bezig kan houden en de rest van de wereld kan vergeten. Sjaak reageert hier op door wat meer afstand te nemen, waarschijnlijk omdat ik veel te veel ballast meeneem als ik bij haar kom.

Ik moet mezelf daarom regelmatig eraan herinneren dat ik rustiger moet worden als ik met Sjaak aan de slag wil. Niet alleen aan de buitenkant, maar vooral ook aan de binnenkant. Wat hierbij helpt is rustig gaan zitten en woordelijk aan Sjaak uitleggen wat ik van haar wil en waarom. En dat heeft effect op haar. Zo wilde ik eens haar staart knippen terwijl ze los in de stal stond. Met geen mogelijkheid liet ze me bij haar achterhand komen. Ik besloot het maar even te laten voor wat het was en ging op de grond zitten. Sjaak kwam uiteindelijk met haar hoofd bij me staan en zo uitvoerig mogelijk vertelde ik hardop dat ik graag haar staart wilde knippen om te voorkomen dat hij lang en vies werd. Toen ik klaar was met mijn speech draaide Sjaak zich om en kwam keurig met haar staart bij me staan. Enigszins verbouwereerd heb ik toen haar staart geknipt.

Afgelopen weekend had ik ook weer zo’n moment met Sjaak. Ik had het idee dat Sjaak het miste om samen op stap te gaan met de sulky, dus ik beloofde haar bij goed weer een ritje. De volgende dag stond ze al op me te wachten en had ik, in tegenstelling tot de dagen daarvoor, geen enkel probleem om haar een halster om te doen en mee te nemen. Ze leek er zelfs naar uit te kijken om mee te mogen en we hebben een heerlijk ritje gemaakt

Onder andere door deze ervaringen weet ik dat er nog steeds een bijzondere band is tussen Sjaak en mij. Ik ben iedere dag blij dat die band er is en hoop hem in de toekomst alleen nog maar sterker te maken, als ik meer leer over “paardenfluisteren”!

Fotograaf:  Roger Rutten

De wind suist om mijn oren.
We gaan nog sneller in galop.
Als een, en samen.
Het voelt volmaakt en compleet in flow.
Zonder spanning en stress.
Dat kan jij ook ervaren. Zonder die galop.
Gewoon, door er bij te staan.
Samen met mij in de wei.
Hoe doen die paarden dat, denk je nu
Heel eenvoudig.

         “The horse knows….
He knows if you know….
He also knows if you don’t know.”
Ray Hunt

Paarden hebben geen (dubbele) agenda.
Ze reageren vanuit het hier & nu.
Ze voelen jouw gevoel en emotie.
Dat pikken de paarden op.
Feilloos.

De paarden helpen helder en onbevooroordeeld. Je onderkent jouw gevoelens leert ze te gebruiken. Dus congruent zijn aan jouw eigen gevoelens helpt jou bij ieder besluit dat je neemt. Dat is paardenkracht.

Fotograaf: Peter Stassen

Mijn zoektocht naar een eigen manier van omgaan met paarden brengt mij vandaag via een Inuit verhaal bij het sjamanisme (het verhaal kan je onderaan vinden). Deze visie omvat een boven-, midden- en onderwereld, en spreekt over het “opwekken van instincten en intuïtieve krachten”. Volgens het sjamanisme is het onze taak als mens met onze eigen energie/kracht de wereld weer “heel” maken, ons leven op te pakken en “in het net van het grote geheel te weven”. Elke dag opnieuw leren, zolang je leeft. De juiste innerlijke houding, het vermogen tot overgave zijn belangrijk, het leren in de natuur, het intuïtief waarnemen zoals een dier. Zintuigen moeten gevoelig gemaakt worden om de verschillende stromingen en trillingen van de aarde te kunnen waarnemen en uiteindelijk de “onzichtbare wereld” en zijn “wezens” te kunnen zien. Wat een fascinerende visie!

Sjamanen zeggen dat een dier vanuit zijn “midden”, zijn levenscentrum of zijn hart leeft, en dat er weinig mensen zijn die dat kunnen. Daarmee bedoelen ze dat we met ons door onderwijs geschoold verstand niet verder geraken. Dit is het verstand (het rationele denken) dat gericht is op kennis die het in het geheugen opslaat en in bepaalde situaties weer oproept. Als ons verstand zo werkt, kan het zich niet voor het “echte weten” openstellen. Maar gelukkig hebben we dankzij de dieren de mogelijkheid om de kracht van ons ware verstand, ons gezonde, complete mensenverstand, te bereiken. Als we weer de kracht van het instinct, onze “dier-natuur”, in ons opwekken en leren gebruiken, kunnen onze handelingen wel uit ons “midden” ontspringen!

Sjamanen leren ons dat er voor ieder van ons een dierlijke bondgenoot klaarstaat. Iedere mens wordt bijgestaan door één of meer dieren, als geestelijke kracht, die hem helpen bij het leren kennen en vervullen van zijn levenstaak. Als we op deze kracht zijn aangesloten, handelen we op basis van kalmte, en geven we ons met heel ons hart over, zoals een dier dat doet. Een sjamaan kan de dierlijke bondgenoot van een mens “zien”. Een mens kan zijn dierlijke bondgenoot vinden door te “reizen in de wereld van de dieren”, een sjamaans ritueel. Zich met de kracht van de dierlijke bondgenoot verbinden, is voor de mens een bron van gezondheid en bescherming. Voor ieder mens mens is het een hele verantwoordelijkheid als hij door de reis in de dierenwereld zijn dierlijke bondgenoot vindt en naar zijn wereld meeneemt. Hij moet bereid zijn zich met deze geestelijke kracht te verbinden, en erop letten dat ze bij hem blijft. Het is een wezen dat de mens voor zijn groei nodig heeft, waarvan hij leert, dat hem als een persoonlijke leraar onderricht (een “krachtdier”).

Wat mij van dit oude sjamaanse ritueel zo treft, is de analogie met wat ook ik ondervind in connectie met onze paarden, dat ik er niet kom met “enkel mijn verstand”. Ik moet receptief zijn, in het moment zijn, mijn kracht moet “heel” zijn, vanuit het hart komen. Enkel zo kunnen mijn paarden mij begrijpen. Dan is het pas boeiend, en dan verandert alles. Het hele leerproces met onze paarden verandert mij helemaal, net zoals de sjamanen zeggen….

(*) “In the very earliest time when both people and animals lived on earth, a person could become an animal if he wanted to and an animal could become a human being. Sometimes they were people and sometimes animals and there was no difference. All spoke the same language. That was the time when words were like magic. The human mind had mysterious powers. A word spoken by chance might have strange consequences. It would have suddenly come alive and what people wanted to happen could happen – all you had to do was say it. Nobody could explain this: that’s the way it was.” Nalungiaq, Inuit woman, interview by Knud Rasmussen