Mede dankzij het boek en de film, is de “paardenfluisteraar” een bekend fenomeen. Maar hoe goed ik mijn best ook doe om zelf een “paardenfluisteraar” te worden, ik zal er nooit zo goed in worden als mijn pony Sjaak is in “mensenluisteren”. Ik weet dat paarden niet de gesproken taal kennen zoals wij die kennen, maar toch denk ik (en bij Sjaak weet ik het ondertussen zeker) dat dieren veel meer van ons begrijpen dan wij vaak denken. Met Sjaak heb ik daardoor al een aantal bijzondere ervaringen gehad.

Sjaak is altijd al gevoelig en slim geweest en daardoor heb ik in korte tijd veel met haar kunnen bereiken. Tijdens mijn grondwerklessen reageerde ze altijd snel en na een paar keer snapte ze een oefening door en door. Toen Sjaak op stalling stond en ze de enige pony was waar ik dagelijks mee bezig was, was onze band ook heel erg goed. We konden lezen en schrijven met elkaar. Nu ze weer bij mijn andere pony’s staat en ik mijn aandacht moet verdelen tussen drie pony’s merk ik dat het wat lastiger is. Dit komt denk ik vooral doordat ik me niet meer alleen met Sjaak bezig kan houden en de rest van de wereld kan vergeten. Sjaak reageert hier op door wat meer afstand te nemen, waarschijnlijk omdat ik veel te veel ballast meeneem als ik bij haar kom.

Ik moet mezelf daarom regelmatig eraan herinneren dat ik rustiger moet worden als ik met Sjaak aan de slag wil. Niet alleen aan de buitenkant, maar vooral ook aan de binnenkant. Wat hierbij helpt is rustig gaan zitten en woordelijk aan Sjaak uitleggen wat ik van haar wil en waarom. En dat heeft effect op haar. Zo wilde ik eens haar staart knippen terwijl ze los in de stal stond. Met geen mogelijkheid liet ze me bij haar achterhand komen. Ik besloot het maar even te laten voor wat het was en ging op de grond zitten. Sjaak kwam uiteindelijk met haar hoofd bij me staan en zo uitvoerig mogelijk vertelde ik hardop dat ik graag haar staart wilde knippen om te voorkomen dat hij lang en vies werd. Toen ik klaar was met mijn speech draaide Sjaak zich om en kwam keurig met haar staart bij me staan. Enigszins verbouwereerd heb ik toen haar staart geknipt.

Afgelopen weekend had ik ook weer zo’n moment met Sjaak. Ik had het idee dat Sjaak het miste om samen op stap te gaan met de sulky, dus ik beloofde haar bij goed weer een ritje. De volgende dag stond ze al op me te wachten en had ik, in tegenstelling tot de dagen daarvoor, geen enkel probleem om haar een halster om te doen en mee te nemen. Ze leek er zelfs naar uit te kijken om mee te mogen en we hebben een heerlijk ritje gemaakt

Onder andere door deze ervaringen weet ik dat er nog steeds een bijzondere band is tussen Sjaak en mij. Ik ben iedere dag blij dat die band er is en hoop hem in de toekomst alleen nog maar sterker te maken, als ik meer leer over “paardenfluisteren”!

Fotografe: Nancy Ipey

We maken allemaal fases mee in ons leven. Dit hoort bij ons groeiproces.
Hierdoor worden we gevormd en sterker of juist zwakker gemaakt.

Hoe zit dat met de paarden in ons leven?

De aantrekkingskracht tussen mens en paard.

Iedereen heeft zijn eigen karakter en we maken allemaal ons eigen leerproces door. Dit proces kan zowel lichamelijk als geestelijk zijn.
Denk eens terug aan de periode wanneer je jouw paard hebt gekregen.

Wat speelde er toen af in jouw leven tijdens deze periode?
Was je ziek, of ben je kort ervoor of erna ziek geworden?
Of ben je emotioneel nog niet zo sterk en wil je graag wat meer zelfverzekerd worden?
Of misschien ben je wel wat feller en harder of stugger in de omgang met mensen?
Of heb je geen geduld?

Zo zijn er tal van voorbeelden. Iedereen heeft zijn eigen leer in het leven.

Als we zelf ons paard uitkiezen, dan functioneert het paard voor ons als een grote spiegel. Dan begint de fase om het paard te leren kennen en gaan we met ons paard aan de slag. Maar dan…..

In vele gevallen leren mensen van hun paard en kunnen hierdoor goed met elkaar omgaan en groeien dus samen met hun paard en wordt de connectie sterker en sterker. Hierdoor worden we geholpen in ons genezingsproces. ZOWEL MENS ALS PAARD.

Als voorbeeld. Je hebt een paard wat je weleens ´test’ tijdens het werk met hem. Hij trekt zich altijd los en jij wordt dan boos. Heel vervelende situatie, maar je bent gefrustreerd en vraagt jezelf af waarom hij dit steeds doet. Na elke keer ga je hem harder aanpakken, want hij mag dat niet en moet gewoon luisteren. Wat zegt dit over jou in combinatie met je paard?

Als je de tijd neemt om te luisteren en kijken naar je paard, kan je het antwoord vinden. Je moet dit wel willen natuurlijk en hiervoor open staan. In dit geval geeft het paard aan jou door, dat hij vindt dat je te hard met hem omgaat en hij zou het prettiger vinden als je zachter kon blijven en dus niet steeds zo boos wordt als er iets niet goed gaat.

Je kan hier 2 dingen mee doen, of je blijft hiermee doorgaan en de situatie wordt steeds erger en het paard wordt afgeschilderd als gevaarlijk of onhandelbaar. Neem maar van mij aan dat deze situatie alleen maar heviger gaat worden en het paard zich op meerdere fronten gaat afschermen of agressief worden. Als dit gebeurt dan groeien jullie allebei niet ten positieve in het leven en in veel gevallen eindigt het paard in de verkoop.

Maar je kan er ook aan willen werken zodat jullie samen leren van elkaar en groeien en hierdoor een hele fijne connectie kunnen opbouwen. Als je hieraan wil werken, dan zal je in dit geval moeten leren om zacht te blijven en geduld moeten kweken. Zeker moeten we consequent blijven, maar dit kan op een zachte manier.

Iedereen ontmoet zijn eigen paard op het levenspad wat ons de kans biedt om te kunnen groeien.
Het is aan ons om de wijze lessen uit het leven te halen.

of … om verder te gaan op de oude manier en zo te blijven hangen in onze persoonlijke groei.
Aan jou de keus, wat je wilt bereiken in jouw leven.

Ron en Kylian delen een spontaan moment van aandacht op het strand.
Fotografe: Katleen Reid

Tenzij we in een vacuum leven of we ons even helemaal terugtrekken, zijn we nooit alleen. Kijk om je heen … er is steeds wel een ander om je heen, zij het een vriend, vriendin, familielid, collega, hond, kat, paard …. En zelfs wanneer je even niet in direct contact bent met een ander, is er je omgeving. En zelfs het moment van terugtrekken kan een moment van verwerken zijn van iets dat net “in relatie met” werd ervaren.

Groei – of verandering – is natuurlijk in ons leven. Iets dat is zoals het is vandaag kan morgen net een beetje anders aanvoelen, ruiken, klinken, …. Iets in onze gekende omgeving maar ook de dingen die zich vanbinnen in ons afspelen zijn onderhevig aan continue kleine en grotere veranderingen.

De mooiste verandering in attitude die ikzelf ooit aannam in het samenleven met mijn diverse familie (paarden, honden en … mijn man), was het actief bewust zijn van deze verandering en trachten elke nieuwe dag vanuit openheid en nieuwsgierigheid te leven en beleven. In mijn persoonlijke relatie met onze beide paarden houdt dat in dat ik hen elke dag met nieuwe ogen en een fris bewustzijn begroet. Ik ben nieuwsgierig naar hoe Brenda Lee zich voelt of waar Kylian’s aandacht is. Ik laat mijn aandacht gaan naar daar waar Brenda Lee zich voor een moment op focust en deel dat moment met haar of merk op dat Kylian nieuwsgierig is naar “iets” en ondersteun zijn ervaring door deze te delen. Deze momenten duren kort en wisselen zich vaak af maar elk moment – hoe kort het ook mag zijn – voelt intens, voelt stromend en voelt vol leven! En bovenal, het voelt innig verbonden met Kylian, Brenda Lee en mijzelf.

Fotografe: Katleen Reid

Fotograaf: Katleen Reid

De ziel is als een boek waarin een verzameling van ervaringen staan beschreven. De ziel van een wezen omvat daardoor een ongelofelijke wijsheid en een weten dat ver uitstrekt boven hetgeen wij ons als persoon kunnen bedenken. Zaken waarvan wij denken: “Waarom overkomt me dit toch?” zijn zeer betekenisvol vanuit het perspectief van de ziel. Elke ziel heeft een wens om te evolueren. Vandaar dat ervaringen op ons pad verschijnen, zo ook op dat van ons paard.

Wanneer je contact maakt met de ziel van een paard, voel je dat uitgestrekte bewustzijn. Bij elke paardenziel merk ik andere kwaliteiten. Zij hebben elk hun eigenheid. Zo zijn er bijvoorbeeld de wijzen, paarden waarbij je voelt dat ze over een onmetelijke bron van wijsheid beschikken. En wat ik de zonnepaarden noem, paarden die een kracht uitstralen zo sterk als de zon. En de liefdespaarden die omhullen en koesteren. Daarin zitten ook heel veel nuances en verschillen die jouw paard onderscheiden van de mijne, maar één ding geldt voor alle paarden: ze zijn prachtig!

Wanneer je contact maakt met de ziel van een paard, kom je terecht in een veld waarin je wordt opgenomen. Iedereen is welkom om contact te maken. Het enige dat je kan weerhouden van dit soort verbinding, ben je zelf. Ik heb zelf ooit met die vraag geworsteld.

Hoe maak ik nu verbinding met mijn paard?

Het antwoord is dat je verbinding maakt met je paard door verbinding te maken met jezelf. Door te voelen wat je nu echt wil in je leven. Door te leren voelen wat jou nu echt gelukkig maakt. Dit lijken heel simpele dingen maar het zijn vragen waar menigeen mee worstelt. De antwoorden op deze vragen liggen in je hart. Wanneer je iets doet of ervaart dat je werkelijk gelukkig maakt, voel je lichtheid, liefde en vreugde in je hart. Je weet wel wat ik bedoel! En wanneer je dit voelt is je hart open. En het hart is de poort om te verbinden met paarden.

Meer info:

The Horse as Guide

Fotograaf: Dirk Van Gheluwe

Mijn twee eerste lessen paardrijden zitten er op. Ik heb geleerd dat wat ik “zeg” voor mijn paard verstaanbaar moet zijn; klinkt simpel, maar is het niet! Indien ik goed begrepen wil worden, moet ik er voor zorgen dat mijn paard mij kan begrijpen. Leren rijden is dus gevoeliger worden voor de feedback van mijn paard en mijn communicaties fijner en duidelijker doorgeven.

Mijn paard en ik hebben al een hele weg afgelegd! Na jaren grondwerk zit ik nu voor het eerst op zijn rug. Op de grond hebben we onmiddellijk een goed contact maar nu ik daar zo hoog zit, ben ik dat gevoel kwijt. Ik word onzeker en verlies mijn leiderschap. Zucht, al dat grondwerk voor niets! Ik “denk” dat ik mijn paard niet meer kan lezen zoals op de grond. Toegegeven, het is moeilijker om connectie te maken op het paard dan naast het paard. Maar ondanks al mijn emoties blijft mijn paard heel rustig. Gelukkig maar. Ik laat hem stappen en hij draagt mij, rustig, een paar rondjes in piste. Ik doe niets anders dan meebewegen. Ik word er kalm van, want er gebeurt niets onverwachts, niets ongewoons. Na een half uurtje kunnen we goed afronden en stoppen.

In de tweede les leer ik sturen. Mijn houding is redelijk goed, zegt de instructeur, dus kunnen we iets nieuws doen. De communicatie verloopt moeilijker dan ik had verwacht. En weer die onzekerheid! Hoog op mijn paard lijkt het weer alsof ik mijn paard niet begrijp. Ik heb geen houvast als ik (denk dat ik) mijn paard niet begrijp. Zucht, het is veel moeilijker dan op de grond, denk ik weer! Ik voel dezelfde teleurstelling als in het begin dat ik met mijn paard op de grond leerde werken. Geen contact, geen connectie. Help!… Maar het grondwerk is niet echt voor niets geweest! Het is een kwestie van mijn emoties door te werken en weer in de realiteit te komen. En in de realiteit van mijn paard! Ik heb een paard uit de duizend. Hij is aandachtig en heeft zijn aandacht op mij gericht. Hij wil dus doen wat ik hem vraag. Dat hij niet gehoorzaamt is omdat ik uit mijn centrum ben. En dat is het punt. Mijn taak is om duidelijk te zijn. Daarvoor moet ik gefocust en op mijn paard gericht zijn, en niet op de stroom van mijn emoties meedrijven. En als ik eerlijk ben… dat was het probleem in het begin van het grondwerk ook, vijf jaar geleden!

Het is een les in nederigheid. Ik had niet verwacht dat ik zo snel mijn innerlijke rust zou verliezen. Dat plotse angst zo op mijn vertrouwen kan inhakken verwondert mij. Dat ik daar geen controle over heb, vind ik erg! Al dat werk voor niets, “denk” ik dan! Het was wel goed dat ik (uit angst) niet naar agressievere hulpen ben overgegaan wanneer mijn paard mij niet van de eerste keer begreep. Agressie kan een paard nooit doen gehoorzamen. Je krijgt er alleen maar angstige paarden door, die (ook) hun vertrouwen verliezen. Mijn paard luistert niet … omdat hij mij niet begrijpt, omdat ik niet consistent en standvastig ben. Dat is alles. Erg is dat niet. Ik moet willen leren. Leren communiceren. Leren luisteren. Dank u paard. Dank u instructeur. Ik oefen gewoon verder tot het wel lukt.

“Transformation starts not with the knowledge of who but with what you are.”  Carl Jung

Fotograaf: Peter Stassen

Een wandeling in de natuur brengt je dichter bij je innerlijke zelf en bij je lichaam. Het maakt je vrij van gedachten en vastgehouden emoties in de spieren. Een paard draagt deze natuur ook in zich en deelt die met ons, als we ons op onze zintuigen afstemmen en volledig aanwezig zijn. We maken verbinding tussen hoofd en hart, onze gevoelens stromen in ons lichaam, wat we als helend en versterkend ervaren. Mij aan die energiestroom overgeven en die creatief gebruiken is het doel van mijn leren en leven met paarden. Leren met paarden is voor mij een therapie van lichaam en geest.

Vele leermethoden richten zich op het “doen” van allerhande dingen met een paard. Maar paarden grazen of doezelen het grootste deel van de tijd. Ze “doen” weinig. Samenzijn met onze paarden zonder tijdsdruk en zonder planning, is wat ik met paarden doe. Het is hierbij de kunst om met een grote betrokkenheid open te zijn, zintuiglijk en intuïtief te ervaren, en in mijn “midden” aanwezig te zijn. Zo ontvouwt zich de volheid van het Leven met grote “L”: het landschap, het gras en de lucht, de planten, de bomen en de paarden. Het mooie is dat je er niets voor moet “doen” Je moet er ook niets voor “leren”, want je kan het al.

Natuurlijk leren is zelf zien, zelf beleven en zelf ontdekken. Niemand weet immers wat ik ervaar, en wat juist of goed is voor mij. Ik probeer zoveel mogelijk te weten te komen door te luisteren, te voelen en zelf te ervaren. Ik beantwoord stapje voor stapje de vragen die ik gaandeweg krijg. In het beste geval komt er een groeiproces op gang. Groei is dan de mogelijkheid om met mijn paarden in relatie te treden en met mijn paarden te communiceren. In het begin was het mij bewust inzetten, nu is het een moeiteloze natuurlijke houding. Er is in vier jaar zoveel vertrouwen ontwikkeld, we kennen elkaar zo goed dat het minste signaal een “duidelijke communicatie” is. Wanneer ik mijn hand, mijn schouder, mijn hoofd maar een beetje beweeg, weet mijn paard wat ik “denk” en wat ik “bedoel”.

Hoe dat mogelijk is? Het antwoord ligt bij de aard van het paard. Wanneer een paard je vertrouwt, is het helemaal bij jou (verbinding). Zijn leven ligt in jouw handen. Je mag dat vertrouwen daarom ook nooit beschamen, want dat heeft altijd verstrekkende gevolgen voor de relatie. Ik ken zo’n gevoelige paarden, die het na één fout van de ruiter/menner voor bekeken houden, en weigeren in een wedstrijd nog iets te presteren. Gelukkig voor ons zijn de meeste paarden wel vergevingsgezind. Maar toch, vertrouwen komt op de eerste plaats bij paarden. Altijd.

Het is aan je paard om je zijn vertrouwen te geven, maar het is aan jou om hem daarbij te helpen. Het is een stuk makkelijker voor je paard, als jij “echt” bent. Je kan dat van je paard leren, op de manier die ik hierboven beschreven heb. Dat is “je paard als leermeester” gebruiken. Maar je kan het ook zonder je paard leren. Lichaamstherapieën, Oosterse spiritualiteit, meditatie, yoga, tai chi,… kunnen ook helpen. De twee sleutelbegrippen in al deze verhalen zijn “lichaam” en “natuur”.

Ons lichaam is een instrument van verbinding. Net zoals paarden zijn wij in staat om indrukken van buitenaf receptief op te nemen en van daar uit op onze unieke wijze te reageren. Paarden voelen wanneer we in een staat van “awareness” zijn. De paard-mens of centaur reageert rustig op externe prikkels en is alert in onverwachte situaties. Hij is open, kalm, blij, nieuwsgierig en leeft in het Nu. Hij communiceert met zijn lichaam. Ademen, centeren en gronden zijn daarbij essentieel:

• Ademen schept een verbinding tussen lichaam en geest en tussen jou en je paard. De verbinding laat ook zijn wie je bent. Een vrije en volledige ademhaling zegt je dat je ontspannen bent, rustig, en helemaal aanwezig. De onvrije ademhaling ontloopt de verbinding en daarmee ook de betekenis of de zin.

• Centeren is je midden gebruiken als het punt van waaruit je lichaam zichzelf bestuurt. Je weet wat je wilt/denkt, maar je kan de controle aan je midden overlaten.

• Gronden is je met de aarde verbinden, de aarde-energie toelaten. Gronden zet je met beide benen op de grond. Het haalt je in het Nu en stimuleert bewust en aandachtig zijn. Gronden heeft een diepe betekenis, het is thuiskomen bij jezelf, bij je lichaam. Het geeft je een gevoel van veiligheid, stabiliteit, rust, vertrouwen en levenskracht.

Paarden leven in een natuurlijke staat van zijn. Ze zijn van nature met hun bron en met hun omgeving verbonden. Ze zitten ook helemaal in hun lichaam. Ze helpen ook ons meer lichaamsbewust te leven. Hun aanwezigheid creëert een energieveld dat ons helpt meer in ons lichaam aanwezig te zijn, m.a.w. te gronden. Nieuwetijdsmensen noemen dat bewustzijn het Centaurbewustzijn. Dat is bewustzijn zonder het gevoel er apart van te staan. Denken en voelen vloeien samen. Onze innerlijke verdeeldheid is opgeheven, de instinctieve energieën in ons lichaam zijn geactiveerd. We kunnen nu vloeiend heen en weer gaan tussen instinct, emotie en rationeel denken. Als deze drie bronnen met elkaar in harmonie zijn en gewaarwording, gevoel en kenvermogen doorgeven (“awareness”), zijn we volledig aanwezig (“presence”).

Voor ons paardenmensen betekent dat, wanneer we zo volledig aanwezig zijn, er geen “onduidelijkheden” meer in de communicatie tussen mens en paard zijn. Zonder een verbinding met ons instinct kunnen we ons dus niet met een paard verbinden. Een paard kan ons “lezen” en begrijpen dank zij deze verbinding.

Ik heb met onze paarden veel geoefend. Duizenden uren met ze samen doorgebracht zonder iets te doen. Het heeft niet enkel mijn relatie met onze paarden maar mijn hele leven veranderd! Na jaren worstelen om alles te beheersen, ben ik nu in staat zijn mijn lichaam en mijn leven zijn gang te laten gaan. Ik voel dat ik van binnenuit leeft en niet meer wordt geleefd of beperkt door uiterlijke omstandigheden, mijn emoties of mijn overtuigingen. Mijn brein maakt me bewust van nieuwe waarnemingen, nieuwe ervaringen. Ik leer het beheersen van de wereld vanuit het denken los te laten, en in de plaats daarvan mijn zintuigen, de gevoelsstroom in mijn lichaam, mijn intuïtief weten en kennen te vertrouwen.

“There is a shift taking place. The awakened man is taking off his armour in order to communicate his feelings and understand the value of his own emotions. He is conscious of the separation that has existed between the mind and the heart and is listening to his inner voice. He is aware of the illusions of ego and chooses to live authentically, always accountable for his actions. He is comfortable in his own vulnerability, choosing to be sensitive and compassionate without sacrificing his strength as the protector. He is spiritual without the need to be religious and does not judge someone for having a different view to what he holds true. He genuinely cares for humanity and has a close connection to all of nature.” (Daniel Nielsen)