Intuïtie

Intuïtie is de parel van je “weten”. Er is sprake van inzicht, van zien en van voelen, energieën die in je lichaam stromen. Het is een “zintuig” dat informatie verzamelt en informatie doorgeeft. Het is een instrument om met de dieren te praten.

 

Communiceren met paarden

Ik heb er al vaker over geschreven maar herhaling kan geen kwaad als het over dit onderwerp gaat. Mensen leven inderdaad niet met hun lichaam en gaan zo aan de bewustwording van hun omgeving voorbij. Zij zien het lichaam over het hoofd en volgen de vlucht van de geest. Zij vluchten, in vervoering voor het woord, in de ban van de idee. Ze zijn continu aan het denken (innerlijk) of aan het praten (uiterlijk), niet in staat om stil te zijn en hun lichaam receptief te gebruiken.

Een paard beleeft en ervaart zichzelf en zijn omgeving via zijn lichaam, begrijpt de werkelijkheid zonder woorden te gebruiken, zonder erover te filosoferen. Het paard leeft in zijn lichaam, spreekt met zijn lichaam een taal van heel subtiel gewaarworden, zien en voelen. Mensen verstaan die “taal” niet. Dit betekent dat wij, om met paarden te communiceren, uit ons denken, en in ons lichaam moeten gaan.

Loslaten om dichter bij ons zelf, ons lichaam, ons gevoel te zijn. Dat is moeilijk omdat we zijn afgeleerd te vertrouwen op ons lichaam en van daaruit te communiceren. We zijn denkende wezens geworden in de plaats van de gevoelige, natuurlijke wezens die we oorspronkelijk wel waren en ergens heel diep toch nog zijn. Het lichaam is onze bron van energie. We kunnen maar leven als we “de rivier van onze krachten kunnen laten stromen”. We kunnen maar voelen als we kunnen loslaten of laten zijn.

De echtheid en de receptiviteit van paarden

Eerst een woordje uitleg over de echtheid en de receptiviteit van paarden. Paarden nemen ons lichaam heel nauwkeurig waar: onze ademhaling, hartslag, spierspanning. Ze zijn uiterst gevoelig voor onze lichaamssignalen, onze gelaatsuitdrukking, onze stem. Ze voelen ook de emoties die we “wegsteken” omdat die toch in ons lichaam zichtbaar zijn. En ze liegen niet. Wat ze waarnemen, wat bij hen binnenkomt en wat in hen van gevoel, van beeld opkomt, schuiven ze niet weg. Hun gevoel is hun “verbinding” met de omgeving, het is op dat moment de enige “waarheid”, de enige werkelijkheid, hier-en-nu. Hun gedrag is steeds in overeenstemming met hun gevoel. Paarden zijn duidelijk en eerlijk, ze kunnen niet anders (kenmerk van prooidieren).

Conflicterende lichaamstaal

Echter, mensen vertonen vaak gedrag dat niet met hun innerlijk gevoel overeenstemt. Die “conflicterende lichaamstaal” brengt hen in de war. Die “onduidelijkheid” geeft ze stress. We spreken dan vaak -foutief- van een “gevoelig” paard, maar in werkelijkheid zijn wij het die het gevoel en het gedrag van het paard negatief beïnvloeden.

Wij moeten dus opnieuw leren waarnemen om met onze paarden een goede band te hebben! Door onze paarden waar te nemen, door naar mezelf te luisteren, leer ik dus om echt te zijn en mij tegelijk ook veilig te voelen. Ik leer een beetje te worden zoals een paard, eerlijk en direct, zonder angst voor de omgeving. En dat alles zonder woorden te gebruiken maar door contact met mijn natuur te maken.

Zo kom ik bij mijn lichaam uit: gronden, centeren en ademen, … de wereld ontdekken, met mijn zintuigen gewaar-zijn. Niet de psycholoog (ziel), niet de rationele denker (geest) die ik in de mensenwereld vaak ben, maar de natuurlijke mens (lichaam) die ik (in onze mensenwereld) grotendeels heb leren “bedwingen” wordt weer tot leven (“awareness”, zintuiglijk gewaar-zijn) gewekt.

Eenheid en verbondenheid

Van in het begin zocht ik een manier om met de paarden op weg te gaan naar een gevoel van eenheid en verbondenheid (de centaur). Mijn doel was om bij onze paarden met dat voelen met het “levende lijf” (lichaamsbewustzijn) te experimenteren. Dank zij een onvoorwaardelijk positief klimaat (geen angst, maar respect), gekenmerkt door echtheid of authenticiteit in de relatie én een heel grote empathie, is dat ook gelukt. Ik heb mij door onze paarden laten raken, en ben door hen een nieuwe mens geworden.

Hoe is het precies gegaan?

Ik kan maar een voorlopig antwoord geven. De twee krachten die ik leerde ontwikkelen zou ik respect en gevoeligheid noemen. Vaak in de nabijheid van paarden verblijven, hen van binnenuit proberen te begrijpen, en dan ontwaakt je intuïtie. Intuïtie is de parel van je “weten”. Een groot inlevingsvermogen rust vaak op een goede intuïtie. Intuïtie kijkt door alles heen, en ziet alles zonder inductie of deductie. Er is sprake van inzicht, van zien en van voelen, energieën die in je lichaam stromen. Het is een denkvorm van het onbewuste, van het innerlijk, van het lichaam. Het is meer op voelen dan op denken gebaseerd. Het is een “zintuig” dat informatie verzamelt en informatie doorgeeft. Het is de taal die de paarden begrijpen.

Ik leerde in het begin heel veel over mezelf door goed naar het gedrag van mijn paard te kijken en zo bewust te worden van de energiestromen tussen ons. Dank zij zijn feedback kon ik veel onduidelijkheid in mijn lichaam leren herkennen en loslaten. Al dat loslaten kostte tijd. In mijn geval ruim twee jaar. Het was moeilijk om te begrijpen, ik kon niet altijd zelf de vinger op het probleem leggen omdat ik niet in staat was mijn gevoelens gewaar te zijn. Mork zag mijn lichaamsspanning, mijn onderdrukte emoties en leek me altijd uit te nodigen om tot rust te komen. Mijn lichaam verraadde angst, onzekerheid, isolement, of verwachting, of dominantie,… en dat was de boodschap die Mork “las”. Niet dat mijn probleem hem interesseerde, maar hij liep van mij weg, wenste niet geleid te worden, volgde niet, verzette zich tegen elke poging tot dominantie. Mork zou mij maar vertrouwen wanneer ik bereid was naar hem te luisteren (“waar”-nemen= voor waarheid nemen).

Lichaamsbewustzijn

Je lichaam gewaar zijn, lichaamsbewustzijn ontwikkelen is een goede manier om je intuïtie te trainen. Het is voor mij heel bruikbaar geweest – en nog steeds, als ingang om te de-conditioneren, om te komen bij wat er werkelijk “is” (=niet denken maar voelen, onmiddellijk “zien” en begrijpen). Misschien kan het iets voor jou betekenen. Het is vrij gemakkelijk om te doen. Wat slechts nodig is is bewust te zijn, stil zijn, ademen, jouw manier vinden om daar regelmatig aandacht aan te besteden. En belangrijk, niet oordelen! Geen tijd hebben, te druk, te onrustig, te moe, of ééntje dat ik nog vaak hoor: “Ik ben de baas, ik heb die stille kracht, die verbinding met mijn paard niet nodig om met hem te rijden!” … zijn geen redenen om het niet te doen. Integendeel, het zijn redenen om het juist wel te doen!

Fotograaf: Maaike van Klooster

Als paardeneigenaar ben ik veel bezig met het zorgen dat mijn paarden zich zo goed mogelijk voelen. Maar ik heb ervaren dat paarden er ook voor zorgen dat wij ons beter voelen. Afgelopen zomer had Nora aan het einde van de middag ineens koliek. Ze liep net een uurtje op de wei toen ze terug kwam naar de paddock en driftig ging schrapen. Ik vertrouwde het gelijk niet en ging naar haar toe. Ze had duidelijk pijn en wilde af en toe gaan liggen. Mijn eerste reactie was proberen haar te helpen met TTouch. Dat was al vaker gelukt; de vorige keer dat ze suf stond en buikpijn had, deed ik wat “TTouches” over haar buik en binnen 5 minuten stond ze weer te eten. Dat was nu helaas niet het geval. Ze leek ook wel wat in paniek waaruit ik opmaakte dat het nu toch wel erg veel pijn deed.

Fotograaf: Peter Stassen

Ik heb nooit zo sterk aangevoeld hoezeer mijn denken en mijn voelen van elkaar gescheiden waren als in de eerste maanden met mijn paard Mork. Dat is nu vier jaar geleden. Ik kon niet uiten wat er in mij omging. Ik schoot schromelijk tekort. Ik werd het gewaar aan mijn houding, mijn contact,… Ik kon maar niet uitdrukken wat ik voelde! Ik kon er wel over praten, maar dat was voor mijn paard zinloos (alhoewel ik daar nu durf aan te twijfelen!).

Wekenlang deden we grondwerk, leidoefeningen, longeren,… zonder een goed contact met elkaar. Ik voelde een muur tussen ons. Mork gehoorzaamde wel, maar er was geen connectie. Hij was ook sloom, zat vast in zijn lichaam, waardoor draven moeilijk was, en bij elk signaal was hij onzeker en af en toe ook geërgerd. Hij begreep mij vaak niet en was daardoor ook niet in mij geïnteresseerd. Gelukkig was er iemand die mij uitlegde dat ik eerst aan een betere relatie moest werken en dan pas gaan trainen. Ik begreep dat wel, maar ik kon het daarmee nog niet! Want vertrouwen opbouwen, een goede leider zijn voor je paard, hoe begin je daar aan?

Ik zal nooit het moment vergeten dat ik het voor mezelf heb toegegeven. Het was in de stal dat ik Mork vertelde dat ik niets meer zou forceren. Dat ik hem graag zag zoals hij was. Ja, ik was hem aan het domineren. Ik liet hem niet vrij. Ik was geraakt door deze fout nu te zien. Ik “zag” nu dat contact zonder empathie, zonder gevoel niet werkt. Het was een keerpunt. Ik stelde mezelf in vraag en ik veranderde alles. Ik nam Mork als leermeester, en dat was het begin van iets nieuws. Een “echte” relatie, voelbare “stille” gevoelens/energiëen/krachten die over en weer gaan, vertrouwen en een “levendige” communicatie. Deze ervaring heeft mij diep doen nadenken, maar heeft mij vooral dichter bij mijn lichaam gebracht, en zo dichter bij mezelf.

Er is veel veranderd in die vier jaar! Er zijn verschillende ervaringen belangrijk geweest, maar het leren voelen met mijn lichaam was toch de sleutel, het begin van alle andere veranderingen. Hoe was het met mij zover kunnen komen? Zoals de meeste mensen was ik jarenlang sterk in mijn werk opgegaan, in wat ik allemaal uitdacht en realiseerde! Ik had de wereld leren beheersen en zo ook mijn lichaam. Het koste me nu moeite om de controle los te laten. Ik was bang geworden om te voelen. Ik had de indruk dat mijn gevoel mij voor een afgrond bracht.

Geen enkel wetenschappelijk boek is zo intens bij mij binnen gekomen als “Touching” (De Tastzin) van Dr. Ashley Montagu. Het boek is van de jaren 70, maar ik heb het toen opnieuw gelezen. Het leerde mij niet zozeer de tastzin kennen, ik kwam erdoor vooral dichter bij mezelf, mijn lichaam, mijn energie. Het is naar die bron dat ik bij Mork op zoek was! De bron van mijn energie. De bron waar het leven ontspringt, het lichaam, onze zintuigen. De verbinding met de aarde, de stroom van energie en gevoelens.

“De mens is in de loop der tijden rechtop gaan lopen. Hoofd en handen kwamen vrij. Zien en handelen kregen groot gewicht. De hersenen kwamen meer tot ontwikkeling. Niet te verwonderen dat wetenschap en techniek zo een hoge vlucht namen. De mens kon zo een eigen, veilige wereld voor zichzelf uitbouwen. Maar de verticale houding had ook een keerzijde. De mens verloor het contact met de grond, werd kwetsbaarder en er kwam meer afstand. Er ontstond een soort gespletenheid tussen de verstandelijke vermogens die de omgeving beheersen en het gevoelsleven dat er niet in slaagt rust en harmonie te scheppen.” Georges Lambrechts, Dichter bij je lichaam

Fotograaf: Peter Stassen

Een wandeling in de natuur brengt je dichter bij je innerlijke zelf en bij je lichaam. Het maakt je vrij van gedachten en vastgehouden emoties in de spieren. Een paard draagt deze natuur ook in zich en deelt die met ons, als we ons op onze zintuigen afstemmen en volledig aanwezig zijn. We maken verbinding tussen hoofd en hart, onze gevoelens stromen in ons lichaam, wat we als helend en versterkend ervaren. Mij aan die energiestroom overgeven en die creatief gebruiken is het doel van mijn leren en leven met paarden. Leren met paarden is voor mij een therapie van lichaam en geest.

Vele leermethoden richten zich op het “doen” van allerhande dingen met een paard. Maar paarden grazen of doezelen het grootste deel van de tijd. Ze “doen” weinig. Samenzijn met onze paarden zonder tijdsdruk en zonder planning, is wat ik met paarden doe. Het is hierbij de kunst om met een grote betrokkenheid open te zijn, zintuiglijk en intuïtief te ervaren, en in mijn “midden” aanwezig te zijn. Zo ontvouwt zich de volheid van het Leven met grote “L”: het landschap, het gras en de lucht, de planten, de bomen en de paarden. Het mooie is dat je er niets voor moet “doen” Je moet er ook niets voor “leren”, want je kan het al.

Natuurlijk leren is zelf zien, zelf beleven en zelf ontdekken. Niemand weet immers wat ik ervaar, en wat juist of goed is voor mij. Ik probeer zoveel mogelijk te weten te komen door te luisteren, te voelen en zelf te ervaren. Ik beantwoord stapje voor stapje de vragen die ik gaandeweg krijg. In het beste geval komt er een groeiproces op gang. Groei is dan de mogelijkheid om met mijn paarden in relatie te treden en met mijn paarden te communiceren. In het begin was het mij bewust inzetten, nu is het een moeiteloze natuurlijke houding. Er is in vier jaar zoveel vertrouwen ontwikkeld, we kennen elkaar zo goed dat het minste signaal een “duidelijke communicatie” is. Wanneer ik mijn hand, mijn schouder, mijn hoofd maar een beetje beweeg, weet mijn paard wat ik “denk” en wat ik “bedoel”.

Hoe dat mogelijk is? Het antwoord ligt bij de aard van het paard. Wanneer een paard je vertrouwt, is het helemaal bij jou (verbinding). Zijn leven ligt in jouw handen. Je mag dat vertrouwen daarom ook nooit beschamen, want dat heeft altijd verstrekkende gevolgen voor de relatie. Ik ken zo’n gevoelige paarden, die het na één fout van de ruiter/menner voor bekeken houden, en weigeren in een wedstrijd nog iets te presteren. Gelukkig voor ons zijn de meeste paarden wel vergevingsgezind. Maar toch, vertrouwen komt op de eerste plaats bij paarden. Altijd.

Het is aan je paard om je zijn vertrouwen te geven, maar het is aan jou om hem daarbij te helpen. Het is een stuk makkelijker voor je paard, als jij “echt” bent. Je kan dat van je paard leren, op de manier die ik hierboven beschreven heb. Dat is “je paard als leermeester” gebruiken. Maar je kan het ook zonder je paard leren. Lichaamstherapieën, Oosterse spiritualiteit, meditatie, yoga, tai chi,… kunnen ook helpen. De twee sleutelbegrippen in al deze verhalen zijn “lichaam” en “natuur”.

Ons lichaam is een instrument van verbinding. Net zoals paarden zijn wij in staat om indrukken van buitenaf receptief op te nemen en van daar uit op onze unieke wijze te reageren. Paarden voelen wanneer we in een staat van “awareness” zijn. De paard-mens of centaur reageert rustig op externe prikkels en is alert in onverwachte situaties. Hij is open, kalm, blij, nieuwsgierig en leeft in het Nu. Hij communiceert met zijn lichaam. Ademen, centeren en gronden zijn daarbij essentieel:

• Ademen schept een verbinding tussen lichaam en geest en tussen jou en je paard. De verbinding laat ook zijn wie je bent. Een vrije en volledige ademhaling zegt je dat je ontspannen bent, rustig, en helemaal aanwezig. De onvrije ademhaling ontloopt de verbinding en daarmee ook de betekenis of de zin.

• Centeren is je midden gebruiken als het punt van waaruit je lichaam zichzelf bestuurt. Je weet wat je wilt/denkt, maar je kan de controle aan je midden overlaten.

• Gronden is je met de aarde verbinden, de aarde-energie toelaten. Gronden zet je met beide benen op de grond. Het haalt je in het Nu en stimuleert bewust en aandachtig zijn. Gronden heeft een diepe betekenis, het is thuiskomen bij jezelf, bij je lichaam. Het geeft je een gevoel van veiligheid, stabiliteit, rust, vertrouwen en levenskracht.

Paarden leven in een natuurlijke staat van zijn. Ze zijn van nature met hun bron en met hun omgeving verbonden. Ze zitten ook helemaal in hun lichaam. Ze helpen ook ons meer lichaamsbewust te leven. Hun aanwezigheid creëert een energieveld dat ons helpt meer in ons lichaam aanwezig te zijn, m.a.w. te gronden. Nieuwetijdsmensen noemen dat bewustzijn het Centaurbewustzijn. Dat is bewustzijn zonder het gevoel er apart van te staan. Denken en voelen vloeien samen. Onze innerlijke verdeeldheid is opgeheven, de instinctieve energieën in ons lichaam zijn geactiveerd. We kunnen nu vloeiend heen en weer gaan tussen instinct, emotie en rationeel denken. Als deze drie bronnen met elkaar in harmonie zijn en gewaarwording, gevoel en kenvermogen doorgeven (“awareness”), zijn we volledig aanwezig (“presence”).

Voor ons paardenmensen betekent dat, wanneer we zo volledig aanwezig zijn, er geen “onduidelijkheden” meer in de communicatie tussen mens en paard zijn. Zonder een verbinding met ons instinct kunnen we ons dus niet met een paard verbinden. Een paard kan ons “lezen” en begrijpen dank zij deze verbinding.

Ik heb met onze paarden veel geoefend. Duizenden uren met ze samen doorgebracht zonder iets te doen. Het heeft niet enkel mijn relatie met onze paarden maar mijn hele leven veranderd! Na jaren worstelen om alles te beheersen, ben ik nu in staat zijn mijn lichaam en mijn leven zijn gang te laten gaan. Ik voel dat ik van binnenuit leeft en niet meer wordt geleefd of beperkt door uiterlijke omstandigheden, mijn emoties of mijn overtuigingen. Mijn brein maakt me bewust van nieuwe waarnemingen, nieuwe ervaringen. Ik leer het beheersen van de wereld vanuit het denken los te laten, en in de plaats daarvan mijn zintuigen, de gevoelsstroom in mijn lichaam, mijn intuïtief weten en kennen te vertrouwen.

“There is a shift taking place. The awakened man is taking off his armour in order to communicate his feelings and understand the value of his own emotions. He is conscious of the separation that has existed between the mind and the heart and is listening to his inner voice. He is aware of the illusions of ego and chooses to live authentically, always accountable for his actions. He is comfortable in his own vulnerability, choosing to be sensitive and compassionate without sacrificing his strength as the protector. He is spiritual without the need to be religious and does not judge someone for having a different view to what he holds true. He genuinely cares for humanity and has a close connection to all of nature.” (Daniel Nielsen)

Fotografe: Saskia Morsink-Hilberink

Drukke dag gehad, alles zat tegen en dan eindelijk naar je allerbeste maatje, je paard. Je hebt zin om even heerlijk te rijden. Je racet de stal/zadelkamer in om je spullen klaar te leggen en trekt nog net geen sprintje richting wei, maar dan… Je paard ziet je al richting wei komen, draait zich om en gaat in de achterste hoek staan (“dat doet ie anders nooit”). Eindelijk heeft ze zich uit de wei laten halen en dan poetsen, opzadelen en ontspannen rijden… Je paard ziet alles en heeft geen aandacht voor degene die erop zit (“hallo, contact”) en die ontspanning is ver te zoeken en tot overmaat van ramp staat er ook nog iemand langs de kant en roept iets in de trant van “pak hem maar aan”. Hoe ontspannen (of gefrustreerd ben jij nu?)… Herkenbaar?

Als beginner met paard krijg je vaak te horen dat het paard een vluchtdier is en dat je eerste opdracht is betrouwbaar voor je paard te zijn. “Jezelf zijn, zelfvertrouwen hebben, niet teveel nadenken, een aantrekkelijke uitstraling, lichaamstaal gebruiken, zelfverzekerd en ontspannen zijn”. Maar meestal kunnen we dit niet, want we hebben “het” nog niet (in ons lichaam)! Gevolg: ons paard stelt vast dat we niet één van de kudde zijn. We zijn voor hem niet interessant. We krijgen niets gedaan met het paard. Pff… elke beginner kent het, de worsteling met jezelf en dus ook met je paard.

Meestal geloven we de theorie van het paard als vluchtdier, waarbij de mens als een rondsluipend roofdier met potentieel snode eigen plannen wordt gezien. Soms gaan instructeurs ons vaardigheden aanleren om een paard tot samenwerking te brengen, om niet te zeggen “dwingen”. Maar we komen hier niet veel verder mee, tenminste als we naar een goede relatie met ons paard willen gaan en ons niet enkel om uiterlijkheden en prestaties bekommeren.

Hoe dan wel verder? Op zoek naar de paardenmens in ons! Want we voelen ons wel aangetrokken tot wat de instructeur of die ene persoon wel voor mekaar krijgt met paarden. We willen ook dat magisch aureool van betrouwbaarheid bezitten. Ik heb ondervonden dat je dit probleem niet in één twee drie oplost. Het is ook niet “een probleem”. Het is iets van het Leven met grote L, de Levenskunst, en van relatie, de kunst van het omgaan met paarden en bij uitbreiding, met alle Leven.

Betrouwbaarheid en respect zijn twee dimensies van sociale cognitie. Zowel paard als mens maken een onderscheid tussen mensen/paarden die ze aardig vinden en willen bij zijn, en andere die ze willen mijden, negeren. Mens en paard kunnen ook met elkaar banden smeden. Een paard respecteren en een band mee opbouwen, kan je dus leren. Is het gemakkelijk? Neen, want het gaat over jouw zelfbeleving, jouw denken, jouw empathisch vermogen, jouw waarneming, jouw vertrouwen en andere persoonlijke eigenschappen, die allemaal heel cruciaal zijn voor een goede omgang en een goede relatie met je paard.

Cognitiewetenschappers vertellen dat ons denken uit twee aparte systemen bestaat. Het eerste en belangrijkste systeem (impliciete, warme cognitie) werkt snel, automatisch en onbewust, en vraagt weinig inspanning (lichaam). Het tweede systeem (expliciete, koude cognitie) werkt langzaam, weloverwogen en bewust, vraagt veel inspanning (bewuste ik, denken). De warme cognitie is evolutionair gezien ouder en meer rigide, terwijl de koude cognitie evolutionair gezien nieuwer is en flexibeler. De twee systemen bevinden zich in verschillende delen van de hersenen. Mensen zijn geneigd zich te identificeren met het koude systeem. Het warme systeem (lichamelijke instincten, intuïties en vaardigheden) is veel groter en krachtiger maar niet rechtstreeks toegankelijk. Bij een goed geïntegreerde mens werken de twee delen soepel en effectief samen. De geest is belichaamd en het lichaam is aandachtig.

Lichaamsdenken is hier niet erg populair. We zijn fervente aanhangers van het rationele denken. Stil, snel en automatisch gedrag dat voortkomt uit het lichaam, met weinig tot geen bemoeienis van het bewuste ik,… wij hebben er geen oog voor! En toch is het nuttig en belangrijk voor ons individuele welzijn en voor onze onderlinge sociale relaties. Zelf in balans zijn, ontspannen zijn, heeft een magisch effect op paarden! Paarden vertrouwen je en zijn ontspannen in je gezelschap wanneer je zelf goed geïntegreerd bent (“body-mind”, Ken Wilber). En wanneer je het spontane, vriendelijke, zachtmoedige, welwillende,…(“spirit”) niet hebt, ben je met paarden gedoemd om te mislukken.

Deze kennis werpt een nieuw licht op de manier waarop we een nieuwe vaardigheid zoals een paard leiden, onder de knie moeten krijgen. We moeten de vaardigheid niet met ons denken begrijpen maar met onze volledige “body-mind”. We moeten het bewust aanleren totdat ons lichaam het heeft overgenomen en de actie voortkomt uit de moeiteloze en niet-zelfbewuste harmonie van lichaam en geest. Er gaat dus absoluut geen kracht meer uit van het bewuste ik; het ik richt zelfs zijn aandacht niet op de activiteit. Het leiden van het paard gebeurt gewoon. Effectiviteit en spontaniteit vallen samen, zoals bij een klein kind (of waarom niet een hond?) dat een volwassen paard leidt.

Door elke dag met een aantal verschillende soorten dieren om te gaan, weet ik het zeker! Koude logica is op indirecte wijze wel nuttig, maar tegelijkertijd ook niet te vertrouwen! Dit verklaart waarom ik wanneer ik mijn best doe of te veel nadenk of te veel verwachtingen heb, mijn paard meestal niet zal doen wat ik vraag. Maar als het mij lukt niet te veel te willen of te verwachten en niet te veel na te denken, is de “flow” (in het lichaam) van mijn paard altijd daar om mij in zijn spoor mee te trekken. Bij elke ontmoeting met onze dieren leer ik mijn hersengebieden mijn bewuste, koude cognitie af te remmen, en ruimte te creëren voor mijn warme cognitie. M.a.w. de kennis die ik nodig heb op het moment dat ik bij mijn paard ben moet gebaseerd zijn op lichaam en op emoties: “weten hoe?”, en niet emotieloos “weten wat?”. Dat is soms moeilijk, maar je laten leiden/trainen door de dieren helpt! Ga maar eens na de volgende keer met je paard!

Elk contact met je paard is altijd een sociaal gebeuren. Dit betekent dat de relatie, de band, het gesprek, de communicatie met je paard altijd uniek en persoonlijk is. Wanneer je betrouwbaar bent, richt je paard zijn aandacht op jou. Probeer je paard eens niet te controleren, maar laat je meevoeren naar waar het gesprek jullie brengt … door jullie lichaam ernstig te nemen!

Fotograaf:  Gil Claes