paardensport Archieven - Paardentaal Magazine

Het paard als verkeersdeelnemer

Lisanne Joosse — Fri, 12 Jan 2018 06:00:30 +0000

Het is in het dichtbevolkte Nederland vrijwel onmogelijk om met je paard bezig te zijn zonder de openbare weg op te gaan. Zeker als je buitenritten wilt maken, zal je er naar alle waarschijnlijkheid vaak aan moeten geloven om deel te nemen aan het verkeer. De laatste tijd valt het me op dat er veel te doen is omtrent ongelukken met paarden in het verkeer. Onlangs is er zelfs een boete uitgedeeld aan een tractorbestuurder die een paard had laten schrikken en door reed. De reacties die ik gezien heb kwamen vooral uit de paardenwereld en het viel me op dat daar de bestuurders van gemotoriseerd verkeer behoorlijk zwart gemaakt werden.

Verantwoordelijkheid

Dat zette mij aan het denken. Want ik denk dat we als weggebruikers met z’n allen verantwoordelijk zijn voor de verkeersveiligheid. Uiteraard is het belangrijk dat je als autobestuurder respect toont naar andere weggebruikers, zoals ruiters en menners, en rekening houdt met het onverwachte en onvoorspelbare. Maar het is in mijn ogen net zo belangrijk dat ruiters en menners respect tonen naar andere weggebruikers. Netjes aan de kant gaan, zodat andere weggebruikers je veilig kunnen passeren is daar een voorbeeld van. Een ander voorbeeld van respect tonen naar de andere weggebruikers én je paard, is het voorbereiden van je paard op het verkeer.

Voorbereiding, training en leiderschap

Natuurlijk kan het lastig zijn om je paard voor honderd procent te trainen op alle situaties die zich op de openbare weg voor kunnen doen, maar toch denk ik dat je een heel eind kunt komen. De basis van alles is een goede band tussen paarden en ruiter/menner. Een paard dat vertrouwen heeft in zijn leider zal makkelijker spannende situaties doorstaan en terugvallen op de leider wanneer dit nodig is. Als de leider op zijn beurt het vertrouwen geeft dat er niets aan de hand is, is de kans groot dat zo’n spannende situatie helemaal niet meer zo spannend is.

Om de band en het leiderschap te versterken is training vantevoren erg belangrijk. Op de plaats waar een paard op zijn gemak is, leert hij het beste. En met een beetje creativiteit zijn situaties uit het verkeer in de bak of wei best na te maken. Als een paard veel verschillende situaties al eens gezien heeft en hier positieve ervaringen mee heeft, zullen ook onbekende situaties voor een paard makkelijker te behappen zijn. Het paard heeft immers al vaker zo’n gelijksoortige situatie meegemaakt en weet dat hij op die momenten op zijn leider kan terugvallen.

Veiligheid voorop

Een ander belangrijk punt vind ik dat je niet altijd hoeft te proberen een situatie vanaf de paardenrug of vanaf de kar hoeft aan te gaan. Als het paard hierdoor een negatieve ervaring opdoet ben je (misschien wel letterlijk) verder van huis. In zo’n geval kan het goed zijn om af te stappen en het paard vanaf de grond door de situatie heen te loodsen. In mijn ogen heb je dan niet “verloren”, maar juist positieve stappen gezet om de verkeerssituatie veiliger te maken, nu en in de toekomst.

Als we op die manier met z’n allen (welke weggebruiker dan ook) zouden gaan handelen, denk ik dat de openbare weg een stuk veiliger en prettiger zal worden. Niet alleen voor ruiters en paarden, maar ook voor alle andere weggebruikers!

Lees hier de tips en extra info van Paardenpunt Vlaanderen over paarden in het verkeer.

Het bericht Het paard als verkeersdeelnemer verscheen eerst op Paardentaal Magazine.

Vriendelijkheid, mag het een onsje meer zijn in de paardensport?

M.M. (Michelle) de Rover — Mon, 18 Sep 2017 05:30:26 +0000

Fotograaf: Evelien de Roode

We kennen het vast allemaal, de ‘sfeer’ op sommige wedstrijden. Ruiters die elkaar geen blik waardig keuren. Of juist wel, niet uit bewondering, maar uit afgunst. De toon die soms wordt aangeslagen tegen een stoere ruiter of amazone die het aandurft om met een koudbloed, of mogelijk nóg erger: een pony – ja, echt, een póny – te starten. Soms zelfs de opmerkingen tegen zo’n stoere ruiter dat ‘de ring voor de B dáár is’, ook als betreffende ruiter zijn harige vriend keurig klaar heeft voor het M. De blikken van afkeuring zijn te lezen in de ogen van de ruiter met het sportpaard van duizenden euro’s. Zouden ze bang zijn af te gaan als ze verliezen van een koudbloed of een pony? Ongegronde angst misschien, want de meeste juryleden zijn geen haar beter…

Omgang met het paard

Nog veel erger dan dat is de omgang tussen ruiter en paard die op veel wedstrijdterreinen te zien is. Natuurlijk zijn er ruiters – en gelukkig worden het er steeds meer – die zich bezig houden met hoe hun paard de wedstrijd ervaart. Voor veel ruiters, ook als ze zielsveel van hun paard houden, is het nog steeds zo dat het paard moet presteren op wedstrijd. Dat geeft op zichzelf niets, als het paard de kans gekregen heeft zich als een volledig wezen te ontwikkelen en te ontplooien tot een ware atleet: mentaal en fysiek in balans en in topconditie.

De praktijk toont aan dat veel paarden op erg jonge leeftijd al een aardig niveau in hun benen moeten hebben. Dat geldt in de dressuur – denk maar aan de Pavo cup, of het WK jonge paarden, maar is misschien nog wel evidenter in de western wereld. Met twee jaar het eerste zadel erop, met drie of vier jaar de eerste wedstrijden, en als het dier zes jaar oud is: dan moet er een scharenbit in. Ongeacht of het paard daar eigenlijk al wel klaar voor is.

Om het nog erger te maken, is het in veel takken van de sport zo dat het bit geen communicatiemiddel meer is, maar een controle-werktuig. Een handig middeltje om zo’n goedzak van 500 kg of meer even te vertellen ‘wie de baas is’. De ruiter wil zijn paard graag ‘bergop’, en in plaats van de achterhand aan het werk te zetten, is het natuurlijk veel makkelijker om je eigen gewicht ver naar achter te plaatsen, hand op te tillen en met je bekken je paard de berg op te duwen. Biomechanisch niet geheel correct, maar ach, je moet wat over hebben voor het lintje. Dat het ruggebruik compleet afwezig is, en de ruiter daardoor de draf niet kan uitzitten, wordt voor lief genomen. Gewoon nog nét iets harder klemmen met je benen lost dat probleem wel op. Reageert je paard – zo ontzettend braaf! – daar op door te versnellen, dan zijn daar natuurlijk de teugels…

Het kan ook anders

Meer en meer ruiters zien in dat een paard opsluiten tussen twee handen en twee benen niet het beste is voor het paard, zowel fysiek als mentaal. Ze zien dat balans niet verkregen wordt door dwang, maar door ontwikkeling en groei. Dat een paard van vier nog helemaal geen atleet is, maar een kleuter, die opgeleid en begeleid dient te worden in zijn groei naar een carrière als rijpaard.

Dat je een paard niet moet opsluiten met je handen en benen betekent natuurlijk niet dat je maar op een paard moet gaan zitten en het arme dier het zelf moet laten uitzoeken. Sterren kijken is niet gezond voor de rug, hals en ledematen van het paard, net zomin als een rollkur dat is. Het betekent wel dat een ‘perfecte’ houding afdwingen niet werkt. Van een kleuter verwacht je ook geen wiskundige berekeningen, maar het zou wel fijn zijn als hij zou weten dat één plus één samen twee is.

Er zijn al best wat wedstrijdonderdelen waarbij het niet zo relevant is of je paard graag hoog of laag loopt, als jullie samen maar plezier hebben en werken aan het verbeteren van de fysieke mogelijkheden en onderlinge verstandhouding. Onderdelen zoals TREC, Cowboy Dressage, endurance (in West-Europa dan toch, het Midden-Oosten gaat er wat anders mee om) en in zekere mate ook Working Equitation, worden steeds populairder – en terecht. Ook meer en meer dressuurruiters durven terug te grijpen op de klassieke school en voegen aan de eeuwenoude kennis een vleugje ‘informatie van nu’ toe. Fantastische ontwikkelingen!

De toekomst

Het blijft afwachten of deze ‘nieuwe’ takken van sport met het groeien ervan ook ten prooi zullen vallen aan de op lintjes azende stroom van ruiters. Zo was een aantal jaren geleden de western sport in Nederland nog toneel voor lange teugels en sprak het ruiters aan die relaxter wilden rijden dan in de dressuur gebeurde. Tot enkele dressuurruiters wel wat begonnen te zien in die kleine, snelle paardjes. Zij namen de scherpe handjes uit de dressuurring mee – zonder rekening te houden met wat er in de paardenmond gebeurt met een scharenbit waar flink druk op gezet wordt.

Het is inmiddels hoog tijd dat de paardenwereld eens op zijn kop gezet wordt. We zijn immers (bijna) allemaal begonnen met dromen over paarden – en pony’s – als jong meisje, en zijn gaan rijden uit liefde voor het dier. De sport kwam toch echt daarna pas in beeld voor de meesten van ons.

Zou het niet mooi zijn als we dan ook allemaal het dier boven de sport blijven plaatsen?
Laten we het eens proberen: een beetje meer vriendelijkheid meenemen naar stal – voor elkaar, maar vooral voor onze paarden: mag het een onsje meer zijn?

Het bericht Vriendelijkheid, mag het een onsje meer zijn in de paardensport? verscheen eerst op Paardentaal Magazine.

Hoe kan een hartslagmeter je helpen bij het opbouwen van de conditie van je paard?

Maaike Mafranckx — Wed, 17 May 2017 15:00:40 +0000

Fotograaf: Ven Sofie

Eerst en vooral moet je een hartslagmeter aanschaffen, welke je hiervoor neemt is geheel aan jezelf. Neus wat rond op internet, lees erover en lees de ervaringen van anderen. Kijk wat je zelf nodig hebt en welke functies je belangrijk vindt dat je uurwerk moet hebben. Hoe meer functies je uurwerk kan, hoe duurder het wordt.

Na je aanschaf moet je de hartslag van je paard leren kennen. Dit doe je (natuurlijk als je paard gezond en wel is) door te kijken welke hartslag hij heeft in rust, stap, draf en galop. Let hierbij ook op welke ondergrond je loopt. Een paard dat draaft op een harde, gelijke ondergrond zal een lagere hartslag hebben dan een paard dat draaft in los zand ( -> los zand = harder werken, dus hogere hartslag ). De hartslag die hij in een binnenpiste heeft zal ook weer anders zijn dan in een buitenpiste of op wandeling. Kijk ook naar het weer, is het warm, koud, regen of geen regen? Eigenlijk zijn al deze kleine details belangrijk om je paard zijn hartslag te leren kennen. Sommige modellen van hartslagmeters houden echt alle gegevens bij, hoogte, snelheid,… Van enkele modellen van Polar kun je alles op je pc zetten door middel van een usb kabel, als je dit niet kan kun je best de hartslagen opschrijven. Eenmaal je de hartslag kent, kun je een schema opbouwen.

Een schema opbouwen kun je eigenlijk vergelijken met een schema voor mensen die willen beginnen met start to run. Als je paard is opgewarmd ( -> warm gestapt ) kan je beginnen met bv. 10 min draf, 2 min stap, 10 min draf, 2 min stap. Paarden recupereren sneller dan mensen, nadat je gestopt bent met draven zou de hartslag binnen de 2 a 3 min onder de 100 slagen per minuut moeten zitten. Als dat niet het geval is, wil dit zeggen dat je paard vermoeid aan het raken is en wordt het risico op blessures groter. Je kan dus tijdens je rit je paard af en toe even op stap zetten en kijken hoe snel zijn hartslag zakt, hieruit kun je dan ook afleiden of je nog kan doorgaan, of beter richting huis keert.

Na 4 a 6 weken kun je testen of je paard zijn conditie is verbeterd. Dit doe je door te kijken of zijn hartslag gedaald is voor dezelfde inspanning dan toen je bent begonnen. Let wel dat als het 4 weken geleden 10 graden was en nu 20 graden zal de hartslag hoger zijn door het warme weer. *Normaal gezien is 80% van de conditie van je paard makkelijk zelf op te bouwen, die andere 20% gebeurt best onder begeleiding van een gespecialiseerde dierenarts ( best iemand die je sport kent, in mijn geval is dat endurance ) hij zal dan een inspanningstest afnemen. Met zo een test kun je zien wanneer je paard gaat verzuren en waar zijn **omslagpunt ligt, zo kun je heel gericht gaan trainen. Maar weet dat als je echt de volle 100% wilt van je paard, dit enorm veel inspanning en tijd van jezelf zal vragen. Na zo een inspanningstest zal de dierenarts dan een schema opstellen en zul je ook sneller resultaat krijgen.

Een hartslagmeter kan je niet alleen helpen bij het opbouwen van de conditie van je paard. Hij kan je zoveel meer vertellen of je paard bv. pijn heeft of niet. Als je paard pijn heeft, zal zijn hartslag automatisch hoger zijn dan je gewoon bent. Als je weet dat je paard in draf 110 slagen per minuut heeft en morgen plots 130 slagen per minuut laat zien, weet je dat er ergens iets niet juist zit. Dan kun je best je training stoppen of het rustiger aan gaan doen. Ook kan je hartslagmeter het verschil laten zien als je paard echt angstig is of een gespeelde angst laat zien. Een angstig paard heeft een enorm (!!) hoge hartslag. Paarden die hun angst spelen… Wel ja, hun hartslag zal nauwelijks omhoog gaan.

Mensen die met een hartslagmeter rijden worden ook bewuster van wat ze juist vragen van hun paarden. Veel mensen denken soms dat ze veel van hun paard vragen, maar dit is niet altijd waar. Dit komt eigenlijk omdat de hartslag van de ruiter zelf hoog is gegaan. Er is ooit een test geweest dat dressuur ruiters en hun paarden een hartslagmeter om kregen en daaruit is gebleken dat als de ruiters een oefening aan hun paarden vroegen waarbij de ruiter zelf een grote inspanning moest leveren dat de hartslag van de ruiter omhoog ging, maar de hartslag van het paard niet of nauwelijks. Terwijl een oefening waarbij de ruiter weinig inspanning moest leveren de hartslag van het paard duidelijk omhoog ging. Hiermee weet je dus dat het wel eens goed kan zijn dat als het voor jou een moeilijke oefening was, je paard daar misschien wel anders over dacht.

Er is nu een hele opkomst van allerlei verschillende soorten apps voor op de smartphone voor de mensen. Voor de gezondheid, beweging, voeding en nog een hele hoop meer. Maar dieren kunnen niet zeggen wat ze voelen, of iets in hun training zwaar is of niet. Het is daarom dat wij als ruiter/eigenaar naar de kleine dingen moeten kijken. Eet/drinkt mijn paard goed? Hoe is zijn uitstraling? Is zijn hartslag verhoogd of niet? Als je heel goed kijkt, spreken alle dieren hun eigen taaltje, het is aan ons om te luisteren…

Ik heb voor deze blog wat hulp ingeroepen van een vriendin die ook mijn dierenarts is. Ven Sofie rijd zelf ook endurance, haar specialiteit bij paarden is het hart. We hebben hier bewust geen exacte trainingsschema’s gezet omdat elk paard anders is en elk paard een andere training nodig heeft. Op Sofie haar website vind je ook een filmpje over het trainen met een hartslagmeter.

* Hiermee wil ik zeggen dat 80% van de conditie van je paard een zeer goede basis conditie is. Als je hem echt in topconditie, dus die overige 20%, wil krijgen raadpleeg je best een gespecialiseerde dierenarts.

** Omslagpunt : Dat is het moment dat je paard gaat verzuren. Als je dat punt ( de hartslag ) kent, kan je zeer gericht trainen. Op wedstrijd is het dan ook de bedoeling dat je niet aan die hartslag rijdt, je moet altijd in je groene zone blijven. Thuis, bij trainingen is het wel de bedoeling dat je tot aan/over dat punt gaat, maar niet elke training en ook geen 5 minuten lang. Je moet je paard af en toe een prikkel geven zodat als hij de volgende keer aan dat punt komt, zijn lichaam daar tegen kan en zichzelf kan verweren tegen deze verzuring. En zo kan je steeds verder gaan tot wanneer je je paard in (top)conditie hebt.

Train jij al met een hartslagmeter?
ja? Deel gerust je ervaringen onder mijn blog.
Nee? Probeer het eens, je zult versteld staan!

Check zeker mijn vorige blog over bitloos op endurance wedstrijd.

Fotograaf: Ven Sofie

Het bericht Hoe kan een hartslagmeter je helpen bij het opbouwen van de conditie van je paard? verscheen eerst op Paardentaal Magazine.

Opgeven, kan dat wel?

Maaike Mafranckx — Wed, 19 Oct 2016 05:30:00 +0000

Vandecauter Bart

Wat een rare vraag, ” geef jij ook op ” ? Ik wil zelfs met trots zeggen : Ja, ik geef soms op. Waarom zou je nu als je aan het paardrijden bent moeten opgeven? Wel waarom zou je het niet doen?

Als ik op endurance wedstrijd ga, heb ik altijd een doel. Mijn doel is altijd om met een fit, gezond en heel paard terug thuis te komen en een fijne dag te hebben met mijn paard en mijn mede ruiters. Ik heb tot nu toe 2 x Zeno uit de wedstrijd gehaald en opgegeven. Waarom? Omdat ik dat nodig vond. Het draait niet om altijd opnieuw te moeten presteren, het blijft een sport en paarden blijven levende wezens met gevoelens.

Mijn eerste opgave was op een wedstrijd van 40km, dit waren 2 lussen van 20km. Het was niet zo een prachtig weer en ik was zelf ook niet 100% door een slechte dag voordien. Een rustige rit naar de wedstrijd, goed aangekomen, Zeno laten keuren door de dierenartsen en hop, wij ( 2 vriendinnen en ikzelf ) konden vertrekken. Onze 1ste lus zat erop en we gingen onze paarden laten keuren. De paarden van mijn vriendinnen waren goed en konden zonder probleem aan de 2de lus beginnen na hun verplichte pauze. Toen ik Zeno moest voordraven om te kijken of hij mankte of niet was er twijfel. Op je fiche krijg je dan een B ( A = correct, B = twijfel en C = mank en dus uitgesloten ). Oei, dacht ik een B… Tja, wat doe je dan? Als je een B krijgt, mag je nog aan je volgende lus beginnen. Ik heb toen de pauze afgewacht, Zeno opnieuw opgezadeld voor de 2de lus en beginnen instappen.

Ik voelde me slecht bij het idee dat ik mijn paard misschien pijn aan het doen was. Ik heb even een stukje gedraven en voelde, nee, dit is niet oké. Ook mijn vriendinnen zeiden dat als ik niet zeker was ik moest stoppen. En dat heb ik gedaan, voor we moesten starten voor de 2de lus ben ik naar de jury gegaan en gezegd dat ik wou opgeven. Ze vroegen me de reden, deze was voor mij simpel. Ik had een B gekregen op beweging en Zeno voelde niet meer goed aan. Waar ik het hardste van schrok, was dat ik van de jury en de dierenartsen felicitaties heb gekregen omdat ik Zeno uit de wedstrijd haalde. Ik vond dat niet meer als normaal, als je paard niet goed is, dan start je toch gewoon niet meer? Ik ben Zeno gaan afzadelen en ik moest hem opnieuw voorbrengen bij de dierenartsen. Je mag namelijk niet zomaar vertrekken, je paard moet altijd nog door een dierenarts gecontroleerd worden. Zeno kreeg opnieuw de hele check en bij het voordraven was het nu duidelijk te zien dat hij mankte. Ik had dus de juiste beslissing genomen om niet meer aan die 2de lus te beginnen.

Onze 2de opgave is eigenlijk iets totaal anders. Samen met 1 vriendin een hele rit gedaan omdat we als training 40km gingen rijden ter voorbereiding van een 80km wedstrijd. Onze paarden kwamen veilig aan op de wedstrijd, we laten de paarden keuren en we konden vertrekken. We wisten dat het een heuvelachtig terrein ging zijn, maar verder was de ondergrond voor ons onbekend. We konden goed vertrekken, met de zogezegde ” spoken ” die in de kant zaten. Onze paarden en wijzelf hadden er zin in, maar dat bleef echter niet zo… We waren nog niet zo ver en er stond ons al een zeer goede bergaf te wachten, op zicht geen probleem, Zeno staat goed vast op zijn benen dus geen paniek dacht ik. Hebben we hier ons even aan mispakt! De paarden schoven naar benden, hun benen gingen alle kanten op. Dit was gewoon gevaarlijk! Het was al een tijd droog weer geweest en dan is het beginnen regenen, dus de grond was een schaatsbaan. 1 bergaf hebben we de paarden laten doen, maar die dat daarop volgden zijn we afgestapt. Ik zag de blik in Zeno zijn ogen veranderen, normaal weet hij goed wat hij moet doen, maar toen niet meer. Het is ons toch gelukt om alle bergen naar beneden goed en heelhuids af te maken ( buiten 1 uitschuiver van mezelf ). Buiten de bergen naar beneden lagen er enorm veel losse stenen, het enthousiasme van Zeno ( en mezelf ) was heel ver te zoeken. Ook mijn vriendin zag het absoluut niet meer zitten.

Onderweg hebben we beslist om geen 2de lus meer te doen. Het was slecht weer, we hadden al een stortbui over ons gekregen, het parcours dat niet mee zat, wij dat het niet meer zagen zitten en onze paarden waar niets mee was aan te vangen. Wat gewoon een weerspiegeling was van onszelf. Dit waren de langste 20km ooit! We kwamen toe in de grooming area, paarden afgezadeld, hun hartslag was goed, direct naar de dierenartsen en onmiddellijk gemeld : wij stoppen. Ze bekeken ons raar, onze paarden waren nochtans goed en we mochten beide opnieuw starten aan de 2de lus. Maar nee, we wouden onze paarden heel terug thuis brengen, dat was het belangrijkste. Wij hebben misschien de stempel van ” watjes ” gekregen, maar wij hebben gehandeld naar wat voor onze paarden het beste leek.

Ik wil hiermee aan iedereen duidelijk maken, welke sport je ook doet : opgeven is oké, zolang het maar met de juist reden doet.

Een hele dikke pluim echt waar aan de ruiters die hun parcours wel hebben kunnen uitrijden en daarbij ook nog eens geslaagd zijn. Echt chapeau!

Vandecauter Bart

Het bericht Opgeven, kan dat wel? verscheen eerst op Paardentaal Magazine.

De boodschap van het paard: Tango

Sandra Habets — Fri, 16 Sep 2016 05:30:12 +0000

Fotografe: Sandra Habets

Er werd aan Tango gevraagd welke zaken hij wilde bespreken.
De boodschap van het paard, Tango.

Het thema paard als gebruiksdier.

Het paard is een lastdier. Vroeger werd een paard gezien om zware lasten te trekken, of om mensen te vervoeren. Over land en over water, in een trekschuit. Mensen en paarden zijn begonnen met elkaar te werken omdat dit voor beide partijen nuttig was. Voor paarden was het nuttig om niet te snel als prooi te dienen. Ze zochten in het begin eerst bescherming bij de mens. Maar de mens had natuurlijk een lange termijnplan.

“Hoe bedoel je dat, Tango?”

Het paard is een goddelijk dier, veel mensen zijn zich daar niet van bewust. Paarden zijn een directe verbinding tussen de aarde en de kosmos. We zijn hier als wezens om mensen dichter bij hun kern te brengen. Bij kern bedoel ik, hun eigen goddelijkheid, hun eigen licht. De mens is helemaal van het pad geraakt en heeft geen idee meer wie hij is. Pas als hij sterft ziet hij in wie hij is. Het begint nu weer een beetje terug te komen, en net op tijd als het meezit.

De aarde zucht en steunt door de mens. De mens verpest zijn eigen leefomgeving en van alle levende wezens. Dat komt doordat hij echt niet meer weet wie hij is. Wij, het collectief van dieren en vooral het ras paard, heeft gekeken hoe de mens in het verleden op onze ruggen en over onze ruggen bloed heeft vergoten (de veldslagen) tijdens de oorlogen.

“Wat vinden paarden van de paardensport, er is nu een hoop om te doen i.v.m. de spelen in Rio?”

Sommige paarden vinden het geweldig. Die eindigen dan ook bij de top. Er zijn ook paarden die vinden het minder, maar zij doen het voor hun mens. Of omdat ze mensen tot inzicht willen laten komen. Zoals nu in mensenwereld de discussie op gang is gekomen. Wij zetten jullie aan tot voelen.

“Hoe komt het dat veel mensen in de paardenwereld zo hard lijken?”

Gevoel dichtgooien noem ik het. Het zijn meestal mensen die hun ego voorop stellen. Of die denken dat een groot dier een harde en strenge aanpak nodig heeft. Dit is gebaseerd op angst. Zoiets van groot paard /groot mens. In werkelijkheid is zo´n mens super onzeker.

“Tango wat bedoelde je met lastdier? Het voelt aan of je dit tweeledig bedoelt.”

Als lastdier dragen wij ook de emotionele last van de mens. Daar komen ook de meeste lichamelijke aandoeningen door. Mensen moeten daar eens mee opletten als ze bij hun paard zijn.

“Tango wil je ook nog iets zeggen tegen Sandra?”

Ja natuurlijk (zijn hart ging helemaal open). Zij is mijn engel, mijn liefde, mijn eenheid! Zonder haar zou ik nu niet met jou kunnen communiceren. Ook ik heb een vervelende tijd gehad in mijn leven. Frustratie en liefdeloosheid. Ik heb echt mijn best gedaan om mijn vorige mens te helpen met het openen van haar hart. Maar dat is niet gelukt. Bij Sandra wel, ik hou heel veel van haar en ik hou van de manier zoals ze met mij omgaat. Dankjewel lieve Sandra.

Wij paarden willen aan de mensen leren om in hun eigen energie te blijven en dus vanuit hun eigen ik en gevoel om te gaan met hunzelf en ons paarden.

Ik wil Kitty heel erg bedanken voor dit mooie gesprek met Tango.

Het bericht De boodschap van het paard: Tango verscheen eerst op Paardentaal Magazine.