Een mooie zondagmorgen bij het aanvangen van de herfst. Het begint haast een routine te worden. Bij het ontwaken flitst als eerste de gedachte aan Fadista, onze 3-jarige merrie door mijn hoofd. Ze heeft een virale luchtweginfectie opgelopen. Voor de 5de dag op rij balanceert ze tussen 38,6 en 40,5° koorts, waarvan de eerste 2 het meest kritiek. Lichaamstemperaturen boven 40° gedurende te lange tijd kunnen leiden tot orgaanbeschadiging. Toen op dag 2 bleek dat de reguliere koortswerende middelen niet afdoende werkzaam waren voor haar ging ik aan de slag met etherische oliën, fyto- en quantumtherapie. Met succes zo bleek want haar temperatuur daalde onder de 39°.

Koortsdaling?

Die ochtend haast ik me naar de weide hopend op een spectaculaire koortsdaling. De daling in temperatuur is er, alleen… niet zo spectaculair als verhoopt. Opnieuw hervat ik mijn dagelijkse ritueel. Temperatuur opnemen, raindrop massage met etherische olie, behandeling met miHealth en kruidenthee door het voer mengen. Ik besluit haar een healing te geven. Intuïtief laat ik mijn handen over haar vermoeide lichaam gaan, langer pauzerend bij de plaatsen waar ze de helende energie het meeste nodig heeft. Ik zie haar wegdommelen onder de aanraking van mijn handen. De zorgen en spanning van de afgelopen dagen nemen de overhand en de ratio verliest het pleit van mijn gevoelens. Het wordt me allemaal even te veel en geheel tegen alle healingregels in vraag ik haar om van mijn energie te nemen, om desnoods mijn leven te nemen want dat het zonder haar voor mij niet hoeft. Gelijk zie ik een traan uit haar ooghoek vloeien…

Wilgentakken

Buiten het schuilhok staat Dino me op te wachten. Hij houdt een wilgentak in zijn mond en stapt me stevig met het hoofd zwaaiend tegemoet. Vlak voor me komt hij tot stilstand, nog steeds het hoofd driftig op en neer schuddend met de wilgentak in zijn mond. De boodschap is klaar en duidelijk: Nog van dat! Takken van knotwilgen bevatten apigenine, een natuurlijke flavonoïde met ontstekingsremmende eigenschappen. Ik vraag manlief om nog wat wilgentakken te snoeien en smijt ze op de weide.

Ander scenario

Bij mijn terugkeer ‘s avonds zie ik een compleet ander scenario. Mijn Faduveltje staat niet meer in het schuilhok, maar mee met de anderen op de weide. Wanneer ik het domein oprijd kijkt ze alert op, de oren naar voren gespitst. Dit belooft! Ik maak hun avondeten klaar en twijfel nog even of ik haar apart zou zetten zodat ze haar emmertje rustig zou kunnen leegeten zonder dat de anderen het van haar inpikken.

Fadista staat als jongste van de kudde vanonder in de hiërarchie en moet er bijgevolg voor zorgen dat ze snel genoeg eet. Ik besluit haar geen voorkeursbehandeling te geven en het even te bekijken. Ze speelt alles netjes op tijd binnen voor Misty haar portie verorberd heeft en haar kan verjagen. Dat lijkt alvast de goede kant uit te gaan.

Koortsthermometer

Nu de ultieme test nog: ‘de koortsthermometer’. Zoals steeds laat ik hem eerst even zien en ruiken en leg ik haar uit wat ik ga doen. Aanvankelijk laat ze me begaan maar halverwege zwiept ze hem met haar staart eruit. Hij markeerde nog maar net over de 35°. Ik leg haar nogmaals uit wat de bedoeling is en zeg haar dat ik dit bewijs echt wel nodig heb om gerustgesteld te worden. Gedwee laat ze het over zich komen tot het verlossende, intussen alom gekende piepsignaal.

Voorzichtig en vol spanning gluur ik naar het venstertje. Déjà vue. Dit lijkt verbazingwekkend sterk op mijn allereerste predictorervaring. 36,7°. Ik staar verbluft voor me uit. Het duurt even voor ik het helemaal kan of durf bevatten. Tot drie maal toe check ik het venstertje opnieuw. Heb ik dit wel juist afgelezen? En dan zinkt het in. Een vreugdedansje op de weide verlost me van de intense spanning die zich de afgelopen 5 dagen geleidelijk opgebouwd had.

Yezzzzzzz, we did it!!!!!

WAAROM HET GEBIT VAN UW PAARD NIET HETZELFDE IS ALS DAT VAN U OF UW HUISDIER.

Wellicht hebt u al wel gehoord dat de tanden van uw paard “groeien”. Wel, “groeien” is niet de meest correcte benaming voor wat er zich in de mond van uw paard afspeelt. Paardentanden zijn omwille van hun vezelrijk dieet zeer onderhevig aan slijtage: ze worden 2 à 3 mm per jaar korter. Ter compensatie van deze slijtage, wordt de tand door zijn ligamenten (waarmee hij vast zit in de tandkas) langzaam richting de mondholte getrokken: dit heet eruptie en gebeurt aan dezelfde snelheid als de slijtage.

Op deze manier blijft er altijd eenzelfde hoeveelheid tand in de mondholte zichtbaar (zichtbare kroon). Dit proces is enkel mogelijk doordat er een groot deel van de kroon verborgen zit in de tandkas (reserve kroon) en de kiezen van een jong paard ± 10cm lang zijn. Dit impliceert ook direct dat op de leeftijd van 25 à 30 jaar de kiezen zo goed als op gesleten zijn en de wortel bereikt wordt. Het eten van normaal ruwvoer wordt dan zeer moeilijk tot onmogelijk.

Paarden (herbivoren) hebben hypsodonte tanden (lange kroon en korte wortel). Wij en onze huisdieren (omnivoren en carnivoren) hebben brachydonte tanden (korte kroon en lange wortel).

Een goed gebit is belangrijk want paarden hebben maar 1 kans om hun voeding te kauwen (in tegenstelling tot de andere graseters zoals koeien, schapen en geiten die herkauwers zijn).

STRUCTUUR VAN DE TAND

Om het ruwvoer in kleine stukjes te kunnen vermalen hebben paarden een kauwoppervlak nodig met zo veel mogelijk harde glazuurrichels. Enkel wanneer ruwvoer fijn vermalen is, kan het doorgeslikt worden en kunnen er voedingsstoffen uit gehaald worden.

Een paardentand bestaat uit 3 bestanddelen:

–cement: Dit is de buitenste laag van de tand die het email beschermt. Op het cement zit het ligament vast dat de tand in de tandkas houdt. De bovenkiezen hebben bijkomend ook 2 centrale cementbekers/emailbekers: dit is dé plaats waar zich gemakkelijk gaatjes (cariës) ontwikkelen.

–email/glazuur: Dit is een zeer harde glazige materie. Het email ligt in een grillig patroon om zo een groot mogelijk oppervlak op het kauwvlak te bekomen. Dit zorgt er voor dat plantenmateriaal fijn vermalen kan worden.

–dentine: Dentine bevindt zich midden in de tand en omgeeft de tandpulpa (tandzenuw). Secundair dentine kleurt bruin onder invloed van graspigmenten.

OPBOUW VAN HET GEBIT

Naast 12 snijtanden, 0-4 hengstentanden en 0-4 wolfskiezen hebben paarden 24 kiezen. De kiezen zijn het belangrijkste onderdeel van het paardengebit omdat zij zorgen voor het vermalen van het voedsel. In iedere kaakhelft bevinden zich 6 nauw aansluitende kiezen die functioneren als één grote maalsteen.

Om goed te kunnen kauwen is het belangrijk dat hier zich geen onregelmatigheden in bevinden (zoals haken, verhoogde kiezen,…). Het is ook belangrijk dat de kiezen mooi aansluiten op elkaar zodat er geen voedsel tussen de tanden gedrukt kan worden bij het kauwen. Voedsel dat in de spleetjes tussen de kiezen terecht komt kan hier niet meer vanzelf uit en begint te rotten met tandvleesontsteking en periodontitis tot gevolg.

Bij paarden is de bovenkaak breder dan de onderkaak. Dit maakt dat paarden zijdelingse bewegingen moeten maken om onder- en bovenkiezen over elkaar te laten passeren. Hierbij kiezen ze telkens één kant. Wanneer er een (pijnlijk) probleem aan één zijde van het gebit zit, kan het paard zijn andere zijde nog gebruiken en de pijnlijke zijde dus ontwijken.

Het kauwvlak van de kiezen bevindt zich niet perfect horizontaal maar staat onder een lichte hoek. Daardoor is er een scherpe hoek aan de buitenzijde van de bovenkiezen en de binnenzijde van de onderkiezen. Dit in combinatie met een bredere bovenkaak en de grillige structuur van het email zorgt ervoor dat er scherpe emailpunten ontstaan op deze scherpe hoeken bij ieder paard.

Paarden krijgen al ijzers zolang men zich kan herinneren. Recentelijk hoorde ik dat dit in vroeger tijden vooral gedaan werd om te zorgen dat paarden die letterlijk ‘op hun laatste voeten’ liepen, het nog iets langer zouden volhouden op het slagveld. Gelukkig hoeven we onze paarden niet langer daarvoor te gebruiken. Opvallend is dat veel van ons wél nog steeds ijzers onder onze paarden slaan.

Het effect van ijzers op het paardenlijf

Mijn mening is dat het niet meer nodig is om heden ten dage ijzers onder een paard te slaan. Sterker nog, het op ijzers zetten van een paard kan leiden tot ernstige gezondheidsproblemen. Zo wordt er wel gezegd dat een paard vijf harten heeft: één in zijn borstkas en vier andere die de grond raken bij iedere pas. Hoeven zijn complexe mechanismen die kunnen helpen bloed en lymfevocht rond te pompen in het lijf van het paard. Om dit te kunnen doen, moet de hoef de grond rechtstreeks kunnen raken. Op die manier wordt het natuurlijke mechanisme in werking gesteld.

Door een paard op ijzers te zetten, belet een laag ijzer de werking van het hoefmechanisme. De reden daarvoor is dat het ijzer de positie van de hoef fixeert en door het gebruikte materiaal demping teniet doet. Zo wordt het onmogelijk voor de hoef om zich uit te zetten wanneer het grond raakt – sterker nog, omdat ijzer de dempende werking van de hoef teniet doet, kan zelfs artritis of artrose het gevolg worden van ijzergebruik.

Wanneer het hoefmechanisme op een dergelijke manier wordt uitgeschakeld hebben we een paard dat, afhankelijk van op hoeveel ijzers hij staat, nog slechts één of drie ‘harten’ heeft. Dat zijn er aanzienlijk minder dan vijf, toch? De bloedstroom en lymfestroom van dat paard zal minder vlot verlopen, waardoor de hoeveelheid zuurstof die aanwezig is in het lichaam minder is dan bij optimaal gebruik van het natuurlijk mechanisme. Daarnaast kan het lichaam minder goed afvalstoffen via het lymfesysteem uitscheiden als de pomp van de hoef terug het been in minder goed werkt. Dit limiteert het atletisch potentieel van het paard, maar ook zijn algehele gezondheid.

Veelgebruikte redenen voor ijzers teniet gedaan

Veel dierenartsen en hoefsmeden, waarschijnlijk als resultaat van hun opleiding, zullen je iets anders vertellen. Zij zullen zeggen dat alleen een zeer gezonde hoef bloot door het leven kan zijn. Zullen we dat eens omdraaien?

Hoe kan een hoef gezonder worden door er een laag ijzer onder te slaan met ijzeren of koperen nagels recht door de zool en hoefwand?

De nagels zelf maken de wand en zool kapot, en geven ruimte aan vuil om de hoef binnen te dringen. Houd daarbij in je hoofd dat het loskomen van de hoefwand de ergste nachtmerrie van veel eigenaren is, en dat door het op ijzers zetten van een paard dit constant in de hand gewerkt wordt.

‘Ja, maar mijn paard landt op zijn tenen en maakt daarmee zijn hoefwand kapot, dus hij heeft echt ijzers nodig!’

Echt waar? Of sta je niet open voor een meer natuurlijke aanpak: het afronden van de randen van de hoefwand, waar zij de zool raken, zodat wat bekend staat als een mustangrol gecreëerd wordt?

Wilde paarden krijgen geen ijzers, en zij zien flink wat ruiger terrein dan onze gedomesticeerde paarden. Hun voeten zijn hard en zijn dat geworden door het terrein waarop zij rondlopen. Hoeven zullen zich aanpassen aan wat er van ze verwacht wordt. Zolen zullen hard worden als het terrein daarom vraagt. Wilde paarden hebben door natuurlijke slijtage en natuurlijk beengebruik op divers terrein een mustangrol. We mogen nooit onderschatten wat het lichaam zelf kan creëren, hoe het lichaam zelf de optimale oplossing voor een situatie kan ontwikkelen.

‘Ja, maar een wild paard is geen gedomesticeerd paard!’ Daar heb je helemaal gelijk in!

En om die reden zouden we een situatie moeten creëren die zo dicht bij de natuurlijke situatie staat als mogelijk. Vrije beweging gedurende tenminste acht uur per dag, maar bij voorkeur vierentwintig uur per dag. In het ideale geval hebben we de beschikking over diverse ondergronden.

Het zachte, rijke gras waarop onze paarden grotendeels rondlopen, zal nauwelijks bijdragen aan natuurlijke hoefslijtage en zal de hoeven ook niet hard maken. Natuurlijk kunnen we niet allemaal zelf regelen op welke ondergronden onze paarden lopen wanneer zij vrij bewegen. Het is dus belangrijk om regelmatig op harde ondergrond te wandelen of te rijden. Op die manier geven we de hoef de kans harder te worden. Dit is geen hogere wiskunde – onze eigen handen doen precies hetzelfde als we fysiek werk doen: we krijgen eelt.

En dan nog dit…

Als bovenstaande onvoldoende reden is om het ‘blote voeten pad’ te kiezen, misschien is een simpel rekensommetje dat dan wel: hoeveel geld zal je besparen als je slechts regelmatig de hoeven van je paard hoeft te laten bekappen door een geschikte smid die weet hoe hij een mustangrol moet vijlen? Dat scheelt vast flink ten opzichte van het opnieuw op ijzers zetten om de zes tot tien weken. Dat op zichzelf is al reden om het eens te proberen, toch?

Een paard weet perfect wat best voor hem is.

Daar heeft hij echt geen alwetende mens of wetenschappelijke naslagwerken voor nodig. Wanneer een paard volledige vrijheid van keuze krijgt inzake trainingsmethodes, leefwijze, gezondheidstherapieën,… zal hij immers instinctief nooit iets kiezen dat mogelijk nadelig zou kunnen uitdraaien. Integendeel hij kiest steeds datgene wat voor hem best is. Zo zit een paard nu eenmaal in mekaar. Het zit hem in de genen om immer te kiezen wat gunstig is voor zijn overleven en voor dat van de soort. Indien wij, als mens de nederigheid en het geduld kunnen opbrengen om naar hen te luisteren, kunnen ze ons ontzettend waardevolle zaken bijbrengen over hunzelf, hun levenswijze, hun gezondheid,…

Mijn ervaring met ontworming

Zo ben ik er bijvoorbeeld stilaan naartoe gegroeid om gecontroleerd te ontwormen en niet meer volgens het alom aanvaarde (opgedrongen?) driemaandelijkse ontwormschema. Deze controle bestond aanvankelijk uit een individueel, periodiek mestonderzoek gelijkgesteld aan het klassieke ontwormbeleid. Tot de ervaring en onze paarden me leerden dat ook dit niet langer imperatief was. Vooreerst ging ik slechts schoorvoetend op hun verzoek om op hun eigen-wijsheid te vertrouwen in. Ik had dan ook al zo vaak de horrorverhalen van ernstige wormbesmetting bij paarden kunnen lezen en aanschouwen. Ze begrepen mijn terughoudendheid en besloten me tegemoet te komen in hun verhaal. Hoe meer ik in hun denkwijze meeging, hoe fantastischer hun verhaal werd.

The art of healing comes from nature, not from the physician. Therefore the physician must start from nature, with an open mind. – Paracelsus –

Telkens zich een wormbesmetting voordeed, werd ik er door het betreffende paard op een niet mis te verstane wijze – zij/hij dropte dan vlak langs me hun grote boodschap – op de hoogte gesteld. Wanneer ik dan, conform het protocol -meten is immers weten- ter bevestiging een mestonderzoek uitvoerde, tekende dit inderdaad positief. Zo werd me op een zachte manier duidelijk gemaakt dat de mestonderzoeken – hoewel ze hun nut wel gehad hadden – nu echt wel een verlies van mijn kostbare tijd waren. Vandaag de dag voer ik ze nog slechts zelden uit. Net voor de winter neem ik er nog eentje om zeker te zijn dat ze in het voorjaar niet te kampen krijgen met een ware wormexplosie. Indien nodig worden ze dan vervolgens ontwormd, niet met chemische pasta’s, die worden op aanvraag van onze jongste al even niet meer in hun lijven gepompt, maar met etherische oliën.

Verder vertrouw ik voor 200% op mijn paarden om me door te geven wat ze nodig hebben. Zij zijn mijn voelsprieten, mijn intuïtief kompas. Vaak zijn zij het die adviseren wat er gebeuren moet wanneer één van hen ziek is.

Fadista

Zoals bijvoorbeeld toen Fadista in het najaar gedurende enkele dagen extreem hoge koorts had en de intraveneuze medicatie van de dierenarts helemaal niet het gewenste effect gaf. Dino maakte me toen duidelijk dat ze nood had aan extra wilgentakken door er mee voor mijn neus te staan op en neer zwaaien.

Misty

Of Misty die me duidelijk maakt dat ze wel zeer veel deugd heeft van die ene emocon. Die ik voor haar uitzocht, door gretig naar het flesje te happen nog voor ik de druppeltjes kan klaarmaken. Terwijl ze de andere, waar ze tot de dag ervoor nog erg tuk op was en over een begeerlijk paardenkoekje uitgesmeerd ligt, compleet links laat liggen.

Dino

En Dino die, wanneer hij zich in al zijn onstuimigheid nog maar eens bezeerd heeft, me eerst geduldig zijn wonde laat verzorgen met de door hem goedgekeurde etherische oliën. Om me vervolgens te laten weten dat ik van nu voort de natuur zijn gang moet laten gaan door plots niet meer zo meegaand te zijn. Of die ene keer toen hij te kampen kreeg met een luchtweginfectie. Maar ik dacht dat hij aan koliek leed omdat hij al even niet meer gemest had, hij koorts had en zijn ademhaling nogal onrustig was. We liepen toen samen op en af de weide in de hoop zo zijn darmen opnieuw aan de praat te krijgen toen plots… “Khella!” riep ik op een zodanig euforische manier uit dat wijlen Archimedes er nog een puntje aan kon zuigen. Khella of akkerscherm is een etherische olie met een krachtige, krampstillende werking op de gladde spiercellen en dan in het bijzonder op die van de luchtwegen. Dino hinnikte zijn typische, lage macho-hinnik ter bevestiging.

Echte communicatie

We kunnen heel wat leren van onze paarden op voorwaarde dat we ervoor openstaan. Het enige wat we hiervoor nodig hebben, is een onderzoekende, opmerkzame geest en het geduld en de wil om te luisteren.

• Echte communicatie is geen luid overschreeuwen van alles en iedereen.
• Echte communicatie is ook niet altijd overduidelijk en voor de hand liggend.
• Echte communicatie zit in de kleine dingetjes. Wat doet mijn paard anders dan voorheen, waarom doet hij dit, wat is er veranderd sinds…, hoe reageert hij als ik dit doe of dat geef,…?

Als recreatieruiter ben ik regelmatig op pad om nieuwe oorden te ontdekken of om terug te keren en te genieten van de reeds gekende plaatsen. Dit in samenwerking met mijn zielsverwant en beste vriendin ‘Dock’ en enkele zeer goede vrienden van me.

Zo deden we laatst mee met een wandelzoektocht in de Gerhaagse bossen. Nu ja… Zoektocht… We hebben niet veel gezocht naar vragen op antwoorden. Wij wilden vooral genieten van de omgeving en de natuur.

In Gerhagen (Tessenderlo) kan je hele mooie wandelingen maken waarbij je verschillende ecosystemen ontdekt. Zo heb je graslanden, weilanden, bossen, maar ook veel heide met mooie zandwegen.

Het leuke hieraan is dat je dit kan combineren met een bezoek aan de abdij van Averbode (en eventueel stoppen voor een ijsje ).

Je hoeft er maar zeer weinig verharde wegen te bewandelen, hoewel je er wel een paar drukke wegen dient over te steken. Er zijn ook specifieke paden voor ruiters, maar ook andere wegen zijn toegankelijk voor ruiters. Hierdoor heb je de mogelijkheid om uren te rijden en steeds weer andere wegen uit te zoeken en te ontdekken met steeds weer nieuwe ‘wow’-momenten.

Lees hier mijn volgende blog Weekendje weg: Zeeland.

Woensdagavond 28 september raakte ik geïnspireerd door een Zweedse vlogger die veel reist en filmt. Ik besloot die avond mijn camera’s en statief te pakken en naar de merries te gaan om te filmen en fotograferen tijdens het gouden uurtje en met de zonsondergang op de achtergrond. Het was zeker weten een heel geslaagde avond.

Ik kan blijven kijken naar hoe de paarden zich gedragen in kuddeverband tot ik in slaap val, ik vind het heel interessant om te zien hoe ze leven in een kudde, wat de ‘normale’ dingen zijn die ze elke keer doen, hoe ze de rangorde bepalen en hoe ze zich daar naartoe gedragen heel fascinerend! Ik heb er dan ook denk ik wel 3 uur gezeten.

Ik kom regelmatig bij de kudde om te zien hoe het met ze gaat en of ze wat mankeren, hoe hun hoeven eraan toe zijn etcetera. Als ik water ga vullen en ze staan vooraan kom ik ook even met ze kroelen, eigenlijk altijd als ze me de wei in zien komen komen ze naar me toe, dus ik was al erg voorzichtig, zachtjes en laag sluipend door het weiland. En ja hoor ik zet mijn camera op en de eerste paarden staan verderop al te kijken hoe ik mijn camera aan het opzetten ben. Kort erna staat de hele kudde in een rijtje wat me een beetje deed denken aan de gymles op de basisschool, dat je allemaal netjes naast elkaar en achter de lijn moest gaan staan haha.

Ik heb mijn camera net op statief en goed ingesteld en de kudde begint mijn kant op te komen, met de 32 jarige merrie genaamd Elsinore des Menaults voorop, een paard dat veel voor de fokkerij heeft betekend en zich nog helemaal kip lekker voelt, ze voert de kudde aan en kort erna gaan ze dan ook in volle galop naar de voorkant van het weiland. Ik kan het echt wel een miljoen keer zeggen hoe mooi dat is om mee te maken en om te zien, dat het eigenlijk zonde is om te fotograferen en filmen.

Ik heb ook hele gave footage van film, van het groomen tot zwiepen met de staart naar vliegen tot het galoperen door het weiland..

Ik ben even later in het weiland gaan liggen om foto’s en film met een mooi laag standpunt te kunnen maken. Ondanks dat het een lusitano fokkerij is zijn er ook andere paarden, zo is er 1 Duits rijpaard en 1 KWPN’er voor het fokken van kruisingen tussen Lusitano en Duits rijpaard of KWPN’er. De KWPN’er heet Peggy-Sue is 4 jaar oud en erg nieuwsgierig en heeft een vriendinnetje genaamd Eman een kruising tussen een Lusitano en Duits Rijpaard, ook zij is erg nieuwsgierig en ook heel erg lief. Ik liet ze hun gang gaan en paste wel op met wat ze aan het doen waren, ze begonnen een beetje aan m’n schoenen te snuffelen, Eman vond m’n veters erg interessant en wist die in haar mond te krijgen, het duurde niet lang voor Peggy-Sue hetzelfde deed, wat ook weer laat zien hoe intelligent paarden weer zijn!

Door uren lang in een weiland te zitten en te kijken naar hoe ze leven besef ik hoe gelukkig een paard kan zijn in kuddeverband, ik hou er dan ook niet van als ik een paard in z’n eentje zie staan, zo eenzaam.. Ook besef ik hoe ongelooflijk gezegend ik ben om dit mee te mogen maken.

In mijn vorige blog lees je meer over mijn Stage op deze prachtige plek, Haras du Coussoul.

1. Te paard naar het Holla Mahola festival

Een trektocht te paard tijdens één van India’s meest kleurrijke festivals. Je rijdt op Marwari paarden dwars door 3 provincies: Harayana, Himachal Pradesh en Punjab om te eindigen in Anandpur Sahib om een volle dag te genieten van het spectaculaire Sikh festival. Holla Mahola is een 300 jaar oud Sikh festival waar kunst, poëzie, vakmanschap én horsemanship uitbundig en kleurrijk gevierd worden.

2. Nomadic Journeys – The Big Sky Trail

Mongolië is de perfecte bestemming voor natuur- en avontuurliefhebbers met een zucht naar het onbekende. Deze trektocht te paard gaat door in de Khan Khentii Special Protected Area, ten noord-oosten van Ulan Baatar. Tijdens deze tocht slaap je in opgemaakte bedden in Gers (locale tenten). Een comfortabel avontuur!

3. Geniet van schilderachtige landschappen in Frankrijk

De Loire-vallei en haar kastelen hebben hun bezoekers al voor eeuwen gecharmeerd. Een rit te paard van kasteel tot kasteel neemt je mee terug naar de 16e eeuw en laat je kennismaken met dit mooie en historische gebied in Frankrijk. Geniet van de Franse keuken met gastronomische picknicks en elegante diners bij kaarslicht.

4. Tekapo Expeditie

Een gematigd klimaat, spectaculaire landschappen, een lage bevolkingsdichtheid, een sterke paardencultuur en de uiterst kwalitatieve paarden maken van Nieuw-Zeeland een geweldige bestemming. Een echte expeditie door delen van het Zuidelijke eiland. Rij door het ruige maar specatulaire landschap dat zo kenmerkend is voor Nieuw-Zeeland. Ontmoet de doorwinterde landbouwers die schapen en vee kweken in afgelegen boerderijen.

5. Aanschouw het Noorderlicht in IJsland

IJsland, ook wel het land van ijs en vuur genoemd, is als geen enkele andere plek op aarde. De herfst in IJsland staat voor kleurrijke landschappen en het Noorderlicht dat danst aan de zwarte nachthemel. Geniet van een bezoek aan de belangrijkste bezienswaardigheden van IJsland, rij met een typisch IJslands paard langs mooie ruiterpaden en hopelijk ben je ooggetuige van het schitterende Noorderlicht na een dag in het zadel

6. Train & Ride in Spanje

Een Train & Ride is een combinatie van topklasse rijlessen van Antono Corales – die getraind heeft bij de Koninklijke Ruiterschool in Jerez – en ontspannen ritten te paard vanaf Los Alamos door het bos en langs de stranden. Ervaar enkele klassieke dressuurbewegingen op prachtige Andalusische paarden.

7. Masai Mara Migratie – Afrikaanse Safari te paard

De beroemde Masai Mara Migratie is één van ’s werelds meest spectaculaire gebeurtenissen en dit mee beleven van op een paardenrug is onvergetelijk! Te paard reizen over de open vlaktes van Kenia zorgt voor een unieke toegang en biedt een bevoorrechte manier om prachtig wildleven te zien op zoek naar overleving. Gaan! Als je er steeds van gedroomd hebt om schouder aan schouder te galopperen met een wildebeest en van op de eerste rij wil bijleren over het leven van de oorspronkelijke stammen van Kenia.

8. Met de ganse familie naar Dolce Italië – I Due Laghi

Italië te paard is ontspannen genieten van mooie landschappen, lekker eten en drinken. Je verblijft in een vier-sterren landelijk hotel met een aanpalende BHS (British Horse Society) goedgekeurde manege. Je kan er terecht voor lessen in grondwerk, jumping en trektochten op het landgoed. Er is ook een cross country cursus.

9. Namib Desert Ride

Dit is één van de meest uitdagende paardrijvakanties ter wereld. Een expeditie te paard door de woestijn van Sossusvlei naar Swakopmund aan de kust. 400 km paardrijden op 8 dagen dwars door de Kalahari woestijn. Toppaarden, slapen onder de sterren, prachtige landschappen. Een ervaring om nooit te vergeten.

10. Doorkruis het Andesgebergte

Een unieke ervaring: te paard over de Andes bergketen. De start is aan de Estancia Huechahue in Argentinië en zo te paard langs verlaten en ruwe landschappen tot in Currarehue in Chili. Argentinië heeft een sterke paardencultuur. De inheemse Criollo is een sterk ras dat afstamt van wilde paarden. Er zijn vele Estancias (verblijven) die gasten ontvangen.

11. Natural Horsemanship op een authentieke ranch – Rocking Z ranch

Gelegen in de met gras begroeide uitlopers van de Rocky Mountains is deze kleine familiale ranch zeer geschikt voor alle leeftijden en ruiters van alle niveau’s. De nadruk ligt er op natural horsemanship. Je kan het aan de lijve ondervinden op de huisgetrainde paarden.

12. Winterverkenning in Zweden

Zweeds Lapland wordt ook wel Europa’s laatst overgebleven wildernis genoemd. Een ruitervakantie tijdens de winter met veel tijd voor andere activiteiten zoals tochten per sneeuwscooter of rendierslee. Om het echt speciaal te maken verblijf je één nacht in het beroemde IJshotel op zo’n 150 km ten noorden van de poolcirkel.

Sta jij nu ook te popelen om te vertrekken naar één van deze topbestemmingen?

Vakantie te paard biedt exclusief voor België wereldwijde ruitervakanties aan in samenwerking met In the Saddle (de tweede grootste touroperator in Europa die ruitervakanties aanbiedt). Woon jij in Nederland? Ook dan kan je hier terecht voor je Vakantie te Paard. Stephanie (amazone én reisagente) ontvangt je met open armen. Uiteraard hoef je je niet tot het kantoor nabij Gent te verplaatsen; ook per email en telefoon wordt alles vlot afgehandeld.

Alle ritten zijn getest door iemand van het team van In the Saddle. Zo kan de kwaliteit van de paarden, materiaal, gidsen en accommodatie gewaarborgd worden. Enkel de plaatsen die aan strenge normen voldoen, worden geselecteerd en opgenomen in het programma. De locaties worden regelmatig herbezocht om zo up-to-date te blijven bij eventuele veranderingen van gidsen en paarden. Jaarlijks vallen er enkele bestemmingen weg, maar uiteraard komen er ook steeds nieuwe pareltjes bij!

Het aanbod aan ruitervakanties is zeer ruim. Je kan kiezen uit een sterrit (steeds terugkeren naar hetzelfde punt), een trektocht (van punt naar punt), dressuurstages, expedities, leren paardrijden … Ook voor de combinatie ruiter / niet ruiter zijn er veel opties. Het programma biedt mogelijkheden voor zowel beginners als gevorderden (van blauw naar rood tot zwart). Dit is vergelijkbaar met de moeilijkheidsgraad van skipistes. Bij reservatie wordt gepeild naar de rij ervaring, zodat iedereen op de juiste locatie terecht komt en een heerlijke vakantie beleeft.

Omwille van de combinatie met reisbureau Perlan, kan ook – indien gewenst – een verblijf voor of na de ruitervakantie, transport en eventuele andere extra’s (huurwagen, verzekering, visum) voor jou op maat uitgewerkt worden.

Wens je meer bestemmingen te ontdekken?

Surf naar www.vakantietepaard.be

webvertorial

Mijn paard was vroeger beslagen. Ik had geen idee waarom, mijn smid vertelde me niet waarom, en hij vertelde er ook niet bij dat hoefijzers niet goed zijn voor paarden. Achteraf gezien had ik gewild dat ik toen meer had geweten over de nadelen van hoefijzers en wat er nodig is om hoeven wèl gezond te houden. Heeft je paard ijzers? Vraag je dan eens af waarom het paard het enige dier is dat niet op zijn eigen voeten kan lopen.

Eigenlijk is iedereen het er over eens…

Misschien denk je dat een onbeslagen paard hebben ‘alternatief’ is. Het zal je dan verbazen dat bijna alle onderstaande nadelen van hoefijzers direct over zijn genomen uit de boeken van de rijksgediplomeerde smeden van Nederland…

Er zijn paarden die hun hele leven rondom op ijzers hebben gestaan en toch 30 jaar zijn geworden. Je kunt je afvragen: Was dit dankzij of ondanks de ijzers?

Als paarden niet lekker lopen wordt vaak door smeden en dierenartsen geadviseerd om ze te beslaan. Naar een oorzaak of oplossing voor het probleem wordt dan vaak verder niet gezocht. Want het dier is bruikbaar en ‘niet kreupel’.

Als ijzers goed zouden zijn voor paarden zou je ze simpelweg kunnen verwijderen en zouden de paarden dan comfortabel weglopen op hun blote voeten. We weten dat dit helaas niet het geval is. Na het verwijderen van hoefijzers gaan paarden vaak door een moeilijke periode waarin ze veel last hebben van hun hoeven.

Hoefijzers lossen hoefproblemen niet op. Ze kunnen er wel voor zorgen dat paarden hun problemen niet meer kunnen voelen. Dit lijkt positief en humaan, maar aan de andere kant zouden we voor geen enkel ander gezondheidsprobleem een paard levenslang op pijnstillers zetten zonder iets te doen aan de oorzaak van de pijn.

Bescherming en pijnstilling
Als de hoeven van paarden zo ziek of zwak zijn dat het paard zonder extra bescherming niet pijnvrij over de beschikbare ondergronden kan lopen, kan tijdelijk, terwijl er aan de genezing van de hoef wordt gewerkt, hoefbescherming ingezet worden. Hoewel hoefschoenen en flexibel plakbeslag ook bepaalde nadelen hebben zijn ze minder schadelijk dan genageld metaal.

10 erkende nadelen van hoefijzers:

1) Verminderde schokdemping
De flexibele straalkussens en kraakbeenderen in de achterste helft van de hoef zorgen voor de natuurlijke schokdemping. Op diverse videos op Youtube kun je het verschil in schokdemping zien tussen onbeslagen en beslagen hoeven.

2) Fixatie van de hoef
Hoefijzers verminderen de natuurlijke flexibiliteit van de hoef. Hierdoor wordt het hoefmechanisme belemmerd (en daardoor de doorbloeding). De hoeven en onderbenen van beslagen paarden zijn door het gebrek aan doorbloeding kouder en daardoor gevoeliger voor blessures. Ook de groeisnelheid en kwaliteit van het hoorn kunnen te lijden hebben onder slechte doorbloeding.

3) Verminderde laterale flexibiliteit
De twee kraakbeenderen in de hoef zorgen ervoor dat beide zijden van de achterkant van de hoef onafhankelijk van elkaar op en neer kunnen bewegen. Op onregelmatig terrein worden zo de scharniergewrichten in het been behoed tegen verkeerde belasting. IJzers belemmeren deze zijdelingse flexibiliteit doordat ze de kraakbeenderen als het ware aan elkaar bevestigen. Dit brengt een verhoogd risico op blessures en slijtage van de gewrichten met zich mee.

4) Verminderde druk van de ondergrond tegen zool en straal
Doordat hoefijzers de hoef van de grond aflichten verliezen de zool en de achterkant van de straal hun dragende functie. Het gehele gewicht van een beslagen paard wordt door de hoefwand (‘draagrand’) en lamellenverbinding gedragen. De hoefwand zal onder deze druk eerder vervormen en ook de lamellenverbinding krijgt krachten te verduren waar deze niet op berekend is. Steunsels raken beklemd onder ijzers en zullen al snel in een verkeerde stand gaan groeien of de zool pletten.

5) Minder grip / minder gevoel
Beslagen paarden glijden sneller uit omdat metaal gladder materiaal is dan het hoorn van zool, wand en straal. Als je over diverse ondergronden rijdt (asfalt, sneeuw, nat gras) zul je merken hoeveel meer grip onbeslagen paarden hebben. Onbeslagen paarden kunnen de ondergrond beter voelen waardoor ze bewuster kiezen waar ze hun voeten neerzetten. Ook hierdoor wordt letsel voorkomen.

6) Grotere schade bij aantikken / schoppen
Dat beslagen hoeven grotere schade kunnen aanrichten dan onbeslagen hoeven spreekt voor zich. Hoewel ook onbeslagen hoeven hard aan kunnen komen… Met hoefijzers kunnen paarden zichzelf en anderen dramatisch verwonden.

7) Nagels en nagelgaten
Nagelgaten drogen het hoorn uit, verzwakken de hoefwand en vormen een ingang voor schimmels en bacteriën. Het hoorn van de hoefwand is goed isolerend. Via de nagels dringt de omgevingstemperatuur dieper binnen in de voet. Op thermografische opnames is dat duidelijk te zien.

8) Toegevoegd gewicht
Hoefijzers voegen extra gewicht toe aan het been van het paard. Hoe zwaarder het ijzer, hoe meer de biomechanica negatief beïnvloed wordt door de centrifugale krachten. In sommige disciplines worden overdreven gangen gewaardeerd, hoewel het niet moeilijk is om te begrijpen dat elke kunstmatige verandering van de beweging op de lange termijn nadelige gevolgen zal hebben. Niet alleen de gewrichten, pezen en spieren van de benen hebben hieronder te lijden, maar ook bijvoorbeeld de rug en de nek van het paard.

9) Hoefonderhoud intervallen
Gezonde hoeven groeien gemiddeld een centimeter per maand. Veel beslagen paarden worden niet vaak genoeg bekapt waardoor het paard na elke onderhoudsbeurt een standsverandering ervaart. Daarbij slijten de tenen van beslagen hoeven niet maar de hielen wel waardoor de hoefbalans al snel tussen onderhoudsbeurten in afneemt. In de loop van de tijd kan dit leiden tot problemen zoals ondergeschoven hielen en contractie. Voorhoeven, die van nature rond zijn, worden bij ijzergebruik in de loop van de tijd vaak langwerpiger/ovaler. Een van de voordelen van onbeslagen hoeven is dat ze vanzelf al slijtage ondervinden en gemakkelijk en zo vaak als nodig is, bijgehouden kunnen worden.

10) Trillingsfrequentie
Een onderzoek op de Universiteit in Zurich toonde aan dat hoefijzers een trillingsfrequentie genereren van 800 Hz, een frequentie die schadelijk is voor levend weefsel en artrose kan veroorzaken.

En dan nog het geluid…
Als ik vroeger beslagen paarden voorbij hoorde komen (bijvoorbeeld de bereden politie) dan moest ik snel gaan kijken. Het geluid van ijzers associeerde ik met iets fijns; paarden! Nu ben ik het geluid van ijzers helemaal ontwend en als ik het hoor vind ik het een knarsend, metalig rotgeluid. Het is niet te onderzoeken wat paarden er zelf van vinden, maar ik denk dat zij, als prooidier, zich ook prettiger voelen zonder dat hun klip-klop geluid vanaf een kilometer afstand hoorbaar is. Er zijn veel paardeneigenaars die hebben ervaren dat hun schrikachtige en gespannen paarden rustiger en makkelijker werden nadat de ijzers verwijderd waren.