Ik was zo’n blaadje, nog quasi onbeschreven wat paardenkennis betreft. Hoe het niet moest was me al snel duidelijk geworden, maar hoe dan wel dat was me tot op dat moment nog niet helemaal duidelijk. Wat ik wel met absolute zekerheid wist, is dat onze pony zo snel mogelijk een andere thuis moest krijgen. Om haar dit te kunnen geven, moest ik ook voor een weidemaatje zorgen, zoveel was wel zeker. Aangezien ik droomde van een eigen paard dat ik van begin af aan kon opleren en opvoeden, gingen we voor een veulen. Helaas… in mijn haast Misty een betere thuis te geven, ging ik totaal voorbij aan de noden van dat veulen. Op een ver van katholieke manier werd Fadista té snel en té abrupt van haar mama gescheiden. Een vergissing, die ik toeschrijf aan mijn toenmalige onwetendheid, maar waarvan ik me desondanks absoluut niet wens vrij te pleiten. Lange tijd nam ik het mezelf kwalijk totdat Fadista zelf me het bewijs leverde dat ze ondanks deze mindere start toch tot een sterke, zelfbewuste dame uitgegroeid is.

Daar stond ik dan met een veulen van zes maanden oud, nog maar net bij haar mama weggerukt. Hoe ik dit moest aanpakken, Joost mocht het weten! Ik vertrouwde er vooral op dat de tijd alles wel zou uitwijzen en dat de juiste mensen op het juiste tijdstip mijn pad wel zouden kruisen. De eerste dierenarts, die ons een bezoekje bracht, verklaarde me volslagen zot. Hoe haalde ik het in vredesnaam in mijn hoofd om als leek aan een veulen te beginnen? Waar zat ik met mijn gedachten? Ik wist toch helemaal niet waaraan ik begon! Mijn tegenwerping dat je toch ook meestal een puppy in huis neemt en geen volwassen hond bleek niet in goede aarde te vallen bij haar. Net zomin als de opmerking dat je wanneer je voor de eerste keer ouder wordt je daar ook geen handleiding bij krijgt, dat dit net als de opvoeding van een kind ook een proces van vallen en opstaan is, van fouten maken en gedrag bijstellen. En ja, ik begrijp en begreep toen ook al dat een jong paard niet te vergelijken valt met een kind. Een jong paard weegt 200 à 300 kg een kind slechts 1/10 of 1/20 van dat gewicht. Verder zie ik eerlijk gezegd – mits je je een beetje verdiept in het natuurlijk gedrag van een paard, werkelijk tracht te luisteren naar hen en hen niet benadert vanuit een mens/paard-relatie maar vanuit het idee van mens tussen de paarden- niet zo gek veel verschil. Ik wou zicht hebben op de levensloop van mijn paard, op de hoogte zijn van haar achtergrond, van wat ze heeft meegemaakt zodat ik daar op kan inspelen. Ik wou haar kunnen begrijpen, aanvoelen, onder haar vel kruipen… Kort samengevat, ik wou dat we twee handen op één buik zouden zijn.

Net als het merendeel der onervaren, onzekere mensen besloot ik raad te vragen aan mensen die al langer met paarden bezig waren. Dit kan in se een prima keuze zijn, waarvan je een boel kan opsteken maar hoeft dat niet per definitie te zijn. Het laatste was het geval toen we Fadista één week na de abrupte scheiding van haar mama voor de eerste maal uit haar stal trachten te halen om samen met de anderen naar de weide te gaan. Wat een gevecht! Onderweg steigerde ze zo hard dat ze achterover viel op haar rug. Ik keek het schouwspel huiverend vanop een afstand aan. Was dit wat me vanaf nu elke dag te wachten zou staan? Hiervoor bezat ik toch helemaal de kennis niet, laat staan de kracht. Ik liet alles even bezinken en besloot het allemaal rustig aan te doen. Fadista zou de volgende dag, terwijl de anderen even de weide op gingen, gewoon op stal blijven om tot rust te komen opdat we samen de nodige stappen zouden kunnen nemen om op haar eigen tempo en zonder dwang de deur uit te wandelen.

Terwijl zij alleen achterbleef in haar stal maakte ik van de gelegenheid gebruik om haar beter te leren kennen. De voorgaande dagen had ik ruimschoots de gelegenheid gehad om Misty te observeren en met mijn ogen te stelen hoe zij dit deed. Zo goed en zo kwaad als mogelijk trachtte ik dit ritueel te imiteren. Staande in Misty’s stal drukte ik mijn neus tegen de tralies die mij van Fadista scheidde. Nieuwsgierig als ze was, kwam ze behoedzaam dichter haar neusje ook tegen de tralies drukkend. Zachtjes liet ik een luchtstroom door mijn neusgaten in de hare vloeien. Op deze manier kon ze rustig wennen aan mijn geur zonder overweldigd te worden door mijn directe en voor haar op dat moment allicht nog té bedreigende nabijheid. De eerste stappen in onze kennismaking waren gezet. De komende dagen bouwden we rustig verder aan onze band totdat ze klaar was voor een volgende stap; mijn aanwezigheid in haar box. Daarna volgde de gewenning aan het halster om tenslotte de grote stap naar buiten te wagen. Alles verliep in minuscule, kleine stapjes en voor velen waarschijnlijk op een tergend traag tempo, maar de aanpak wierp duidelijk vruchten af. Na een volledige week van voorzichtige gewenning, waarvan de laatste drie dagen enkele aarzelende pogingen om uit de box te komen – ik hield de deur open waarop ze eerst wantrouwend haar neusje buiten stak om vervolgens wanneer het veilig leek al eens een voetje buiten de stal te plaatsen- waagde ze opeens de grote stap. Zelfverzekerd, zonder ook maar het minste greintje angst noch dwang wandelde ze naar buiten, de anderen tegemoet.

Vandaag telt Fadista goed drie lentes en is ze een paard dat stevig in haar hoeven staat. Sporen van onzekerheid of trauma vertoont deze flamboyante señorita in de verste verten niet. Ze vertrouwt me voor de volle 100%, wat zeker niet wil zeggen dat ze me blindelings in alles volgt. Ze is een pittige merrie met een sterke eigen wil, een merrie met ballen aan haar lijf. In onze mini-kudde is zij de Jan zonder Vrees van de bende, altijd als de kippen erbij om een nieuwe situatie te verkennen. Afgelopen voorjaar legde ik haar op de weide voor de eerste maal een zadeldek op. Ze liet alles gebeuren zonder ook maar één vin te verroeren. Enkele weken terug volgde dan het zadel. Ze keek even onverstoord over haar schouder, zag dat alles goed was en liet verder alles rustig betijen. Vervolgens zetten we samen enkele stapjes in de paddock. Ook de tegen haar flanken bungelende stijgbeugels konden haar weinig deren. En deze week leerde ze op de correcte plaats langs het opstapje halt te houden en geduldig te blijven wachten totdat ik – in de toekomst dan toch alleszins, voorlopig blijft dit beperkt tot over haar rug leunen – op haar rug kruip. Ook dit doet ze als een volleerde pro zonder ook maar even te verpinken.

The Mind: a beautiful servant, a dangerous master – Osho

Ik ben er dol op om mensen iets te leren over paarden. Meer specifiek ben ik er gek op om diegenen iets te leren, die graag iets willen leren over paarden. Leren over hun lichamen, de manier waarop we met hen kunnen samenwerken als partners en leren over de manier waarop we ze zo lang mogelijk gezond en gelukkig kunnen houden. Degenen die daar het meest voor open staan, zijn over het algemeen kinderen.

Onze taak

Onze taak als coach, trainer, ouder of stalgenoot is om deze jonge mensen te voorzien van handvatten. Als we een beter ‘morgen’ voor onze paarden willen, een morgen waarin de lichamen van onze paarden niet puur gebruikt worden als middel voor de sport, dan is educatie van het grootste belang. We kunnen dan een weg inslaan naar een morgen waarin onze paarden hun volle potentieel kunnen bereiken. We kunnen dan een weg inslaan naar een situatie waarin paarden mentaal gezond blijven. Alleen op die manier ziet iedere discipline eruit als een dans tussen twee individuen, terwijl deze er gelijktijdig uitziet als een harmonieus geheel.

Jonge mensen

Ik heb het geluk dat ik geregeld met jonge mensen mag praten over de spierstructuur van het paard. Soms is het zelfs mogelijk een stapje verder te gaan en kinderen uit te leggen én te laten ervaren hoe zij ‘niet normale dingen’ en blokkades kunnen opmerken. Kinderen hebben de fantastische gave informatie te absorberen. Ze komen dan ook vaak met vragen die zo simpel zijn, dat wij er als volwassenen niet eens over nagedacht hebben. Ze helpen elkaar, willen het graag goed doen voor zichzelf, hun ouders en hun paardenvriendje en zijn in staat informatie snel te verwerken en toe te passen.

Juist omdat kinderen de gave hebben te leren, kunnen we ze zowel het goede als het slechte gemakkelijk aanleren. De dames in de afbeelding hebben niet het makkelijkste paard. Hun Arabische mix is vriendelijk, maar bij een vorige eigenaar gereden met een slecht passend zadel. Hij heeft daarnaast nooit geleerd zijn lichaam écht te gebruiken en zichzelf te dragen. Hij is voorheen gereden op een manier waarop hij nooit zijn volle potentieel had kunnen bereiken. De meeste zonde aan het verhaal is dat het een paard is dat het graag goed wil doen. Gelukkig weten de jongedames dat.

Voor deze dames is dit een fantastisch paard om te leren ‘kijken’. Het is niet moeilijk te zien wanneer de ‘fout’ bij hemzelf ligt – door fysieke beperking in bouw of door eerdere gezondheidsproblemen -, en waar je als paardenmens invloed op hebt – het zadel, de manier van rijden. Het belangrijkste is dat de meiden op deze manier niet alleen leren rijden, maar ook leren kijken naar het lichaamsgebruik door het paard, zijn gedragenheid en zijn trainbaarheid. Ze leren niet alleen hun paard te rijden, maar krijgen een beeld van het individu waar zij mee werken. Dit maakt hen betere trainers en paardenmensen, die de fout niet leggen bij het paard, maar gaan zoeken naar de oorzaak van een probleem en aansluitend naar de oplossing. Het leukste? Dat de dames nu bij ieder klein misstapje letterlijk vragen ‘ligt dat aan mij?’.

Oudere ruiters

Is leren een paardenmens te zijn voorbehouden aan jonge mensen? Nee, zeer zeker niet! Iedere ruiter die openstaat voor informatie van een goede trainer, maar vooral openstaat voor informatie van zijn paard, is hard op weg een paardenmens te worden.  Bezoek clinics, vraag trainers en stalgenoten om hulp en houd vooral je ogen goed open: de trainer die op papier heel vriendelijk is, kan best eens hard zijn. Als oudere ruiter heb je vaak het voordeel én het nadeel van een natuurlijk ontwikkeld gevoel van scepsis. Dit is een voordeel omdat je minder beïnvloedbaar bent, en een nadeel omdat je vaak minder openstaat voor informatie.

Neem als voorbeeld het krijgen van punten op wedstrijd. Slechte punten zijn niet noodzakelijk een afspiegeling van fout trainen met je paard. De vraag is waar je slechte punten voor gekregen hebt. Als je op het protocol terugvindt dat de teugels te lang waren en je hebt toch alle oefeningen correct gereden, dan zijn de lage punten voor een doorhangende teugel – en dus het ontbreken van een contact-teugel – eigenlijk een enorm compliment! Een ruiter die bovenin mee rijdt, kan er methodes op na houden die het paard aan het dansen krijgen, maar het is mensen ook gelukt beren aan het dansen te krijgen en dat ging er ook niet bepaald zachtzinnig aan toe. Wees kritisch,houd beide benen op de grond en ga voor een manier van trainen die past bij jouw specifieke paard en jullie gewenste samenwerking.

De beste criticus blijft het paard zelf: weggedraaide ogen, verkrampte kaken en een achterhand die achter het lijf aanzwengelt, zijn tekenen dat je misschien wel ruiter bent, maar geen paardenmens. Ontspannen ogen, af en toe eens smakken, kauwen en zuchten en een achterhand die echt ónder het paard is, zijn tekenen dat je op de goede weg bent. Houd dat vol!

Wij als trainers

Ik geloof er in dat we mensen niet alleen moeten leren rijden, maar ook moeten leren trainen, leren kijken, leren voelen. Op die manier kan een paardenmens na een training van een beter paard afstappen dan waar hij of zij een uur eerder opgestapt is. Het is onze verantwoordelijkheid als trainers om in iedere klant tenminste een stukje van dit bewustzijn te installeren. Daarbij mogen we onze eigen tekortkomingen zeker niet vergeten. Samenwerken met trainers die op een ander vlak sterker zijn, is geen falen. Samenwerking is de sleutel tot een betere toekomst voor onze paarden.

Laten we samen de volgende generatie ruiters er een van paardenmensen maken!

Verzameling

Alle zaken die het werk met paarden aangenaam, veilig, mooi, fantastisch en gezond maken beginnen en eindigen feitelijk met verzameling.

Er wordt massa’s geschreven over verzameling bij paarden en hoe het te verkrijgen waarbij meestal erg wordt uitgeweid over teugelhulpen, de zit, beenhulpen, oefeningen etc. Maar eigenlijk wordt er nooit echt ingegaan op wat verzameling nou eigenlijk is vanuit het paard gezien en waar paarden het van nature voor gebruiken. Wat verzameling van het paard uit gezien nu eigenlijk is en hoe je het op de manier van het paard uit bekeken het paard tot verzameling kan brengen wordt in dit unieke artikel uitgelegd.

Eigenlijk zijn alle Gymnasium oefeningen zoals schouderbinnenwaarts, travers etc. woorden en zinnen waarmee paarden hun taal, die bestaat uit lichaamstaal, uitbeelden. Het mooie is dat het veel doen van deze oefeningen, wat dus voor het paard feitelijk niets anders is als ‘praten’ leidt tot een lichaam wat gemakkelijk kan verzamelen.

Verzameling is feitelijk niets anders dan een mentale of emotionele staat waarin het paard verkeert en wat hij dus uit door middel van zijn houding en bewegingen.

De mentale staat die bij verzameling hoort kan verschillen:

• Het kan gebruikt worden voor een gevoel van gelukzaligheid of speelsheid.

• Het kan ook voorkomen bij ‘verliefdheid’ gevoelens of lust voor een paard van het andere geslacht. Piaffe, waarvoor verzameling nodig is, is dan feitelijk een soort verleidingsdans.

• Verzameling kan echter ook gebruikt worden bij gevechten met andere paarden of roofdieren.

• Daarnaast kan het getoond worden bij al dan niet nerveuze of verheugende opwinding.

• Als laatste is verzameling, vergelijkbaar met het dansen van de mens, een manier van persoonlijke zelf expressie.

Biomechanisch gezien is verzameling feitelijk niets anders dan dat het lichaam zich gereed maakt de meest stabiele en gebalanceerde vorm aan te nemen en de meest functionele en daarbij gracieuze, moeiteloze beweging te kunnen voortbrengen.

Het type verzameling waar wij naar op zoek zijn in het paard is de verzameling die voortkomt uit het ‘happy gevoel’. Denk hierbij aan de trotse hengst die zich al piafferend en passagerend laat zien aan een voorbij komende merrie. Of jonge paarden die samen willen spelen.

Deze mentale staat kunnen we best in het paard aanspreken om mooie en functionele beweging te krijgen en daarnaast samen met plezier te werken. Zodat het paard een gevoel van gelukzaligheid ervaart tijdens het werk met zijn mens. Biomechanisch gezien wordt verzameling vaak afgedwongen (voor zo ver dat 100% mogelijk is) en sommigen paarden en rassen zijn over de decennia zo gefokt dat ze vrijwel vanzelf in een soort van ‘verzameld frame’ lopen. Toch schuilt hier vaak het gevaar op de loer dat het paard niet echt verzameld is en dat indien hij geforceerd wordt, hij juist in contra verzameling terecht komt, wat zowel mentaal als fysiek zeer schadelijk is voor het paard. Het biomechanische achter verzameling en de hulpen daaromtrent of de weg daarnaar toe gaan we deze keer echter niet behandelen.

We gaan in dit artikel dan ook puur op in het psychologisch effect van verzameling bij het paard.

Lichtheid

Lichtheid zit eigenlijk tussen de oren van het paard. Als die zich geeft (vandaar het rijtechnische woord ‘nageven’) en graag mee wilt doen en op alles direct reageert wat we door middel van hulpen vragen, heet dat lichtheid. Dat creëer je niet met sterkere bitten en straf, maar met zorgen dat je paard zijn werk fijn vindt, er het nut van inziet van zijn werk waardoor hij er blij van wordt. Als het paard enkel voordeel ervaart van zijn werk met jou, doet hij vanzelf graag wat je vraagt. Om de lichtheid en verzameling te bereiken gaan we aldus de trotse hengst naar boven halen, zodat je paard vanuit zijn happy gevoel, zijn hals rond maakt (ramener), zijn rug bolt en zijn achterhand buigt om zijn voorhand licht te maken en zich in volle glorie en trots te kunnen voortbewegen al dan niet met zijn mens op de rug.

Tips voor de psychologische weg tot verzameling van je paard:

1. Wees zelf trots op je paard

Het is geen geheim dat paarden spiegelen. Het is ook geen geheim dat paarden feilloos aanvoelen wat wij mensen voelen en daarop anticiperen. Hoe moet een paard trots zijn op zichzelf en zich trots tonen als zijn mens niet om te beginnen al mega trots op hem is? Maak daarom een ritueel van jullie tijd en trainingen samen op de volgende manier:

Als je aan komt, bekijk je paard dan goed. Bedenk waarom je juist voor hem gekozen hebt. Denk aan alle fijne en mooie momenten die jullie reeds gehad hebben samen en kijk naar je paard, wat is er mooi aan hem? Alles? Jazeker! Denk er aan hoe fantastisch gelukkig je bent dat je een eigen paard mag hebben en met hem mag werken! Bekijk hem, zijn ogen, zijn oren, zijn vacht, zijn kleur, bekijk alles van top tot teen en geniet van de pracht dat het wezen paard in feite is. Vertel je paard hard op hoe mooi en knap hij is en hoe verliefd je op hem bent en hoe blij dat hij in je leven is. Vertel het hem altijd als je er bent! Je zult zien dat hij die gevoelens en die ‘vibes’ oppikt en zich direct al vrolijker en mooier begint te presenteren in stal, weide of paddock.

2. Maak je paard mooi.

Tegenwoordig zien we steeds vaker dat paarden een beetje verworden tot harige modder monsters, vooral in de winter. Er is niets mis mee je paard zo natuurlijk mogelijk te laten leven indien dat voor hem individueel het beste en gezondste uitpakt. Er is echter toch iets voor te zeggen je paard netjes te poetsen en mooie, net harnachement voor hem te gebruiken. Beter een mooi duur hoofdstel, dan een aantal minder mooi, is mijn devies. Borstel je paard, gebruik eventueel een beetje glans spray, maak zijn benen en voeten modder en zand vrij. Pluis voorzichtig staart en manen uit en gebruik wat detangler. Eventueel de manen eens mooi vlechten? Kies een mooi dekje bij je zadel en terwijl je zelf natuurlijk niet properder wordt van al dat poetsen, probeer toch zelf ook zo net mogelijk te paard te gaan.

Let er op dat je een nette outfit draagt waarin je je goed voelt en die aansluit bij je paard en zijn harnachement. Als dan iemand eens onverwacht foto’s maakt ben je des te trotser. Misschien klinkt het allemaal oppervlakkig, of vrees je dat je er geen tijd voor hebt. Maar als je zorgt dat je wat over je kleding draagt als je je paard verzorgt en dat uitdoet als je gaat rijden en even een leder poetsdoekje over je schoenen of laarzen, maakt een wereld van verschil. Je zult zien dat het veel makkelijker is om je trots te voelen en daarmee ook trots op je mooie paard. Ik heb vroeger van mijn opa geleerd, dat je je paard proper poetst en zelf proper en netjes te paard gaat, uit respect voor je edele dier, je paard.

Lekker vertroetelen en mooi maken voor de start van een trots en gelukkig gevoel samen, voorafgaand aan de training

3. Gebruik je stem om je gevoelens van trotsheid te uiten.

Ja, als je wedstrijden rijdt ben je verplicht te zwijgen tijdens de proef. Tijdens het oefenen echter mag je gerust je stem gebruiken. Ik raad het zelfs zeer aan! Als je geen wedstrijden rijdt maakt het natuurlijk helemaal niets uit. Ga je stem gebruiken, paarden zijn er zeer gevoelig voor namelijk. Als je paard ook maar iets in de goede richting uitvoert of probeert moedig hem aan met je stem. Zeg op een aanmoedigende manier: “ja zo, dat is goed, dat lijkt er op”, of “jaa, bijna! Probeer nog eens? Kan nog iets beter, maar is al heel goed”, “kom op je kunt het, echt wel!” en als het je paard dan goed gelukt is, zorg je dat je dezelfde seconde nog reageert: “jaaa! Goed! Super, oh wat mooi! Wat ben je knap, wow!!!” Je zult zien dat je paard het geweldig vindt. Sommige paarden gaan zelfs ook ‘meepraten’ en maken een zacht hinnikend geluid als antwoord. Hieruit kun je afleiden dat ze tevreden zijn met zichzelf en het heel erg leuk vinden dat je zo enthousiast bent.

Zorg ook dat, wanneer je paard het goed heeft gedaan, je direct even pauze neemt. Laat de teugel langzaam en geleidelijk helemaal glijden, laat het paard kiezen, stappen of stilstaan, praat tegen hem en voel je super trots op hem en blij met hem. Aai hem, of krab hem voor de schoft. Geef hem misschien wat lekkers. Als je klopjes geeft doe het dan zachtjes, harde klappen vinden de meeste paarden eigenlijk niet fijn. Na een korte pauze ga je weer verder. Dit is vooral belangrijk als je nieuwe zaken aan het uitproberen, trainen en oefenen bent.

4. Zorg dat je paard elke trainingssessie ‘succes’ ervaart.

Wanneer je met nieuwe en voor het paard moeilijke zaken bezig bent is het van het uiterste belang dat je paard niet ontmoedigd raakt en daardoor niet meer wil proberen. Wanneer je merkt dat je paard ontmoedigd raakt en hij liever niet meer proberen wilt, vraag dan iets waarvan je weet dat hij het gemakkelijk kan en graag doet en beloon dat dan vervolgens uitvoerig zoals bij punt 3 beschreven. Neem weer even pauze terwijl je nadenkt of hetgeen wat niet lukt misschien in nog kleinere stukjes kan, of dat het misschien beter eerst van de grond kan, of je hulpen echt wel goed zijn?

Als je twijfelt of je het wel goed vraagt, ga het dan eerst even opnieuw bestuderen of wacht tot je instructeur er is. Weet je zeker dat je het goed vraagt, breek het dan in nog kleinere stukjes.

Bijvoorbeeld, als Schouder binnen niet lukt, vraag dan eerst schoudervoor en stelling op de hoefslag en beloon dat uitvoerig. Als je verder wilt na Schouderbinnenwaarts en je paard komt bijvoorbeeld van de hoefslag kun je twee dingen doen:
1. Halt houden en een beetje achterwaarts, belonen en opnieuw Schouder Binnen proberen.
2. Of je doet of het zo hoort, rijdt je volte in stelling of Pluvinel volte en gaat dan proberen verder te gaan in Schouderbinnenwaarts zodra je op de hoefslag aan komt. Als er ook maar een pasje lukt of het lijkt er op, beloon zoals in punt 3.

Vandaar uit gaat je paard vanzelf meer willen doen. Het is immers makkelijk en leuk en jij bent trots op hem en hij op zichzelf en natuurlijk ook op jou als jullie zoiets samen voor elkaar krijgen!

Owen, na jaren van revalidatie experimenteert met verzameling en piaffe, zonder bit en sporen, puur omdat hij het zelf wilt, omdat hij uit wat hij voelt in de training! En dat op bijna 23 jaar!

5. Bedank je paard

Bedank je paard oprecht voor alles wat hij voor je doet. Vaak wordt het allemaal maar vanzelfsprekend gevonden dat we op onze paarden rijden en dat ze maar alles voor ons doen of proberen te doen, maar dat is het helemaal niet. Wees dus super dankbaar voor alles wat je fantastische lieve en mooie paard voor je doet. Ook als je paard moeilijk doet, vergeet niet dat hij niet geboren is jou te dienen, maar dat alles wat hij voor je doet een cadeautje is. Als je paard moeilijk doet, heeft hij daar zijn redenen voor.

Misschien zijn verleden, misschien heeft hij ergens pijn, of is hij bang? Je zult zien als je dan alle mini succesjes toch beloont zoals in punt 3. je paard steeds beter wel gaat meewerken en het moeilijke gedrag naar de achtergrond verdwijnt.

Bijvoorbeeld, je paard wil niet dat het gezadeld wordt. Laat nakijken of het zadel echt wel goed past en of hij nergens pijn heeft. Vraag je ook af of het rijden wel leuk is voor hem? Zo niet dan heb je hier nu alle tools in handen om het wel leuk te maken. Praat tegen hem en zeg hem dat je gelooft dat het niet fijn voor hem is, maar dat als hij wil proberen jij gaat zorgen dat het fijn gaat worden. Laat je paard aan het zadel snuffelen en beloon hem. Houd het zadel dan naast je paard en beloon hem. Laat je paard steeds bepalen wanneer je een stapje verder mag gaan en trek hier tijd voor uit. Beste is als je paard daarbij los kan lopen bijvoorbeeld in de piste. Wanneer je paard uiteindelijk gekozen heeft zich te laten zadelen en jij super trots bent op elk klein stapje in de goede richting, zullen jullie sessies vanaf het begin ook helemaal anders en in een fijne sfeer starten.

Want als jullie al boos op elkaar vertrekken bij het zadelen kan natuurlijk nog moeilijk bij het paard het gelukzalige gevoel ontstaan waarbij hij zich vanzelf zal (willen) verzamelen. Maar als je zorgt dat alles in een fijne en dankbare sfeer verloopt vanaf het eerste begin zal je paard je met zijn trotse manier van bewegen belonen.

6. Vertroetel je paard na het werk

Aan het einde van de sessie bedank je ook je paard voor de fijne training. Je kunt daarvoor ook kiezen hem indien mogelijk in de piste af te zadelen en het zadel voor hem te dragen uit respect voor zijn gedane arbeid. Als het paard lekker mag rollen na het werk is dat gezond voor zijn spieren en heerlijk ontspannend. Zorg dan ook dat je hem na het werk lekker afborstelt en indien je paard dat graag heeft eventueel onder een lekkere fleece of wollen deken zet indien het weer ernaar is.

Ik doe zelf vaker het lichaam insprayen met een spierspray op basis van essentiële oliën. Heerlijk verfrissend. Indien je je paard krachtvoer geeft na het werk voor de spier opbouw, kun je misschien lekker bij hem gaan zitten met een kop koffie of een boterhammetje. Terwijl je naar hem kijkt en denkt hoe mooi hij toch is en hoe dankbaar je bent dat dit jouw paard is! Vertel hem hoe je hebt genoten van alles wat hij heeft gedaan en hoe knap en mooi je dat vindt. Je paard zal briezen van plezier en net als jij gaan uitkijken naar de volgende training!

Porthos, enkele jaren terug zwaar kreupel aan vier benen, scheef voorbeen, danst letterlijk van plezier in de trainingen nu!

Onze ervaring is dat paarden die op deze manier benaderd en getraind worden, te samen met de aangeboden gymnasium oefeningen aan de hand en onder zadel al heel snel spontaan op zoek gaan naar verzameling en de eerste ‘wow pasjes’ zullen snel geboren zijn!

Een paard is tenslotte van nature uit niet gemaakt om een last op zijn rug te dragen. Hun zwaartepunt ligt oorspronkelijk op de voorhand daar het grazende dieren zijn. Ze lopen dus vaak met hun hoofd naar beneden met het grootste gewicht op de voorbenen. Ze hebben daarbij ook nog een voorkeur om een bepaald been telkens naar voor te zetten. Hierdoor ontstaat er een ongelijke opbouw van de spieren. Dit alles is niet erg als we het paard niet gaan belasten en hem in zijn natuurlijke bezigheid houden maar het geeft wel problemen zodra wij op zijn rug willen gaan zitten.

Wanneer ik paarden behandel met guasha komt het zeer frequent voor dat voornamelijk één zijde veel blokkades en verzuring vertoont op de spieren en het bindweefsel . Zoals eerder gezegd heeft elk paard een sterk ontwikkelde en een minder sterk ontwikkelde zijde op het vlak van spiermassa. Als je hier geen rekening mee houdt in je training ga je onbalans blijven hebben en gaat je paard her en der pijn krijgen. Hierop gaat hij/zij willen proberen om die pijn te ontwijken door te compenseren en andere spieren/gewrichten meer te belasten.. Je moet absoluut geen einstein zijn om te weten dat dit problemen gaat geven op lange termijn.

Ter vergelijking ga jij zelf ook niet naar de fitness om elke dag je armspieren te trainen met te zware gewichten zonder rust. Je zou geen spieropbouw krijgen maar eerder afbraak!

Het is belangrijk dat je je paard zijn “zwakheden” helpt ontwikkelen zodat je paard in het algemeen sterker zal worden en er minder kans is op blessures.

Maar hoe doe je dit? Er is zoveel verschillende informatie te vinden dat je op den duur door de bomen het bos niet meer ziet en je niet meer weet wat nu eigenlijk goed is en wat niet. Dat gevoel had ik in ieder geval aan het prille begin zo een 15 jaar geleden.

Ik ben ervan uit gegaan dat het al minstens nuttig zou zijn als ik begreep hoe een paard er anatomisch gezien uit ziet, welke spier voorziet welk gewricht van welke beweging? Wat is er nodig om mijn paard sterk te maken?

Voor mij is het doel van dressuur het sterker maken van het paard naar zijn mogelijkheden zodat hij fysiek en mentaal in balans is en in harmonie kan samenwerken met zijn ruiter. Liefst met zo weinig mogelijk hulpmiddelen daar deze vaak weer een symptoom van een probleem aanpakken en niet de oorzaak ervan.

Dit proces duurt jaren en zou steeds met zachtheid, vertrouwen, positieve bekrachtiging en respect voor het wezen paard moeten plaatsvinden.

Ook voor recreatieruiters die enkel lange wandelingen maken of endurance ruiters of eender wie met zijn paard wil rijden is dit van toepassing. We mogen niet egoïstisch zijn en enkel aan ons eigen plezier denken.

Kijk, lees en leer! Niemand is alwetend en iedereen is ergens moeten beginnen aan het opbouwen van zijn/haar kennis.

Toen de moment kwam dat ik de eerste keer op zijn rug ging zitten, was dit in volledige ontspanning en alsof hij het al jaren niet anders gewoon was. Geen bokken of steigeren, geen paniek maar gewoon rust.

Wanneer mensen mij vragen waarom ik zo lang gewacht heb spreekt dit verhaal al voor zichzelf. Omdat mijn paard het verdient om eerst sterk te worden en niet in angst en dwang opgeleerd te worden met een lichaam dat er helemaal niet klaar voor is.

Als je weet dat de wervelkolom van een paard bestaat uit 32 wervels, zonder de staartbeentjes. Tijdens de groeiperiode worden botten langer, breder en sterker. Bij een niet-volgroeid paard bestaat een bot uit een aantal groeischijven. Deze groeischijven bestaan uit kraakbeen dat nog niet is verbeend (dus nog niet hard geworden is). Een bot kan sterker worden doordat er in de groeischijf nieuw bot wordt gevormd. Niet verbeend kraakbeen is veel minder sterk dan bot! Pas als het paard lichamelijk volwassen is zijn al de groeischijven verbeend en is de wervelkolom “gesloten”. Als dit kraakbeen in de tussentijd beschadigd geraakt door te vroege of onjuiste belasting, kan er permanente schade worden toegebracht!

Zoals je op de prent kan zien zijn alle groeischijven pas gesloten op de gemiddelde leeftijd van 6 jaar.

Is het dan zo een goed idee om al te beginnen rijden op 3 jaar?

Heb geduld en je krijgt er zoveel voor in de plaats!