Intuïtie

Intuïtie is de parel van je “weten”. Er is sprake van inzicht, van zien en van voelen, energieën die in je lichaam stromen. Het is een “zintuig” dat informatie verzamelt en informatie doorgeeft. Het is een instrument om met de dieren te praten.

Communiceren met paarden

Ik heb er al vaker over geschreven maar herhaling kan geen kwaad als het over dit onderwerp gaat. Mensen leven inderdaad niet met hun lichaam en gaan zo aan de bewustwording van hun omgeving voorbij. Zij zien het lichaam over het hoofd en volgen de vlucht van de geest. Zij vluchten, in vervoering voor het woord, in de ban van de idee. Ze zijn continu aan het denken (innerlijk) of aan het praten (uiterlijk), niet in staat om stil te zijn en hun lichaam receptief te gebruiken.

Een paard beleeft en ervaart zichzelf en zijn omgeving via zijn lichaam, begrijpt de werkelijkheid zonder woorden te gebruiken, zonder erover te filosoferen. Het paard leeft in zijn lichaam, spreekt met zijn lichaam een taal van heel subtiel gewaarworden, zien en voelen. Mensen verstaan die “taal” niet. Dit betekent dat wij, om met paarden te communiceren, uit ons denken, en in ons lichaam moeten gaan.

Loslaten om dichter bij ons zelf, ons lichaam, ons gevoel te zijn. Dat is moeilijk omdat we zijn afgeleerd te vertrouwen op ons lichaam en van daaruit te communiceren. We zijn denkende wezens geworden in de plaats van de gevoelige, natuurlijke wezens die we oorspronkelijk wel waren en ergens heel diep toch nog zijn. Het lichaam is onze bron van energie. We kunnen maar leven als we “de rivier van onze krachten kunnen laten stromen”. We kunnen maar voelen als we kunnen loslaten of laten zijn.

De echtheid en de receptiviteit van paarden

Eerst een woordje uitleg over de echtheid en de receptiviteit van paarden. Paarden nemen ons lichaam heel nauwkeurig waar: onze ademhaling, hartslag, spierspanning. Ze zijn uiterst gevoelig voor onze lichaamssignalen, onze gelaatsuitdrukking, onze stem. Ze voelen ook de emoties die we “wegsteken” omdat die toch in ons lichaam zichtbaar zijn. En ze liegen niet. Wat ze waarnemen, wat bij hen binnenkomt en wat in hen van gevoel, van beeld opkomt, schuiven ze niet weg. Hun gevoel is hun “verbinding” met de omgeving, het is op dat moment de enige “waarheid”, de enige werkelijkheid, hier-en-nu. Hun gedrag is steeds in overeenstemming met hun gevoel. Paarden zijn duidelijk en eerlijk, ze kunnen niet anders (kenmerk van prooidieren).

Conflicterende lichaamstaal

Echter, mensen vertonen vaak gedrag dat niet met hun innerlijk gevoel overeenstemt. Die “conflicterende lichaamstaal” brengt hen in de war. Die “onduidelijkheid” geeft ze stress. We spreken dan vaak -foutief- van een “gevoelig” paard, maar in werkelijkheid zijn wij het die het gevoel en het gedrag van het paard negatief beïnvloeden.

Wij moeten dus opnieuw leren waarnemen om met onze paarden een goede band te hebben! Door onze paarden waar te nemen, door naar mezelf te luisteren, leer ik dus om echt te zijn en mij tegelijk ook veilig te voelen. Ik leer een beetje te worden zoals een paard, eerlijk en direct, zonder angst voor de omgeving. En dat alles zonder woorden te gebruiken maar door contact met mijn natuur te maken.

Zo kom ik bij mijn lichaam uit: gronden, centeren en ademen, … de wereld ontdekken, met mijn zintuigen gewaar-zijn. Niet de psycholoog (ziel), niet de rationele denker (geest) die ik in de mensenwereld vaak ben, maar de natuurlijke mens (lichaam) die ik (in onze mensenwereld) grotendeels heb leren “bedwingen” wordt weer tot leven (“awareness”, zintuiglijk gewaar-zijn) gewekt.

Eenheid en verbondenheid

Van in het begin zocht ik een manier om met de paarden op weg te gaan naar een gevoel van eenheid en verbondenheid (de centaur). Mijn doel was om bij onze paarden met dat voelen met het “levende lijf” (lichaamsbewustzijn) te experimenteren. Dank zij een onvoorwaardelijk positief klimaat (geen angst, maar respect), gekenmerkt door echtheid of authenticiteit in de relatie én een heel grote empathie, is dat ook gelukt. Ik heb mij door onze paarden laten raken, en ben door hen een nieuwe mens geworden.

Hoe is het precies gegaan?

Ik kan maar een voorlopig antwoord geven. De twee krachten die ik leerde ontwikkelen zou ik respect en gevoeligheid noemen. Vaak in de nabijheid van paarden verblijven, hen van binnenuit proberen te begrijpen, en dan ontwaakt je intuïtie. Intuïtie is de parel van je “weten”. Een groot inlevingsvermogen rust vaak op een goede intuïtie. Intuïtie kijkt door alles heen, en ziet alles zonder inductie of deductie. Er is sprake van inzicht, van zien en van voelen, energieën die in je lichaam stromen. Het is een denkvorm van het onbewuste, van het innerlijk, van het lichaam. Het is meer op voelen dan op denken gebaseerd. Het is een “zintuig” dat informatie verzamelt en informatie doorgeeft. Het is de taal die de paarden begrijpen.

Ik leerde in het begin heel veel over mezelf door goed naar het gedrag van mijn paard te kijken en zo bewust te worden van de energiestromen tussen ons. Dank zij zijn feedback kon ik veel onduidelijkheid in mijn lichaam leren herkennen en loslaten. Al dat loslaten kostte tijd. In mijn geval ruim twee jaar. Het was moeilijk om te begrijpen, ik kon niet altijd zelf de vinger op het probleem leggen omdat ik niet in staat was mijn gevoelens gewaar te zijn. Mork zag mijn lichaamsspanning, mijn onderdrukte emoties en leek me altijd uit te nodigen om tot rust te komen. Mijn lichaam verraadde angst, onzekerheid, isolement, of verwachting, of dominantie,… en dat was de boodschap die Mork “las”. Niet dat mijn probleem hem interesseerde, maar hij liep van mij weg, wenste niet geleid te worden, volgde niet, verzette zich tegen elke poging tot dominantie. Mork zou mij maar vertrouwen wanneer ik bereid was naar hem te luisteren (“waar”-nemen= voor waarheid nemen).

Lichaamsbewustzijn

Je lichaam gewaar zijn, lichaamsbewustzijn ontwikkelen is een goede manier om je intuïtie te trainen. Het is voor mij heel bruikbaar geweest – en nog steeds, als ingang om te de-conditioneren, om te komen bij wat er werkelijk “is” (=niet denken maar voelen, onmiddellijk “zien” en begrijpen). Misschien kan het iets voor jou betekenen. Het is vrij gemakkelijk om te doen. Wat slechts nodig is is bewust te zijn, stil zijn, ademen, jouw manier vinden om daar regelmatig aandacht aan te besteden. En belangrijk, niet oordelen! Geen tijd hebben, te druk, te onrustig, te moe, of ééntje dat ik nog vaak hoor: “Ik ben de baas, ik heb die stille kracht, die verbinding met mijn paard niet nodig om met hem te rijden!” … zijn geen redenen om het niet te doen. Integendeel, het zijn redenen om het juist wel te doen!

Wij mensen schijnen het fijn te vinden om alles wat we zien of meemaken te categoriseren, oftewel in hokjes te plaatsen. Hokjesdenken maakt ons leven makkelijker, omdat het de wereld simpel en overzichtelijk maakt. Niet alleen mensen, voorwerpen of gebeurtenissen delen we in hokjes in, ook met paarden doen we dit graag. Om te beginnen natuurlijk op basis van (uiterlijke) kenmerken, waar op een paard ingedeeld kan worden bij een bepaald ras. Er bestaan zelfs methodes voor het indelen van paarden op het gebied van karakter.

Opheldering

Het kan erg verhelderend werken om eens te onderzoeken welk type jouw paard is en welk type jezelf bent. Het kan je helpen om te begrijpen waarom je bent zoals je bent. In mijn geval heeft het me geholpen om mezelf niet alleen beter te begrijpen, maar ook om me meer te richten op de positieve kanten van mijn eigen karaktertype. Het heeft me geleerd dat ieder paard een eigen aanpak nodig heeft. Wat voor het ene paard heel goed werkt, kan voor het andere paard juist averechts werken. Sinds ik me meer verdiept heb in het indelen van paarden in verschillende karakters, kan ik veel efficiënter met mijn pony’s omgaan. Ik kan beter inschatten wat ze nodig hebben om snel iets te begrijpen en ik kan me er ook beter bij neerleggen als er eens iets afwijkt van de “standaard”.

Keerzijde

Hokjesdenken heeft ook een keerzijde. Door rigoureus in hokjes te denken, kan het zijn dat je jezelf, een ander persoon of een paard in een bepaalde categorie duwt die eigenlijk niet past. Ieder mens en ieder paard is uniek en past nooit voor 100% in een bepaalde categorie. Door je blind te staren op één bepaalde categorie, kan het zijn dat je een hoop andere dingen mist of niet begrijpt. Ik denk dat je jezelf en je paard tekort doet, omdat je met hokjesdenken niet volledig recht doet aan het individu dat je zelf bent en het individu waarmee je aan het werk wilt.

Open houding

Wanneer je dus gebruik maakt van het categoriseren van wat dan ook, is het belangrijk om daarbij een open houding aan te nemen. Het hokjesdenken kan je helpen wanneer je slechts kleine grenzen aanhoudt, zodat een overlap tussen de hokjes mogelijk is. Ik probeer het hokjesdenken dan ook niet te gebruiken als doel op zich, maar als hulpmiddel. Het helpt me bij het overzichtelijk maken van deze complexe wereld, waarin ik op zoek ben naar een betere samenwerking met mijn pony’s. Ik ben begonnen met het bestuderen van verschillende methodes voor het indelen van paarden en leer hier nog vrijwel iedere dag over. Maar inmiddels helpt het me bijna automatisch het individuele paard beter te begrijpen. De hokjes zijn nog steeds aanwezig en behulpzaam, maar verdwijnen steeds meer op de achtergrond, terwijl het paard meer op de voorgrond komt.

Wens jij nog meer inspiratie en tips te ontvangen?

Natuurgeneeswijzen: een persoonlijke ervaring die ik graag met jullie wil delen.

Van dieren pleegt men al eens te zeggen dat ze geen emoties in de menselijke zin van het woord (kunnen) vertonen. Een statement dat ik met het volgende verhaal graag voor eens en voor altijd de wereld uit wil helpen.

Wens jij nog meer te lezen over natuurgeneeswijzen en mijn ervaringen met mijn paarden?

Klik dan even door naar mijn blog ‘Oost, west … je paard weet altijd best’

Wens jij nog meer inspiratie en tips te ontvangen?

Fotograaf: Dirk Van Gheluwe

“I think that it is as human-centric to believe that all animals are here to teach humans and give us unconditional love as it is to believe that animals are here for us to use and destroy as we wish. Both ideas are rubbish. Animals are our co-inhabitants, our kin, our brothers and sisters here on planet Earth. However, I find that many individual animals are indeed more aware, more wise, more evolved, and have a perspective that far surpasses our limited human consciousness. These animals are our teachers, our evolutionary leaders, our role models.” Nancy Windheart

De kwaliteiten van paarden zijn niet te ontkennen. Ik verwonder er mij steeds over hoe paarden voortdurend lijken te geven. Liefde, geluk, gezondheid, plezier,… lijken uit een onuitputtelijke bron te stromen.

Mijn mooiste lessen met mijn Onvergetelijke Mork

Mooiste les 1: Ontspanning

Ik doe niets liever dan bij mijn paarden rondhangen. Ik ben dan volledig “in het moment” en ik vergeet al mijn zorgen. Door veel tijd met hen door te brengen heb ik geleerd om mij helemaal te ontspannen en open te staan voor wat er “is” in plaats van altijd dingen te willen veranderen.

Mooiste les 2: Natuurlijke kracht

Wanneer je tijd met paarden doorbrengt, hervind je je natuurlijke kracht, oorspronkelijke schoonheid en wijsheid. Aan hun reacties kan je afleiden hoe ver of hoe dicht je verwijderd bent van die toestand van zijn. Echt, vrij simpel. Paarden hebben helende of spirituele krachten zegt men dan. De boodschap van een paard is liefde voor jezelf, liefde voor de ander, liefde voor de aarde.

Mooiste les 3: Vrijheid

Paarden helpen mij uit mijn denkmodus in mijn voelmodus te stappen. Ze leren mij meer met het leven mee te deinen, er op vertrouwen dat dingen gebeuren. Voelen, loslaten en toestaan dat dingen zich ontvouwen, geven meteen zuurstof, ruimte en vrijheid. “Life is a dance between letting it happen, and making it happen.”

Mooiste les 4: Eenvoud

 De eenvoud van een leven met paarden brengt mij weer in verbinding met de natuur, de stilte, echte waarden. Ik heb geleerd dat diepte en rijkdom van ervaring belangrijker zijn dan aanzien, geld en succes. In deze tijd is het niet eenvoudig om eenvoudig te leven. Iemand worden, carrière maken, zo ver mogelijk geraken,… is de algemene norm geworden.

Mooiste les 5: Schoonheid

 Met de heftigheid van de nieuwsberichten die we elke dag op ons bord krijgen valt het niet mee om het goede in onszelf en in anderen te blijven zien. In mijn activiteiten met paarden leer ik om altijd het goede de boventoon te laten voeren, en zo een subtiele tegenbeweging in gang te zetten. Met paarden omgaan is actief op zoek gaan naar zachtheid, schoonheid en empathie.

Mooiste les 6: Vriendschap en relaties

 Zonder het te beseffen leer ik van paarden over vertrouwen en respect in persoonlijke relaties. Ook over lichaamstaal en het belang van de zintuigen, de intuïtie, het gevoel in de omgang met mensen en dieren. Paarden brengen nieuwe vriendschappen in mijn leven met mensen die ook van paarden houden zoals ik.

Mooiste les 7: Synergie

 Mork kon volledig in synergie met mij zijn, zowel los als bij het rijden of mennen. Hij kon mij “voelen”, m.a.w. zich volledig, met al zijn zintuigen op mij afstemmen! Mork heeft mij getoond en geleerd hoe ik dicht bij mezelf én dicht bij hem kon zijn, tot op het punt dat er geen relatie meer was, omdat we volledig één waren. Alles stroomde. Alles ging vanzelf, organisch, in een “flow”. Alles was gemakkelijk.

Wens jij nog meer inspiratie en tips te ontvangen?

Wat doen jouw paarden met jou?

 Ik lees het graag hieronder.

Wat paarden ons tonen.

Elke dag ben ik gezegend dat ik bij mijn paarden mag ‘zijn’.
Ze zijn mijn grote leer- en heelmeesters.
Ook tijdens mijn paardencoachsessies ben ik telkens weer ‘ver-wonder-d’ over wat de paarden tonen.
Ik zou er wel een boek over kunnen schrijven.

Hier een kleine anekdote ten huize Horse and Wo-Man:

Vorige week braken de paarden door de witte draad van de omheining, om te kunnen grazen in een stukje weide waar het gras nog mocht bijgroeien.

Mijn Tinker Quin bleef met zijn weelderige staart in een plastic paaltje hangen en een stuk draad geraakte helemaal vast in zijn staartharen.

Hiervan schrok hij zo, dat hij op de vlucht sloeg!

Met als gevolg dat alle witte paaltjes, die de grote weide in 4 deelden, uit de grond gerukt werden en kapot waren! De paaltjes vlogen letterlijk om mijn oren!

Dit gebeurde ’s nachts en toen had ik nog niet door hoe groot de ravage was…

De volgende morgen wel!

Ik stond erbij, met de paarden rond mij, en keek ernaar!

Ruimer voelde het in ieder geval!

Ik dacht bij mezelf: “Quin wat heb je toch gedaan?”

Op dat moment nam hij met zijn mond een stuk witte draad van de grond en legde het in mijn handen…

Gebeurt zoiets toevallig kan je je afvragen of moet je er een boodschap uithalen?

Hoe vaak doe ik mij niet pijn aan mijn elleboog?

De elleboog komt in Jin Shin Jyutsu* overeen met Slot 19.

En staat voor: ‘Hoe ga ik om met autoriteit en leiderschap?’

Zo mooi toch hoe Quin dit symboliseerde door het touw in mijn handen te leggen…

Wens jij nog meer inspiratie en tips te ontvangen?

Fotograaf: Bjarne Jacobs

En toch valt er iets te zeggen over onbeschreven blaadjes, want laat dit net diegenen zijn die alles zuiver en met een onbevooroordeeld oog kunnen observeren en beoordelen.

Paardenkennis

Veulen

Raad

Kennismaking

Fadista

Mijn pony’s en ik hebben een latrelatie. Sinds 8 jaar hebben zij een heel fijn plekje in de “achtertuin” van mijn ouders. En sinds anderhalf jaar woon ik daar zo’n 50 kilometer vandaan. Dat betekent voor mij dus heel veel kilometers maken en veel tijd in de auto doorbrengen. Nu heb ik een hele leuke auto, vind ik het niet erg om auto te rijden en krijg ik eens de kans om mijn muziekcollectie te beluisteren, dus al met al is het geen ramp om die kilometers af te leggen. De meeste dagen heb ik er dan ook totaal geen problemen mee. Maar er zijn ook dagen waarop dat anders is.

Ik moet toegeven dat ik op zulke dagen wel wat opzie tegen dat uur in de auto. Aan de enkele reis ben ik namelijk zo meer dan een halfuur kwijt en dan moet ik natuurlijk ook nog terug. Het is dus niet dat ik zomaar even langs kan gaan bij de pony’s om gedag te zeggen en weer te vertrekken. Vaak kan ik mijn bezoek aan de pony’s wel combineren met mijn werk of andere afspraken. Dat maakt het toch nog net iets “nuttiger” om de reis te maken, omdat er dan nog het een en ander op de route ligt. Maar er zijn natuurlijk ook dagen dat ik eigenlijk niet van huis hoef, behalve om naar de pony’s te gaan. En op sommige van die dagen heb ik geen zin om echt iets te ondernemen met de pony’s. Op die dagen kun je je misschien voorstellen dat het lastig is om in de auto te stappen en toch naar de pony’s toe te gaan.

Meestal zet ik me daar dan overheen en stap ik toch in de auto. Eenmaal bij de pony’s aangekomen vergeet ik dan vaak weer dat ik eigenlijk geen zin had om te gaan. De dagen waarop ik eigenlijk geen doel had, zijn meestal de dagen waarop alles het beste verloopt. Ik hoef dan namelijk geen doelen te halen om een goed gevoel over te houden aan mijn bezoek, maar alle goede dingen zijn cadeautjes en mooi meegenomen. Dat zijn ook de dagen waarop ik het best naar mijn pony’s kan luisteren. Ik ben niet bezig met iets dat ik perse wil bereiken, waardoor ik meer oog en oor heb voor wat de pony’s eigenlijk willen. De pony’s bepalen dan dus eigenlijk wat ze willen gaan doen en zijn op die manier hartstikke gemotiveerd om met me mee te werken.

Als ik de pony’s laat kiezen, doen we natuurlijk niet altijd iets actiefs. Vaak vinden ze het ook heerlijk om gewoon wat rond te hangen en maken ze me al snel duidelijk waar die dag de favoriete kriebelplekjes zitten. Vantevoren denk ik altijd dat ik iets moet gaan doen bij de pony’s en dan bedoel ik iets actiefs, iets waar we moe van worden en waardoor onze spieren en conditie getraind worden. Maar de mooiste momenten met mijn pony’s blijven toch de momenten waarop we eigenlijk niets doen. Noor die durft te vertellen waar ze gekroeld wil worden, Kees die naast me in slaap valt en Sjaak die vol vertrouwen haar hoofd op m’n schouder legt. Een latrelatie met je pony is zo slecht nog niet, als je daardoor deze momenten meer leert te waarderen!

Mede dankzij het boek en de film, is de “paardenfluisteraar” een bekend fenomeen. Maar hoe goed ik mijn best ook doe om zelf een “paardenfluisteraar” te worden, ik zal er nooit zo goed in worden als mijn pony Sjaak is in “mensenluisteren”. Ik weet dat paarden niet de gesproken taal kennen zoals wij die kennen, maar toch denk ik (en bij Sjaak weet ik het ondertussen zeker) dat dieren veel meer van ons begrijpen dan wij vaak denken. Met Sjaak heb ik daardoor al een aantal bijzondere ervaringen gehad.

Sjaak is altijd al gevoelig en slim geweest en daardoor heb ik in korte tijd veel met haar kunnen bereiken. Tijdens mijn grondwerklessen reageerde ze altijd snel en na een paar keer snapte ze een oefening door en door. Toen Sjaak op stalling stond en ze de enige pony was waar ik dagelijks mee bezig was, was onze band ook heel erg goed. We konden lezen en schrijven met elkaar. Nu ze weer bij mijn andere pony’s staat en ik mijn aandacht moet verdelen tussen drie pony’s merk ik dat het wat lastiger is. Dit komt denk ik vooral doordat ik me niet meer alleen met Sjaak bezig kan houden en de rest van de wereld kan vergeten. Sjaak reageert hier op door wat meer afstand te nemen, waarschijnlijk omdat ik veel te veel ballast meeneem als ik bij haar kom.

Ik moet mezelf daarom regelmatig eraan herinneren dat ik rustiger moet worden als ik met Sjaak aan de slag wil. Niet alleen aan de buitenkant, maar vooral ook aan de binnenkant. Wat hierbij helpt is rustig gaan zitten en woordelijk aan Sjaak uitleggen wat ik van haar wil en waarom. En dat heeft effect op haar. Zo wilde ik eens haar staart knippen terwijl ze los in de stal stond. Met geen mogelijkheid liet ze me bij haar achterhand komen. Ik besloot het maar even te laten voor wat het was en ging op de grond zitten. Sjaak kwam uiteindelijk met haar hoofd bij me staan en zo uitvoerig mogelijk vertelde ik hardop dat ik graag haar staart wilde knippen om te voorkomen dat hij lang en vies werd. Toen ik klaar was met mijn speech draaide Sjaak zich om en kwam keurig met haar staart bij me staan. Enigszins verbouwereerd heb ik toen haar staart geknipt.

Afgelopen weekend had ik ook weer zo’n moment met Sjaak. Ik had het idee dat Sjaak het miste om samen op stap te gaan met de sulky, dus ik beloofde haar bij goed weer een ritje. De volgende dag stond ze al op me te wachten en had ik, in tegenstelling tot de dagen daarvoor, geen enkel probleem om haar een halster om te doen en mee te nemen. Ze leek er zelfs naar uit te kijken om mee te mogen en we hebben een heerlijk ritje gemaakt

Onder andere door deze ervaringen weet ik dat er nog steeds een bijzondere band is tussen Sjaak en mij. Ik ben iedere dag blij dat die band er is en hoop hem in de toekomst alleen nog maar sterker te maken, als ik meer leer over “paardenfluisteren”!

Fotografe: Lisa Kiburg