Als recreatieruiter ben ik regelmatig op pad om nieuwe oorden te ontdekken of om terug te keren en te genieten van de reeds gekende plaatsen. Dit in samenwerking met mijn zielsverwant en beste vriendin ‘Dock’ en enkele zeer goede vrienden van me.

Zo deden we laatst mee met een wandelzoektocht in de Gerhaagse bossen. Nu ja… Zoektocht… We hebben niet veel gezocht naar vragen op antwoorden. Wij wilden vooral genieten van de omgeving en de natuur.

In Gerhagen (Tessenderlo) kan je hele mooie wandelingen maken waarbij je verschillende ecosystemen ontdekt. Zo heb je graslanden, weilanden, bossen, maar ook veel heide met mooie zandwegen.

Het leuke hieraan is dat je dit kan combineren met een bezoek aan de abdij van Averbode (en eventueel stoppen voor een ijsje ).

Je hoeft er maar zeer weinig verharde wegen te bewandelen, hoewel je er wel een paar drukke wegen dient over te steken. Er zijn ook specifieke paden voor ruiters, maar ook andere wegen zijn toegankelijk voor ruiters. Hierdoor heb je de mogelijkheid om uren te rijden en steeds weer andere wegen uit te zoeken en te ontdekken met steeds weer nieuwe ‘wow’-momenten.

Lees hier mijn volgende blog Weekendje weg: Zeeland.

Toch maar een afspraak gemaakt om Zeno eens te kunnen bewonderen en een ritje te maken. Zeno was toen 3,5 jaar en net zadelmak. Toen ik hem zag staan wist ik genoeg, hij wordt het! Zeno was super kalm en heeft geen voet verzet. Ik vond hem eigenlijk een beetje aan de tamme kant. Maar, die ogen, ik kon ze niet weerstaan… Een uurtje later was Zeno van mij. Ik ben hem gaan ophalen en bracht hem naar een kleine privéstal. Daar begon ons werk. Zeno was inderdaad zadelmak, maar niet afgericht. Ik wil hiermee zeggen dat hij een zadel op zijn rug kon verdragen en een bitje in zijn mond, maar hij had geen stuur en al helemaal geen rem… In een binnenpiste ben ik dan opnieuw vanaf 0 begonnen. Als de binnenpiste goed zat, ging ik naar de buitenpiste en ben ik daar beginnen rijden. Alles ging goed en Zeno luisterde goed naar mij. Stap, draf, galop, alles ging goed.

Dan de volgende stap, gaan wandelen. Stap, draf, geen probleem. Zeno heeft dat allemaal goed gedaan. Dan een klein galopje. En daar ging het mis… Ik merkte dat Zeno eenmaal in zijn bloed kwam er geen stoppen meer aan was. Ik kon doen wat ik wou, trekken en sleuren, op een cirkel trekken, niets hielp om hem terug kalm te krijgen. Nochtans was hij in de piste een lammetje, hij liep goed vooruit dat wel, maar als ik vroeg om te vertragen deed hij dat onmiddellijk. Omdat ik toen geen uitweg meer zag ben ik Zeno op wandeling met een stang beginnen rijden. Wat een wereld van verschil was dat! Ik hoefde niet meer te trekken in zijn mond, gewoon gaan zitten en de gang vragen ( ja, als je vraagt ” draf ” dan draaft hij ). Alles ging perfect. Zeno liep in de piste met een dubbel gebroken bit en buiten op wandeling een stang en dat werkte perfect. Maar toch, iets in mij wist dat het anders kon.

Na jaren zo te rijden heb ik beslist om het anders aan te pakken. Ik heb een cursus Natural Horsemanschip gevolgd en ben van stal verhuisd. Zeno stond eerst 3x per week op de weide, dan zijn we verhuisd en stond hij elke dag in een kudde op de weide en dan door omstandigheden zijn we opnieuw verhuisd. Nu staat Zeno in een kudde van totaal 6 paarden en ze staan 24/24 7/7 buiten, zomer en winter. De moment dat ik Zeno de eerste maal heb verhuisd is hij helemaal veranderd. Zeno was heel erg op mij gericht, maar nu niet meer. Hij is helemaal open gebloeid in de kudde. Toen ik vroeger alleen op verplaatsing ging rijden of op wedstrijd ging, had hij daar geen probleem mee, want ik was erbij. Nu is hij pas goed als er iemand van de kudde mee is. Als er niemand van zijn kudde mee is, voelt hij aan alsof hij een deeltje van zichzelf thuis heeft gelaten. Echter ben ik er wel achter gekomen dat dit ook met mezelf heeft te maken. Omdat ik het zelf niet meer zo leuk vind om ergens alleen aan te beginnen.

Op een gegeven moment dacht ik bij mezelf, waarom vertrek ik niet is gewoon zonder bit op wandeling?

Ik had voor de fun al eens zonder bit in de piste gereden, maar zonder bit op wandeling? Geen haar op mijn hoofd dat daaraan dacht! Ik ging wandelen met 2 vriendinnen en vroeg hun of ze het oké vonden dat ik mee kwam zonder bit. Zij reden ook zonder bit en ik vond dat zo mooi dat je met je paard kon buiten komen zonder dat stuk metaal in hun mond. Zo gezegd, zo gedaan en we vertrokken op wandeling. Ik kon mijn ogen niet geloven… Ik? Met Zeno? Zonder bit? Stap, draf en zelfs galop! Ik ben begonnen met een simpel touwhalster, maar ik ben later overgeschakeld op een flower hackamore. Omdat ik hiermee een beter stuur heb en een betere rem Zeno is nog steeds Zeno, nog steeds hevig als hij in zijn bloed komt. Maar ik blijf zonder bit rijden, hij luistert naar mij en we zijn samen 1 als we onderweg zijn. De ene dag gaat het al moeilijker als de andere, maar ik ben zelf ook de ene dag beter als de andere, zoals iedereen.

Voor mij is Zeno perfect, hij is uitgegroeid tot een mooi prachtig sterk paard. Ik heb veel geleerd, hoe de dingen in elkaar zitten. Hoe paarden dingen uiten. Of ik genoeg weet? Nee, dat denk ik niet. Ik leer nog elke dag bij, ik zie heel veel, heel vaak dingen waarvan ik denk, ja, dat moet ik ook proberen! Maar ik zie ook dingen waarvan ik denk, is dit nu echt? Of gewoon een slechte droom?

​

Maar hoe begin je hier nu aan?

Eerst en vooral heb je een gezond paard nodig dat graag loopt en niet van opgeven houdt. De basis is vooral stappen, veel en lang stappen… Je zal denken dat dat saai is. Ja, mijn paard en ikzelf houden ook van wat meer actie, maar stappen is de basis voor het afharden van je paard. Een sterk gestel heb je nu eenmaal nodig. Wij doen regelmatig tochten van 30 tot 40 km met enkel stap, af en toe een drafje om de spirit erin te houden. Ook na een hele lange tijd niet te rijden door bv. een blessure, is stappen het eerste wat je wordt aangeraden. De stap trainingen worden LSD trainingen genoemd (Long Slow Distance).

Natuurlijk worden er ook gewoon ritten gemaakt met van alles wat. Verschillende gangen en verschillende ondergronden. Ook komen op het programma galoptrainingen. Een goede opwarming links en rechts en dan kan je van start gaan. Ik galoppeer meestal 15 tot 25 minuten links en dan nog eens zolang rechts. Ik houd hierbij zijn hartslag in het oog. Eenmaal je het omslagpunt kent van je paard weet je perfect wanneer hij nog een tandje bij kan of wanneer het tijd is om te stoppen. Maar, ik zeg hierbij wel dat ik echt jaren zonder hartslagmeter gereden heb. Ik ken mijn paard goed en ik voel goed aan wanneer er iets niet juist zit, het is en blijft belangrijk dat je altijd luistert naar je paard! Buiten veel plezier maken en luisteren naar je paard kan ik enkel zeggen dat passend materiaal een must is. Een goed passend zadel waar jij je goed in voelt en dat past voor je paard is echt wel nodig. Hoe zou je zelf zijn als je een knijpende, niet passende last op je rug draagt? 1x per jaar wordt mijn zadel gecontroleerd en bijgewerkt waar nodig. Verder : 1x per jaar de tanden laten nakijken, tijdig ontwormen en op tijd de vaccinaties laten zetten.

Op wedstrijd!

Als je alles goed hebt kunnen opbouwen, kan je al eens proberen om een wedstrijd te lopen. De kennismakingsreeks is 20 km en hier kan je je meestal ook nog ter plaatse voor inschrijven. Je paard wordt voor je vertrek gekeurd door dierenartsen op verschillende factoren: hartslag, darmgeluiden, algemene indruk, beweging, uitdroging,… Een heleboel dus, als er hier al iets niet pluis is, zal dit gemeld worden. Aan de hand van wat er juist scheelt, zal je al dan niet mogen starten. Als je mag starten kan je je paard klaar maken voor je rit. Endurance is een bewegwijzerd parcours, dus je moet de pijltjes/lintjes volgen. Je hebt ook een kleine kaart mee voor het geval je een pijltje moest missen. Dan is de vraag hoe goed je een kaart kan lezen je hebt ook wel best altijd een telefoon op zak, je weet maar nooit.

Eenmaal je rit erop zit kom je toe in de grooming area, hier word je paard afgezadeld en gekoeld. Let op met koelen dat je paard (als het niet zo heel warm is) niet onderkoeld raakt! Als jij denkt dat het goed zit, kan je je paard gaan aanbieden bij de dierenarts. Opnieuw krijgt hij de hele check als voor je vertrek. De hartslag mag niet te hoog zijn en je moet je eigenlijk zo snel mogelijk aanbieden bij de dierenarts. Je strafpunten beginnen namelijk te lopen eenmaal je over de aankomststreep bent. Voor jou zit het er hierna op. 20 km is maar 1 lus, net zoals 30 km. Vanaf 40 km krijg je meerdere lussen 2×20 km, 2×30 km, 2×40 km of 2×30 km + 1×20 km. Tussen de lussen heb je een verplichte rustpauze. Hier moet je paard rusten, drinken en eten zodat hij er na de rust terug tegenaan kan.

Over endurance kan ik nog even blijven doorgaan, dit is een beetje een kleine samenvatting. Ook is dit mijn eigen mening en gevoel. Ik schrijf hier nu ook maar tot 80 km, omdat hoger voor mij een niet bekend terrein is. Hoger dan 80 km zal ik met mijn paard niet gaan, dit is voor mij niet haalbaar. Hoe hoger je gaat, hoe meer tijd, verzorging en geld in de sport kruipt. Iedereen heeft zijn eigen mening en methoden, maar de belangrijkste regel is dat je moet luisteren naar je paard.

Als je een goede onafhankelijke zit hebt ontwikkeld en je je paard rijdt vanuit je ruitergevoel is de overstap naar bitloos paardrijden miniem voor jou als ruiter.

Een onafhankelijke zit houdt in dat je kan balanceren op de paardenrug vanuit je center. Je center, of midden, vind je door één hand op je navel te leggen en je andere hand op je lage rug (net boven je heiligbeen). Je midden, dat zich tussen je twee handen bevindt, is je center. Als je je balans verliest, zoek je deze terug vanuit je center i.p.v. steun te zoeken op je paard via je teugels of je vast te klampen met je benen.

Je ruitergevoel is het bewustzijn van hoe je zelf beweegt als ruiter en hoe je paard onder je beweegt. Je ruitergevoel bepaalt de kwaliteit van je communicatie met je paard. Als jij je paard goed aanvoelt in zijn bewegingen is het mogelijk om in de beweging iets te vragen van je paard. Als je paard zijn achterbeen op de grond heeft staan en je wil bv. vragen om meer onder te treden of te wijken dan is dit niet mogelijk. De ruiter denkt dan dat het paard niet wil, maar het is voor het paard niet mogelijk op dat moment. Elke ruiter kan zijn ruitergevoel verder ontwikkelen. Als je bewust wordt van je eigen bewegingen en de bewegingen van je paard verbetert je ruitergevoel.

Het ontwikkelen van een onafhankelijke zit en ruitergevoel zijn zeer belangrijk tijdens het leren paardrijden. Hoewel er ruiters zijn die dit niet geleerd hebben tijdens hun eerste paardrijlessen, is het een aanrader om er nu aan te werken via zitlessen. Ben je van plan om te starten met paardrijden? Zoek dan een goede instructeur waar je dit leert. Voor je ontwikkeling én je veiligheid kan je best investeren in privé-zitlessen.

Wist je dat het vastklampen van je benen aan je paard er voor zorgt dat je nog meer uit balans gaat?

Je enkel-, knie- en heupgewricht dienen soepel te kunnen veren net zoals de achterbenen van je paard. Als jij je vastzet met bv. je dijbenen of je knieën til je jezelf op, je contact met de paardenrug verdwijnt hierdoor. Ook je communicatie met je paard vanuit o.a. je zitbeenknobbels is weg. Hoe je paard hierop reageert is afhankelijk van paard tot paard. Sommige paarden blijven hierdoor stilstaan, anderen gaan net rennen.

Wist je dat je je paard kan laten halthouden door bewust je houding en je ademhaling in te zetten?

Je ademhaling is een krachtig instrument tijdens het paardrijden en leidt tot verfijning.

Klaar om op te stappen?

Als je twijfelt of onzeker bent, vraag dan begeleiding bij een instructeur om je onafhankelijke zit en/of ruitergevoel te verbeteren.