Na 10 dagen ziekenhuis mocht ik met de ambulance naar huis dankzij mijn mama haar kennis om met patiënten zoals ik om te gaan. Ik mocht namelijk amper bewegen. In onze woonkamer werd een ziekenhuisbed geplaatst om daar de volgende 2 weken in door te brengen.  Het moeilijkste voor mij was dat ik voor alles afhankelijk was van iemand anders. Alle dagelijkse dingen die zo vanzelfsprekend waren bv. zoals je wassen, kon ik niet meer.

Daarna ben ik aan mijn revalidatie begonnen. Ik heb terug leren stappen, want dit kon ik niet meer. Ik wist niet dat je het zo vlug zou verleren. Het was vreemd. Zelfs zitten kon ik niet meer zonder hulp. Ik leek wel een lappenpop.  Ik was slap, mijn spieren waren verdwenen van het liggen. De eerste maand van het nieuwe schooljaar had ik al gemist, geleidelijk aan kon ik weer halve dagen naar school gaan.

En paardrijden?
Een half jaar mocht ik niet meer paardrijden door mijn ongeval en omdat het zo lang duurde, kwam er langzamerhand angst tevoorschijn.

Na dit half jaar ben ik terug beginnen rijden met mijn pony. Zij was super braaf en ik vertrouwde haar volledig. Op mijn groot paard durfde ik nog niet. Toen het allemaal goed ging met Senergy, ging ik rijden met Flash, mijn paard. Hij was ook braaf, maar had soms wel eens ‘kuren’. Bij hem had ik in het begin wel eens schrik. Hij was zo sterk en groot. Maar deze angst was een normale angst die iedereen wel eens heeft, dacht ik toen. Alles verliep eigenlijk goed met Flash en mij en de angst verdween zo goed als volledig als ik bij hem was.

In die tijd durfde ik enkel met mijn pony en mijn paard te rijden. Op een vreemd paard durfde ik niet meer. Vermoedelijk omdat het ongeval gebeurd was met een paard van het kamp. In al die jaren dat ik met mijn paard gereden heb, heb ik ooit eens op een paard van een vriendin durven zitten, maar dat was de enige keer dat ik op een ander paard ben gestapt.

Flash was braaf. Soms bokte hij wel eens, maar dat vond ik helemaal niet erg. Hij bokte nooit om mij eraf te gooien en ik vond het soms zelfs leuk. Ik ben met hem ook 2 jaar tornooien gaan rijden bij de LRV. Uiteindelijk vond ik dressuur niet meer leuk. Springen deed ik niet meer na mijn ongeval in de Ardennen, want dat hield meer risico in dan dressuur. Tenslotte ging ik enkel nog wandelen en reed ik wat in de wei. Samen met een vriendin en haar paard beleefden we nog leuke avonturen op onze tochtjes in het bos. Helaas was dit van zeer korte duur, toen zij haar paard verhuisde en ik enige tijd later opnieuw op mijn rug viel.

Lees hier mijn vorige blogs:
Angst voor paardrijden kan je overwinnen deel 1
Angst voor paardrijden kan je overwinnen deel 2
Angst voor paardrijden kan je overwinnen deel 3

Mijn vorige blog gemist?
Lees hier wat voorafging.

12 jaar later leerde ik pas wat er de dag van het ongeval misging.

Als een roofdier zich op de rug van een paard bevindt en zich vastbijt in de hals betekent dit meestal de dood voor het paard. Uitgerekend op deze plek gaan wij als mens (roofdier) op de rug van het paard (prooidier) zitten. Dit is allesbehalve natuurlijk. En dan kan je je afvragen ‘Natuurlijk Paardrijden’ bestaat dat wel?

Het paard ervaarde mijn benadering om een aanloopje te nemen om zo op haar rug te ‘springen’ als een bedreiging en steigerde. Ik wist niet dat een paard dit zo zou kunnen beleven, als 14-jarige wist ik helemaal niets van paarden hoewel ik al van mijn 8ste reed. Niemand had mij dit ooit verteld. Ik was dit gewoon om te doen zoals elk kind dat toen deed met zijn of haar pony als die zonder zadel wou rijden

Ik had vreselijk veel pijn in mijn rug en kon amper bewegen. Met de ambulance werd ik naar een ziekenhuis gevoerd. Maar na een paar uur moest ik naar een andere kliniek overgebracht worden om daar onder een scanner te gaan. Mijn heiligbeen, onderaan mijn rug, was gebroken en de zenuw naar mijn rechterbeen was hierdoor beschadigd en tijdelijk verlamd. De volgende dag ben ik op aandringen van mijn moeder overgebracht naar Gasthuisberg in Leuven. 10 dagen heb ik in het ziekenhuis doorgebracht, zonder uit mijn bed te mogen of te mogen zitten. Ik mocht enkel liggen en in ‘blok’ gedraaid worden met behulp van de verpleging.

Gelukkig had de professor besloten om mijn rug niet te opereren, maar mijn lichaam de kans te geven op natuurlijk herstel. Had de professor beslist om toch te opereren en een plaat in mijn rug te steken dan had ik jaren later terug een operatie moeten ondergaan gezien mijn jonge leeftijd. Ik ben nog steeds zeer dankbaar dat de professor koos voor natuurlijk herstel.

Mijn 15de verjaardag bracht ik door in een ziekenhuisbed in Gasthuisberg. Gelukkig kon ik mijn verjaardag nog beleven, het had heel anders kunnen uitdraaien.

Leer een paard begrijpen alvorens je op zijn rug stapt!!

Het kan veel leed en ongevallen voorkomen.

Waarom willen wij onmiddellijk op een paard stappen als we denken aan paardrijden?
Een dier van om en bij de 500 kg dat bij het minste vluchtgedrag kan vertonen.

Waarom wordt er standaard geen ‘Leer een paard begrijpen’ cursus aangeboden als men wil starten met paardrijden?
Mensen die pas leren paardrijden weten vaak niet hoe een paard reageert. Laat staan hoe ze een paard kunnen leiden van en naar een plek of op- en afzadelen en toch wordt dit verwacht. Zelfs als ouder van zoon- of dochterlief wordt er verwacht om hen te helpen … en daar sta je dan als ouder niet wetende hoe.

Als klein meisje

was ik reeds door paarden gefascineerd.

Toen ik 8 werd mocht ik eindelijk in een manège leren ponyrijden voor mijn verjaardag. Voor zover ik mij kan herinneren heb ik als kind nooit schrik gehad als ik op een pony zat of er naast stond. Op ponykamp ben ik er eens afgevallen en is ’Roosje’ in volle vaart over mij gegallopeerd. Een blauwe plek op mijn knie was gelukkig het enige wat er ik toen aan overhield. Ik had geleerd dat paarden over je heen kunnen lopen, ook al hadden ze alle ruimte naast je …

Toen ik een jaar of 9 was, heb ik mijn eigen pony Senergy gekregen. Ze was superbraaf, maar heel pittig. De eerste week dat ik ze had, ging ze er met mij vandoor in de buitenpiste. Maar angst, daar was nog geen sprake van!

Mijn ponytijd verliep niet zonder slag of stoot.

Zo heb ik eens tijdens een springwedstrijd een hersenschudding opgelopen, een andere keer had ik mijn sleutelbeen gebroken. Ooit tijdens een cross in volle galop tegen een boom gevlogen… Maar schrik hebben? Neen, hoor.

Tot ik op survivaltocht te paard in de Ardennen vertrok toen ik 14 jaar was. Het was een superleuk kamp. Leuke jongeren en niets anders als paarden en paardrijden. Ik mocht met een eigenaarspaard rijden. Tot op een dag de eigenares van het paard besloot om zelf mee te rijden met de tocht. Ik kreeg toen een volbloedje om mee te rijden. Ze was braaf, maar pittig.

8 augustus 1994

We gingen ‘s morgens de paarden uit de wei halen. Omdat de weide een heel eind van onze kampplaats was gelegen, besloten we om zonder zadel tot aan onze kampeerplaats te rijden.

Ik sprong zonder zadel op mijn paard, zoals ik thuis altijd deed als ik zonder zadel met mijn pony ging rijden, en het paard steigerde. Hierdoor schoof ik terug de grond op. Ik vroeg onze begeleider om mij een voetje te geven. Hij stak zijn arm door de teugel en gaf me een voetje. Ik hing nog een stuk boven het paard en ze steigerde opnieuw. Ik viel vervolgens op mijn rug en het paard viel op mij….. Ik zag enkel ingetrokken paardenbenen en dacht dat ik niet meer levend vanonder het paard zou vandaan komen. Het paard is recht gestaan zonder mij te raken, denk ik. Had ze haar benen uitgestrekt, had ik hoogstwaarschijnlijk ook nog een hoef tegen mijn hoofd gehad.

Wordt vervolgd in mijn 2-wekelijkse column.

Lees hier mijn eerste blog over ‘Angst voor paard(rijd)en kan je overwinnen.

Via een 2-wekelijkse column in Paardentaal Magazine vertel ik jou graag meer over het ontstaan van mijn angst voor paardrijden en hoe mijn trauma vele jaren later getriggerd werd door het trauma van één van mijn paarden. Het is mijn persoonlijk verhaal dat ik graag met jou wil delen om je een hart onder de riem te steken als je angst ervaart bij het paardrijden of in de nabijheid van paarden.

Ik weet hoe het voelt als het angstzweet je uitbreekt, dat beklemmend gevoel, die instinctmatige reflex van je lichaam, het verstijven van angst, de knoop in je maag, de zenuwen, de teleurstelling in jezelf, de paniek, de ontgoocheling, het verdriet, de confrontatie, het gevoel om te stoppen …

Maar ook het verlangen, een intense paardenkriebel die maar niet lijkt te verdwijnen, de bewustwording, het leerproces, de kleine stapjes voorwaarts, het vrijheidsgevoel op de rug van een paard, de wind door je haren, de zon op je snoet en al die mooie momenten die je voor eeuwig met je meedraagt.

Als je je verlangen groter kan maken dan je angst, is er een weg om je angst te overwinnen.

Niet van vandaag op morgen en misschien ook niet voor altijd. Maar je kan er wel mee leren omgaan, zonder dat jouw angst overheerst. Zodat je weer kan genieten in het contact met paarden en/of paardrijden.

In mijn volgende column vertel ik jou hoe mijn angst ontstaan is.