vertrouwen Archieven - Paardentaal Magazine

Wat als je paard een vriendschapsband sluit met een hert? video

Wendy Van de Velde — Mon, 29 Jan 2018 06:00:05 +0000

Vriendschapsband met een hert

Op een dag ontdekte de eigenaresse een hert in haar weide. Sindsdien zijn Bambi en haar paard, Billy, onafscheidelijk en gaat Bambi mee op buitenrit.

Heel toevallig ontmoette ik 2 amazones te paard én een hert tijdens een wandeling met onze hond.
Ik had het eerst zelfs niet door dat er een hert bij was. Diep onder de indruk aanschouwde ik het hert en de paarden.

Toen ik vroeg hoe de eigenerasse dit geleerd had, vertelde ze dat het hert bij haar op de weide was aangekomen. Sindsdien is er een vriendschapsband ontstaan tussen haar paard en het hert. Ze slapen samen in een stal en gaan ook samen op buitenrit.

Is het hert niet bang?

Jazeker, voor honden en een grotere groep mensen.
Vandaar dat de amazones vragen om honden aan te lijnen in de buurt van het hert.

Wat als je ze tegen komt in Gerhagen of de aanpalende Merode bossen?

Zorg dat je je hond aanlijnt en wees ten alle tijde rustig. Onze hond zijn jachtinstinct is zeer sterk aanwezig, maar hij bleef heel kalm. Hij was onder de indruk dat het hert niet ging lopen.

Vele vragen

Vervolgens zetten we onze wandeling verder en zien we ze in de verte nog eens passeren. Ik kan het nog steeds niet helemaal bevatten. Een hert, een super gevoelig vluchtdier, dat bij het minste er vandoor gaat, loopt dartel mee met de 2 amazones te paard.

Ik vraag mij af of ze ergens een weg moeten oversteken en hoe ze dit dan doen?
Of wat als het hert schrikt en de baan op rent?
Of wat als je met je paard met de trailer ergens naartoe wil?

Moedig dier

Wat moet dit een moedig hert zijn om zoveel instinctieve impulsen te kunnen onderdrukken en te vertrouwen op haar partners in een bos vol ‘jagers’. Ik besluit dat dit ooit voor de voorouders van onze paarden ook zo geweest moet zijn. We staan er misschien te weinig bij stil, maar onze paarden zijn eigenlijk ook wel héél moedige vluchtdieren. Zelfs die paarden waarvan wij vinden dat ze toch wel snel schrikken. Uiteindelijk leven ze op de meeste plaatsen in België en Nederland in een mensenwereld. Waar we ons best doen om zo goed mogelijk tegemoet te treden aan hun basisbehoeften.

Blogster Tinne schreef eerder al een artikel over haar wandeling in de Gerhaagse bossen.

Het bericht Wat als je paard een vriendschapsband sluit met een hert? *video* verscheen eerst op Paardentaal Magazine.

Het paard als verkeersdeelnemer

Lisanne Joosse — Fri, 12 Jan 2018 06:00:30 +0000

Het is in het dichtbevolkte Nederland vrijwel onmogelijk om met je paard bezig te zijn zonder de openbare weg op te gaan. Zeker als je buitenritten wilt maken, zal je er naar alle waarschijnlijkheid vaak aan moeten geloven om deel te nemen aan het verkeer. De laatste tijd valt het me op dat er veel te doen is omtrent ongelukken met paarden in het verkeer. Onlangs is er zelfs een boete uitgedeeld aan een tractorbestuurder die een paard had laten schrikken en door reed. De reacties die ik gezien heb kwamen vooral uit de paardenwereld en het viel me op dat daar de bestuurders van gemotoriseerd verkeer behoorlijk zwart gemaakt werden.

Verantwoordelijkheid

Dat zette mij aan het denken. Want ik denk dat we als weggebruikers met z’n allen verantwoordelijk zijn voor de verkeersveiligheid. Uiteraard is het belangrijk dat je als autobestuurder respect toont naar andere weggebruikers, zoals ruiters en menners, en rekening houdt met het onverwachte en onvoorspelbare. Maar het is in mijn ogen net zo belangrijk dat ruiters en menners respect tonen naar andere weggebruikers. Netjes aan de kant gaan, zodat andere weggebruikers je veilig kunnen passeren is daar een voorbeeld van. Een ander voorbeeld van respect tonen naar de andere weggebruikers én je paard, is het voorbereiden van je paard op het verkeer.

Voorbereiding, training en leiderschap

Natuurlijk kan het lastig zijn om je paard voor honderd procent te trainen op alle situaties die zich op de openbare weg voor kunnen doen, maar toch denk ik dat je een heel eind kunt komen. De basis van alles is een goede band tussen paarden en ruiter/menner. Een paard dat vertrouwen heeft in zijn leider zal makkelijker spannende situaties doorstaan en terugvallen op de leider wanneer dit nodig is. Als de leider op zijn beurt het vertrouwen geeft dat er niets aan de hand is, is de kans groot dat zo’n spannende situatie helemaal niet meer zo spannend is.

Om de band en het leiderschap te versterken is training vantevoren erg belangrijk. Op de plaats waar een paard op zijn gemak is, leert hij het beste. En met een beetje creativiteit zijn situaties uit het verkeer in de bak of wei best na te maken. Als een paard veel verschillende situaties al eens gezien heeft en hier positieve ervaringen mee heeft, zullen ook onbekende situaties voor een paard makkelijker te behappen zijn. Het paard heeft immers al vaker zo’n gelijksoortige situatie meegemaakt en weet dat hij op die momenten op zijn leider kan terugvallen.

Veiligheid voorop

Een ander belangrijk punt vind ik dat je niet altijd hoeft te proberen een situatie vanaf de paardenrug of vanaf de kar hoeft aan te gaan. Als het paard hierdoor een negatieve ervaring opdoet ben je (misschien wel letterlijk) verder van huis. In zo’n geval kan het goed zijn om af te stappen en het paard vanaf de grond door de situatie heen te loodsen. In mijn ogen heb je dan niet “verloren”, maar juist positieve stappen gezet om de verkeerssituatie veiliger te maken, nu en in de toekomst.

Als we op die manier met z’n allen (welke weggebruiker dan ook) zouden gaan handelen, denk ik dat de openbare weg een stuk veiliger en prettiger zal worden. Niet alleen voor ruiters en paarden, maar ook voor alle andere weggebruikers!

Lees hier de tips en extra info van Paardenpunt Vlaanderen over paarden in het verkeer.

Het bericht Het paard als verkeersdeelnemer verscheen eerst op Paardentaal Magazine.

Groen blaadje of ouwe rot in paardenland? Soms is geen ervaring de beste ervaring.

Joke — Tue, 09 Jan 2018 06:00:42 +0000

En toch valt er iets te zeggen over onbeschreven blaadjes, want laat dit net diegenen zijn die alles zuiver en met een onbevooroordeeld oog kunnen observeren en beoordelen.

Paardenkennis

Ik was zo’n blaadje, nog quasi onbeschreven wat paardenkennis betreft. Hoe het niet moest was me al snel duidelijk geworden, maar hoe dan wel dat was me tot op dat moment nog niet helemaal duidelijk. Wat ik wel met absolute zekerheid wist, is dat onze pony zo snel mogelijk een andere thuis moest krijgen. Om haar dit te kunnen geven, moest ik ook voor een weidemaatje zorgen, zoveel was wel zeker. Aangezien ik droomde van een eigen paard dat ik van begin af aan kon opleren en opvoeden, gingen we voor een veulen. Helaas… in mijn haast Misty een betere thuis te geven, ging ik totaal voorbij aan de noden van dat veulen. Op een ver van katholieke manier werd Fadista té snel en té abrupt van haar mama gescheiden. Een vergissing, die ik toeschrijf aan mijn toenmalige onwetendheid, maar waarvan ik me desondanks absoluut niet wens vrij te pleiten. Lange tijd nam ik het mezelf kwalijk totdat Fadista zelf me het bewijs leverde dat ze ondanks deze mindere start toch tot een sterke, zelfbewuste dame uitgegroeid is.

Veulen

Daar stond ik dan met een veulen van zes maanden oud, nog maar net bij haar mama weggerukt. Hoe ik dit moest aanpakken, Joost mocht het weten! Ik vertrouwde er vooral op dat de tijd alles wel zou uitwijzen en dat de juiste mensen op het juiste tijdstip mijn pad wel zouden kruisen. De eerste dierenarts, die ons een bezoekje bracht, verklaarde me volslagen zot. Hoe haalde ik het in vredesnaam in mijn hoofd om als leek aan een veulen te beginnen? Waar zat ik met mijn gedachten? Ik wist toch helemaal niet waaraan ik begon! Mijn tegenwerping dat je toch ook meestal een puppy in huis neemt en geen volwassen hond bleek niet in goede aarde te vallen bij haar. Net zomin als de opmerking dat je wanneer je voor de eerste keer ouder wordt je daar ook geen handleiding bij krijgt, dat dit net als de opvoeding van een kind ook een proces van vallen en opstaan is, van fouten maken en gedrag bijstellen. En ja, ik begrijp en begreep toen ook al dat een jong paard niet te vergelijken valt met een kind. Een jong paard weegt 200 à 300 kg een kind slechts 1/10 of 1/20 van dat gewicht. Verder zie ik eerlijk gezegd – mits je je een beetje verdiept in het natuurlijk gedrag van een paard, werkelijk tracht te luisteren naar hen en hen niet benadert vanuit een mens/paard-relatie maar vanuit het idee van mens tussen de paarden- niet zo gek veel verschil. Ik wou zicht hebben op de levensloop van mijn paard, op de hoogte zijn van haar achtergrond, van wat ze heeft meegemaakt zodat ik daar op kan inspelen. Ik wou haar kunnen begrijpen, aanvoelen, onder haar vel kruipen… Kort samengevat, ik wou dat we twee handen op één buik zouden zijn.

Raad

Net als het merendeel der onervaren, onzekere mensen besloot ik raad te vragen aan mensen die al langer met paarden bezig waren. Dit kan in se een prima keuze zijn, waarvan je een boel kan opsteken maar hoeft dat niet per definitie te zijn. Het laatste was het geval toen we Fadista één week na de abrupte scheiding van haar mama voor de eerste maal uit haar stal trachten te halen om samen met de anderen naar de weide te gaan. Wat een gevecht! Onderweg steigerde ze zo hard dat ze achterover viel op haar rug. Ik keek het schouwspel huiverend vanop een afstand aan. Was dit wat me vanaf nu elke dag te wachten zou staan? Hiervoor bezat ik toch helemaal de kennis niet, laat staan de kracht. Ik liet alles even bezinken en besloot het allemaal rustig aan te doen. Fadista zou de volgende dag, terwijl de anderen even de weide op gingen, gewoon op stal blijven om tot rust te komen opdat we samen de nodige stappen zouden kunnen nemen om op haar eigen tempo en zonder dwang de deur uit te wandelen.

Kennismaking

Terwijl zij alleen achterbleef in haar stal maakte ik van de gelegenheid gebruik om haar beter te leren kennen. De voorgaande dagen had ik ruimschoots de gelegenheid gehad om Misty te observeren en met mijn ogen te stelen hoe zij dit deed. Zo goed en zo kwaad als mogelijk trachtte ik dit ritueel te imiteren. Staande in Misty’s stal drukte ik mijn neus tegen de tralies die mij van Fadista scheidde. Nieuwsgierig als ze was, kwam ze behoedzaam dichter haar neusje ook tegen de tralies drukkend. Zachtjes liet ik een luchtstroom door mijn neusgaten in de hare vloeien. Op deze manier kon ze rustig wennen aan mijn geur zonder overweldigd te worden door mijn directe en voor haar op dat moment allicht nog té bedreigende nabijheid. De eerste stappen in onze kennismaking waren gezet. De komende dagen bouwden we rustig verder aan onze band totdat ze klaar was voor een volgende stap; mijn aanwezigheid in haar box. Daarna volgde de gewenning aan het halster om tenslotte de grote stap naar buiten te wagen. Alles verliep in minuscule, kleine stapjes en voor velen waarschijnlijk op een tergend traag tempo, maar de aanpak wierp duidelijk vruchten af. Na een volledige week van voorzichtige gewenning, waarvan de laatste drie dagen enkele aarzelende pogingen om uit de box te komen – ik hield de deur open waarop ze eerst wantrouwend haar neusje buiten stak om vervolgens wanneer het veilig leek al eens een voetje buiten de stal te plaatsen- waagde ze opeens de grote stap. Zelfverzekerd, zonder ook maar het minste greintje angst noch dwang wandelde ze naar buiten, de anderen tegemoet.

Fadista

Vandaag telt Fadista goed drie lentes en is ze een paard dat stevig in haar hoeven staat. Sporen van onzekerheid of trauma vertoont deze flamboyante señorita in de verste verten niet. Ze vertrouwt me voor de volle 100%, wat zeker niet wil zeggen dat ze me blindelings in alles volgt. Ze is een pittige merrie met een sterke eigen wil, een merrie met ballen aan haar lijf. In onze mini-kudde is zij de Jan zonder Vrees van de bende, altijd als de kippen erbij om een nieuwe situatie te verkennen. Afgelopen voorjaar legde ik haar op de weide voor de eerste maal een zadeldek op. Ze liet alles gebeuren zonder ook maar één vin te verroeren. Enkele weken terug volgde dan het zadel. Ze keek even onverstoord over haar schouder, zag dat alles goed was en liet verder alles rustig betijen. Vervolgens zetten we samen enkele stapjes in de paddock. Ook de tegen haar flanken bungelende stijgbeugels konden haar weinig deren. En deze week leerde ze op de correcte plaats langs het opstapje halt te houden en geduldig te blijven wachten totdat ik – in de toekomst dan toch alleszins, voorlopig blijft dit beperkt tot over haar rug leunen – op haar rug kruip. Ook dit doet ze als een volleerde pro zonder ook maar even te verpinken.

The Mind: a beautiful servant, a dangerous master – Osho

Het bericht Groen blaadje of ouwe rot in paardenland? Soms is geen ervaring de beste ervaring. verscheen eerst op Paardentaal Magazine.

Van trauma paard tot topcoach

Joke — Sat, 23 Dec 2017 06:30:46 +0000

Fotograaf: Johanna Tallon

Symptomen van trauma

– onvoorspelbaar gedrag

– overdreven reacties zonder duidelijk zichtbare reden

– overdreven angst zonder duidelijke aanleiding

– agressie zonder aanleiding

– van kleine ‘normale’ zaken zoals bijvoorbeeld zadelen of vaststaan een groot probleem maken

– niet benaderd kunnen worden etc.

Bron: Equus universalis

Onhandelbaar paard?

Daar stond hij. Groot, imposant, donker en dreigend. In de energetische wereld zou men zeggen dat hij een donker aura had. Hij zette zijn stekels op naar wie ook maar enige toenadering zocht of zelfs nog maar die stille wens koesterde. Wat herkende ik die houding goed! Die stoere, waag het niet om dicht bij me te komen-houding. Eronder een brandend verlangen naar de ene lefgozer, die de durf en het doorzettingsvermogen zou hebben om zijn muur te doorbreken. De frêle, ongelofelijk tedere zachtheid, die hij ooit herbergde, was niet langer zichtbaar. Uit voorzorg had hij haar veilig weggeborgen onder een hard pantser van onverschilligheid en woeste boosheid. Die boosheid was gericht tegen ieder die hem te dicht benaderde, zowel mens als paard. Vanuit het niets kon hij dan plots uitvallen. En toch vertrouwde ik erop dat ook dit uiteindelijk zou goedkomen. Uit ervaring weet ik immers dat diegenen, die er de grootste nood aan liefde en zachtheid hebben, dit vaak ook het hevigste afweren.

De aanhouder wint

Hij was nog maar net 4.5 jaar toen ik hem de eerste maal zag. Ondanks zijn jonge leeftijd had hij zijn portie aan tegenslagen al ruimschoots achter de kiezen. Een jonge volbloedhengst met een excellente, veelbelovende bloedlijn. Zoals gebruikelijk in de sportwereld werd ook hij véél te vroeg onder het zadel gebracht. In de loop van zijn opleiding werd omwille van “onhandelbaar” gedrag overgegaan tot castratie. Een onverwerkt verlies, dat hij jarenlang gelaten met zich had meegedragen maar dat zijn zelfvertrouwen een ferme knauw had gegeven. Respectloze castraties kunnen ervoor zorgen dat een disbalans in het sacraal chakra optreedt. Een slechte werking van dit chakra zorgt ervoor dat het paard zich slecht voelt en zelfs nijdig uit de hoek kan komen.

Dit gegeven en de rigide sporttraining, die hij genoten had, zorgden ervoor dat zijn vertrouwen in de mens ver te zoeken was. Wanneer ik nog maar met hem de springpiste of de galoppiste, waar hij menig trainingsuren gesleten had, opwandelde, ging hij onmiddellijk over tot de faint-fase. Dit is de allerlaatste van de vier coping-mechanismen, die een paard hanteert in stressvolle situaties. Deze mechanismen in chronologische volgorde zijn:

Flight or fight

In het wild zal een paard voornamelijk ervoor kiezen om te vluchten (flight). Zelden zal hij ervoor kiezen te vechten (fight), tenzij hem geen andere keuze gelaten wordt. Ook gedomesticeerde paarden kiezen vooral voor deze weg van de minste weerstand. Hoewel sommigen, wanneer ze zich te zeer bedreigd voelen toch overgaan tot de vechtrespons. Dit zijn de paarden waarbij de angst omslaat in agressieve reacties zoals bijten en slaan. Deze reacties zijn echter nooit kwaadwillig maar slechts één van de manieren van het paard om met zijn angst om te gaan.

Freeze

Daar waar de vluchtrespons vlot (h)erkend wordt, is dit niet het geval voor de freeze-impuls. Wat houdt dit dan in? Het paard ziet iets in de verte, het hoofd gaat omhoog en het paard houdt zich stokstijf. De freeze-respons wordt zelden als dusdanig gezien en wordt dan ook vaak door paardenmensen benoemd als koppigheid of onwil van het paard. Het is echter veelal de voorloper van de flight-respons.

Fool around

Paarden, die het leidtouw vastnemen, niet stil kunnen staan, met hun neus tegen je aan duwen… Vaak wordt dit gedrag als typisch voor een alfa of dominant paard gezien of simpelweg als gedrag dat zich voordoet uit verveling. Terwijl het eigenlijk verschillende manieren van het paard zijn om met een moeilijke situatie om te gaan.

Faint

Deze respons komt niet zo vaak voor als de drie voorgaande. Het komt vaak voor bij het trailerladen wanneer een paard gepusht wordt op de trailer te gaan, verstijft en uiteindelijk in mekaar zakt. Ook tijdens sterk doorgedreven trainingen kan deze respons voorkomen. In zulke situaties blijkt een paard perfect in staat een welbepaalde taak uit te voeren. Wanneer hem nadien gevraagd wordt ‘het geleerde’ op commando opnieuw te doen, ken hij dit plots niet langer uitvoeren. Velen zullen in zulke gevallen hun paard als dominant of werkweigerig beoordelen maar wat is er eigenlijk aan de hand? Wanneer het paard tijdens het leerproces geconfronteerd wordt met pijn of angst wordt het stresshormoon, ACTH vrijgegeven. Dit hormoon zorgt ervoor dat het dier voornamelijk de reactieve of reflexmatige kant van zijn brein benut in plaats van de kant waarin het eigenlijke leerproces zich voltrekt. Door het hoge niveau van dit stresshormoon wordt het eigenlijke leerproces compleet afgeblokt. Verkeerdelijk wordt dan verondersteld dat het paard dominant of ongehoorzaam gedrag vertoont terwijl het eigenlijk gewoon niet in staat is om te begrijpen wat er van hem gevraagd wordt.

Tijd heelt alle wonden

Afgelopen zomer was zijn vertrouwen in mij eindelijk voldoende groot om me deelgenoot te maken van wat er in hem leefde. Tijdens de energetische healing, waartoe hij notabene zelf het initiatief had genomen, voelde ik zijn pijn. Dit was het resultaat van twee jaren onvoorwaardelijke liefde, van vallen en opstaan, van radeloze twijfel en verbeten doorzetting, van aantrekken en afstoten en bovenal van blijven geloven in zijn goede inborst.

Mens sana in corpore sano

Een gezonde geest in een gezond lichaam. Persoonlijk geef ik er liever een andere wending aan. Een gezond lichaam dankzij een gezonde geest. In die optiek speelt natuurtherapie een sleutelrol bij het herstellen van een trauma. Natuurtherapie gaat uit van een holistisch beeld. De persoon of het dier wordt als één geheel gezien, lichaam en geest. Genezen gaat dan om het herstellen van de disharmonie tussen beiden. In de tijdspanne dat ik mijn paard behandelde met natuurtherapie en energetische therapie heb ik hem zowel mentaal, emotioneel als fysiek zien transformeren. Tegenwoordig is hij mijn sterkste coachpaard, degene die wanneer het er echt toe doet een ware doorbraak kan forceren. Het nut van en de voorwaarden waarop een traumapaard kan ingezet worden bij coachsessies heb ik reeds in een eerdere blog vermeld. Daarvoor verwijs ik je dus graag naar mijn volgende blog ‘Coachpaarden zijn als kameleons’ welke welra online gaat in Paardentaal Magazine.

There is a crack in everything. That’s how the light gets in – Leonard Cohen

Geloof jij in lost causes?
In second chances?
Geloof jij dat elk paard op zijn eigen manier een kostbare parel is, zolang zijn talenten naar waarde geschat worden en op de juiste manier ingezet worden?
Ik wel!
En ik hoor graag hoe jij daarover denkt.

Het bericht Van trauma paard tot topcoach verscheen eerst op Paardentaal Magazine.

De basis van een (p)aardige relatie: vertrouwen

Lisanne Joosse — Fri, 12 May 2017 05:30:54 +0000

Fotograaf: Lisanne Joosse

Bij de omgang met paarden zijn, volgens mij, twee dingen heel erg belangrijk. Namelijk: respect en vertrouwen. Om een succesvolle en veilige relatie op te bouwen is het belangrijk dat er balans is tussen deze twee en dat ze van beide partijen afkomen. Daarom wil ik jullie meer vertellen over mijn visie hierop, dit keer behandel ik het vertrouwen.

De mooiste definitie die ik tegen gekomen ben is: “Geloven dat een ander eerlijk is of dat iets goed zal gaan” (Wikipedia). Dit geeft mooi weer dat je niet alleen vertrouwen kunt hebben in een persoon, maar ook in een situatie.

Wederzijds vertrouwen

Bij het werken met paarden is vertrouwen erg belangrijk. Ondanks het feit dat onze paarden al erg lang gedomesticeerd zijn, blijven het vluchtdieren die grote waarde hechten aan een kudde. In de kudde moeten de paarden op elkaar kunnen vertrouwen om de overlevingskansen te vergroten. Dat is in feite niet anders als je met je paard een kleine kudde van twee vormt. Het paard moet erop kunnen vertrouwen dat de situaties waar jij hem in brengt veilig zijn en dat jij weet wat er moet gebeuren op welk moment. Net zo belangrijk is dat jij vertrouwen hebt in je paard. Niet alleen moet je er vertrouwen in hebben dat je paard jouw leiderschap accepteert, het is ook belangrijk dat jij erop vertrouwt dat je paard zelf in staat is om na te denken en (de juiste) beslissingen te nemen.

Een goede afloop

Een ander belangrijk onderdeel van vertrouwen is het vertrouwen hebben dat enge situaties toch goed aflopen. Als een paard in een bedreigende situatie terecht komt, is vaak zijn eerste reactie vluchten of vechten. Een paard dat vertrouwen heeft in zijn begeleider, zal minder vaak deze reactie hebben. Het is goed om hiermee te oefenen en dus schriktraining te doen. Hierdoor leren jullie beiden om te gaan met dit soort situaties en leren jullie op elkaar te vertrouwen. Hoe meer verschillende situaties je oefent, hoe beter het vertrouwen wordt. Mocht zich dan ooit zo’n situatie zich voordoen zonder dat je het bedoelt had, zijn jullie er goed op voorbereid.

Vertrouwen opbouwen

De laatste tijd heb ik vrij veel geoefend met het zeil. Dit is voor veel paarden een eng object, omdat het een vreemde kleur heeft, rare geluiden maakt en door de wind soms plotseling beweegt. Kees was degene die er het minst van onder de indruk was. Nog voordat ik haar gevraagd had over het zeil heen te lopen, dabberde ze er al vrolijk over heen. Na een paar keer oefenen kon ik het zeil zelfs al over haar rug heen leggen. Dat vond ze wel een beetje vreemd, maar ze liet het wel rustig toe. Noor was iets minder gecharmeerd van het zeil, maar na een aantal keer oefenen liep ze er wel overheen, al was het nog enigszins wantrouwend. Het echte vertrouwen kwam pas toen ik het zeil op de paddock legde en de drie pony’s samen een tijdje hun gang liet gaan. Het resultaat was drie relaxte en nieuwsgierige pony’s op het zeil!

Respect

Zoals gezegd, is een ander belangrijk onderdeel in de omgang met paard respect. Over mijn visie op respect zal ik in mijn volgende blog meer vertellen.

Het bericht De basis van een (p)aardige relatie: vertrouwen verscheen eerst op Paardentaal Magazine.

Emoties en paarden. Wat als het teveel wordt?

Katja Goovaerts — Mon, 12 Dec 2016 06:30:40 +0000

Fotograaf: Rik Janssens

Het samen-zijn met onze paarden is een geweldig leuke bezigheid. Voor sommigen is zelfs mest scheppen een bezigheid die helpt om het hoofd leeg te maken van de bekommernissen van het dagelijks leven. Maar jammer genoeg is het niet altijd rozengeur en maneschijn en betrappen we onszelf op wat minder positieve emoties.

Ik vind het belangrijk dat je weet dat dit geen schande is.

Zelf heb ik ook al heel veel mooie momenten gehad met mijn Iandor sinds hij 8 jaar geleden als veulen in mijn leven kwam, maar er zijn ook al heel wat mindere momenten geweest.

Iandor kent mij door en door en hij weet dat ik niet altijd even veel zelfvertrouwen heb in zijn buurt. Hoe komt dat? Er zijn volgens mij verschillende oorzaken. Mijn vorige paardje Filas is gestorven toen hij 5,5 jaar oud was aan koliek. Ik hoef jullie niet te vertellen hoe kapot ik daarvan was. Soms dacht ik zelfs aan helemaal stoppen met paarden omdat ik het verdriet en gemis van Filas niet geplaatst kreeg.

Maar zoals het spreekwoord zegt:” het bloed kruipt waar het niet gaan kan” en ik werd opnieuw verliefd toen ik Iandor zag.

Fotograaf: Rik Janssens

Het probleem was vooral dat ik mijn verdriet en ergens ook een schuldgevoel over Filas, altijd in mijn achterhoofd had zitten toen ik samen met Iandor activiteiten ondernam. Hierdoor gaf ik teveel toe, gaf ik mijn grenzen niet voldoende aan en begon ik hem eigenlijk te veel te verwennen uit angst om hem ook te verliezen. Op dat moment zag ik dat natuurlijk niet zo. Het is pas nu dat ik zie wat er gespeeld heeft bij mij en ik zie het bij veel van mijn leerlingen ook terugkomen.

Er zijn zoveel paarden waar ik mee mag werken en die ik mag behandelen en zelden zijn er daar momenten dat ik overheerst word door angst of frustratie behalve bij mijn eigen paard. Ik kan enorm gefrustreerd zijn en als we rijden ook angstig, waardoor ik de spanning tussen hem en mij natuurlijk ook in de hand werk. Het feit dat ik al tweemaal een serieuze val heb gemaakt van Iandor heeft er geen deugd aan gedaan aan mijn vertrouwen. Vind ik hem daarvan de oorzaak? Nee, want uiteindelijk doet hij wat hij denkt dat hij moet doen, maar soms weet ik ook niet meer wat ik nog kan doen om een harmonieus geheel met hem te vormen. Dan komt er een brok in mijn keel en denk ik eraan om op te geven maar uiteindelijk doe ik dit nooit.

Fotograaf: Rik Janssens

Het hoort allemaal bij het leerproces. Om te groeien heb je nu eenmaal nood aan lessen en dit is mijn les. Leren loslaten van mijn wantrouwen, loslaten van het moeten/willen en vast en zeker ook het leren aangeven van mijn grenzen op een rustige manier. Hoe confronterend is het dat dit ook zaken zijn die in mijn dagelijks leven moeten aangepakt worden?

Waarom schrijf ik dit stukje? Omdat ik voel dat er veel mensen zijn die hier tegenaan lopen, die willen opgeven, meer verdriet dan plezier hebben met hun paarden. Hun paard zo graag zien dat ze er kapot aan gaan omdat het lijkt dat het paard hun niet even graag ziet. Ik schrijf dit uit ervaring: het komt wel goed! Misschien niet morgen en misschien ook niet op de manier dat jij ze droomt maar wel op de manier dat jij het nodig hebt.

En ondertussen? Geniet van samen-zijn met je paardje, leer ademen en voelen, laat je doelen even los of zoek misschien iemand die jou begrijpt en kan helpen, want ook over onze trots moeten we ons soms durven overzetten. We kunnen nu eenmaal niet alles alleen.

Het bericht Emoties en paarden. Wat als het teveel wordt? verscheen eerst op Paardentaal Magazine.

10 Tips om met je paard in harmonie te zijn

Dirk Van Gheluwe — Tue, 11 Oct 2016 18:41:42 +0000

Fotograaf: Gilles Dutrieux

Je eigen centrum vinden als mens, is eigenlijk niet zo moeilijk. Er zijn drie gebieden om bewust van te worden en dan los te laten: je gewaarwordingen, je gedachten en je gevoelens. Met de aandacht naar “binnen” te richten (identificatie met gedachten, gevoelens, lichaam) en weer los te laten (desidentificatie), komt er ruimte voor “buiten”: de vogels, de wind in de bomen, de geur in de lucht, de auto’s op de weg, paarden aan het kauwen, hun zwiepende staarten, hun gesnurk, hun hoeven op de grond, het gras onder je voeten… De omgeving kan nu binnenkomen. Je kan zitten, staan of liggen, en je (zintuiglijk) met je omgeving één voelen.

Zo open, ontspannen en vernieuwd, zou je altijd bij je paard moeten kunnen aanwezig zijn. In elkaars ruimte en in harmonie, verbonden, vredig. Jij kan hem dan in zijn wereld ont-moeten (=niet-moeten). In deze stille ruimte wordt een natuurlijke taal geboren, is er natuurlijke communicatie, is er een natuurlijke relatie en groeit er een natuurlijke band tussen jou en je paard. Je kan er op een zachte manier empathie en respect leren ontwikkelen, d.w.z. “grenzen”, “gedachten” leren aan-voelen, en dus leren “kennen”. Dit is het mooie van stil-zijn met paarden.

Mensen noemen het vaak “mindfulness”, kijken naar je gedachten, je gevoelens, je gewaarwordingen in je lichaam. Door te observeren en je niet meer te identificeren met wat zich aandient, verandert je bewustzijn, en kom je in het NU terecht. Met mindfulness kan je leren ontspannen. Wat er ook gebeurt, je blijft in je centrum. Als je paard dan bij jou is, is er rust en acceptatie, en niets kan die rust verstoren. Er is harmonie. Je identificeert je niet meer met de emoties van jezelf of van je paard. Je oordeelt niet meer. Je paard hoeft niet meer anders te zijn.

Paarden zijn rustige dieren maar toch hoor je mensen vaak zeggen dat ze een “heel gevoelig” paard hebben. Het gevoelig gedrag van het paard irriteert hen, ze worden boos omdat het paard niet lijkt te willen luisteren. Ze denken dat het paard voor de spanning zorgt, maar zijn er zich niet van bewust dat ze het vaak zelf zijn. … Toegegeven, het is niet altijd zo, en soms is er een ander ernstig probleem, maar het is nuttig jezelf altijd de vraag te stellen of het ongewenst gedrag van je paard met jou te maken heeft. Want meestal is dat het geval. Het mooie is dat op het moment dat je die vraag stelt, de negatieve energiestroom naar je paard stopt, en je paard onmiddellijk weer rustig wordt! Straal jij rust en harmonie uit, dan krijg je dat ook terug, maar straal je spanning en conflict uit, dan krijg je dat ook terug. Verbinding en “spiegel” zijn, heel simpel.

Het is zo basic dat men het wel eens vergeet, maar paarden hebben je acceptatie, empathie en vertrouwen nodig voor hun welzijn, gezondheid en harmonie. Elk paard heeft rust nodig, in de betekenis van: acceptatie, empathie en vertrouwen. Van jou. Heel veel mensen met een hart voor paarden botsen hierover tegen onbegrip vanuit hun omgeving. Dat is erg jammer en ook niet correct. Mensen kunnen wel denken dat paarden geen emotionele behoeften hebben, maar dat is niet juist. Jij die je paard kent, kan het beste aanvoelen en dus “weten” wat je paard nodig heeft.

Samengevat: 10 tips om met je paard in harmonie te zijn

Laat je paard zijn wie hij is.
Accepteer je paard en de eigenheid van je paard.
Wees open voor de communicaties van je paard.
Laat je zorgen los en heb vertrouwen in je paard.
Let op de energiestromen tussen jou en je paard.
Leer kijken naar je eigen aandeel als er iets misloopt.
Erken je eigen emoties. Je emoties mogen er zijn, richt ze alleen niet op je paard maar leer ervan.
Leer kijken naar wat je paard je te zeggen heeft, durf in die spiegel te kijken en leer je innerlijke demonen (kwaadheid, frustratie,…) te temmen.
Let op subtiele en spontane “veranderingen” van je energie (body-mind-spirit).
“Keep your own ego out of it.” Het draait niet om jou(w succes of falen), ook niet om je paard, maar om het contact tussen jullie, om de relatie, om samen iets nieuws creëren (1+1=3). Geef jezelf de ruimte en de tijd om samen met je paard te leren en te groeien.

“Presence is a state, not a verb. It’s subjective, personal, internal. It’s in the moment. We experience ourselves as connected to others, to ourselves, to our environment and circumstances. Presence brings us direct experience of a larger truth. This might mean seeing clearly and directly who we are, who another person is, how we fit into the bigger picture, what the situation really is, what is possible for us, or what choices are available to us.” Doug Silsbee

Het bericht 10 Tips om met je paard in harmonie te zijn verscheen eerst op Paardentaal Magazine.

Agressief paard of menselijk falen? Het verhaal van Jet.

Katja Goovaerts — Tue, 20 Sep 2016 05:30:27 +0000

Fotografe: Katja Goovaerts

Misschien herken je dit:

Je paard vertoont agressief/defensief gedrag
Je paard wil niet meewerken
Je hebt angst van je paard etc.

Dan hoop ik dat het volgende verhaal je kan inspireren.

Ingrid, de eigenares van Jet, had namelijk via facebook gelezen dat ik guasha behandelingen gaf aan paard en mens en ze hoopte dat dat de oplossing zou zijn voor hun problemen.

Jet is een 8-jarige ruin met een heel speciaal uiterlijk. Met zijn 2 blauwe ogen verovert hij zo je hart. Toen ik de allereerste keer bij Ingrid kwam, kreeg ik echter een heel ander beeld van Jet te zien. Ingrid vertelde me dat ze al verschillende instructeurs over de vloer had gehad in verschillende disciplines, maar ofwel gaven ze het op ofwel kwam er maar een kleine verbetering om nadien een terugval in Jet zijn gedrag te zien. Zelf deed ze nog wel Parelli grondwerk maar door de spanningen tussen hen was dit geen plezier voor beiden. Ingrid wou zo graag met hem kunnen wandelen, maar dat leek niet meer mogelijk door zijn onbetrouwbaar gedrag.

Het begon nochtans veelbelovend die eerste keer dat ik hem zag. Toen Ingrid Jet riep, kwam hij van helemaal achteraan in de weide af, in galop! De eerste gedachte die bij me opkwam was dan ook dat ze wel een sterke band hadden met elkaar en dat Jet wel graag bij haar wou zijn. Toen moest Ingrid echter zijn halster aandoen.. Jet beet echt gericht naar haar hoofd of eender wat hij kon te pakken krijgen. Ik zag duidelijk dat hij heel veel spanning had.

Lag het aan het feit dat hij een halster linkte aan “trainen” en gaf dit negatieve associaties en gevoelens bij hem of lag het aan Ingrid’s gebrek aan zelfvertrouwen en onbewuste uiting van haar angst?

Hij kon het natuurlijk niet vertellen maar ik voelde ergens wel dat hij niet wist hoe hij zijn spanning op andere manieren kon communiceren of laten afvloeien. Ook aan Ingrid haar energie en zelfvertrouwen gingen we werken.

Ik moet toegeven dat het in het begin zeker niet evident was. We spraken af om Jet eerst minstens 5 keer te behandelen en te zien welk resultaat dit gaf. Ik kon de eerste keer niet in de zone voor zijn schouders komen, want dan beet hij. Ik voelde onmiddellijk ook enorm veel spierspanning in zijn lichaam. Hij stond echt overprikkeld. Zeker in de leverzone waar de emotie woede aan verbonden is.

Mijn gevoel zei dat ik hem moest laten aangeven waar hij graag behandeld werd.

Toen ik stelselmatig gedurende de sessies plekken begon te behandelen waarvan hij echt deugd had, begon hij mij stilletjes te vertrouwen en kregen we een zachtere Jet te zien. Hij liet zijn hoofd zakken en kreeg een rustigere blik.

Fotografe: Ingrid Valvekens

Ook Ingrid heb ik behandeld waarbij er ook bij haar veel spierspanning op rug en schouders voelbaar was wat natuurlijk door haar job van verpleegkundige kan komen, maar zeker ook een deel door zichzelf “op te spannen” door de angst en frustratie rond haar paard.

Hierna zijn we rustig terug beginnen werken samen met hem. Heel veel aandacht ging naar Ingrid om haar te leren ademen, een rustige energie hanteren, een consequente vraagstelling en een zelfverzekerde houding. Observeren van de opbouw van spanning in Jet zijn lichaam en het aanleren van het detecteren van spanning in haar eigen lichaam om terug te kunnen ontspannen.

Jet is zeer sensitief en pikt elke kleine twijfel of verandering in de lichaamshouding bij Ingrid zo op. Ze heeft echt moeten leren vertrouwen op haar eigen kunnen en op het feit dat haar gevoeligheid in hun voordeel kan werken in plaats van tegen hun.

Less is more, ook in het werken met paarden. Vaak kan de intentie om iets te vragen al genoeg zijn om een reactie te krijgen van je paard.

We zijn nu 4 maanden later en een week geleden zijn Ingrid en Jet samen met mij naar buiten gegaan. Het was echt emotioneel om ze samen in eenheid, zonder zadel en met een touwhalster, te zien stappen op weg naar een leuke toekomst en nog veel avonturen samen.

Ik ben enorm trots op hun beiden! Het doorzettingsvermogen van Ingrid is echt een voorbeeld voor velen.

Fotografe: Katja Goovaerts

Het bericht Agressief paard of menselijk falen? Het verhaal van Jet. verscheen eerst op Paardentaal Magazine.

Vertrouwen, denken, voelen met het lichaam

Dirk Van Gheluwe — Wed, 14 Sep 2016 17:45:42 +0000

Fotograaf: Peter Stassen

Ik heb nooit zo sterk aangevoeld hoezeer mijn denken en mijn voelen van elkaar gescheiden waren als in de eerste maanden met mijn paard Mork. Dat is nu vier jaar geleden. Ik kon niet uiten wat er in mij omging. Ik schoot schromelijk tekort. Ik werd het gewaar aan mijn houding, mijn contact,… Ik kon maar niet uitdrukken wat ik voelde! Ik kon er wel over praten, maar dat was voor mijn paard zinloos (alhoewel ik daar nu durf aan te twijfelen!).

Wekenlang deden we grondwerk, leidoefeningen, longeren,… zonder een goed contact met elkaar. Ik voelde een muur tussen ons. Mork gehoorzaamde wel, maar er was geen connectie. Hij was ook sloom, zat vast in zijn lichaam, waardoor draven moeilijk was, en bij elk signaal was hij onzeker en af en toe ook geërgerd. Hij begreep mij vaak niet en was daardoor ook niet in mij geïnteresseerd. Gelukkig was er iemand die mij uitlegde dat ik eerst aan een betere relatie moest werken en dan pas gaan trainen. Ik begreep dat wel, maar ik kon het daarmee nog niet! Want vertrouwen opbouwen, een goede leider zijn voor je paard, hoe begin je daar aan?

Ik zal nooit het moment vergeten dat ik het voor mezelf heb toegegeven. Het was in de stal dat ik Mork vertelde dat ik niets meer zou forceren. Dat ik hem graag zag zoals hij was. Ja, ik was hem aan het domineren. Ik liet hem niet vrij. Ik was geraakt door deze fout nu te zien. Ik “zag” nu dat contact zonder empathie, zonder gevoel niet werkt. Het was een keerpunt. Ik stelde mezelf in vraag en ik veranderde alles. Ik nam Mork als leermeester, en dat was het begin van iets nieuws. Een “echte” relatie, voelbare “stille” gevoelens/energiëen/krachten die over en weer gaan, vertrouwen en een “levendige” communicatie. Deze ervaring heeft mij diep doen nadenken, maar heeft mij vooral dichter bij mijn lichaam gebracht, en zo dichter bij mezelf.

Er is veel veranderd in die vier jaar! Er zijn verschillende ervaringen belangrijk geweest, maar het leren voelen met mijn lichaam was toch de sleutel, het begin van alle andere veranderingen. Hoe was het met mij zover kunnen komen? Zoals de meeste mensen was ik jarenlang sterk in mijn werk opgegaan, in wat ik allemaal uitdacht en realiseerde! Ik had de wereld leren beheersen en zo ook mijn lichaam. Het koste me nu moeite om de controle los te laten. Ik was bang geworden om te voelen. Ik had de indruk dat mijn gevoel mij voor een afgrond bracht.

Geen enkel wetenschappelijk boek is zo intens bij mij binnen gekomen als “Touching” (De Tastzin) van Dr. Ashley Montagu. Het boek is van de jaren 70, maar ik heb het toen opnieuw gelezen. Het leerde mij niet zozeer de tastzin kennen, ik kwam erdoor vooral dichter bij mezelf, mijn lichaam, mijn energie. Het is naar die bron dat ik bij Mork op zoek was! De bron van mijn energie. De bron waar het leven ontspringt, het lichaam, onze zintuigen. De verbinding met de aarde, de stroom van energie en gevoelens.

“De mens is in de loop der tijden rechtop gaan lopen. Hoofd en handen kwamen vrij. Zien en handelen kregen groot gewicht. De hersenen kwamen meer tot ontwikkeling. Niet te verwonderen dat wetenschap en techniek zo een hoge vlucht namen. De mens kon zo een eigen, veilige wereld voor zichzelf uitbouwen. Maar de verticale houding had ook een keerzijde. De mens verloor het contact met de grond, werd kwetsbaarder en er kwam meer afstand. Er ontstond een soort gespletenheid tussen de verstandelijke vermogens die de omgeving beheersen en het gevoelsleven dat er niet in slaagt rust en harmonie te scheppen.” Georges Lambrechts, Dichter bij je lichaam

Het bericht Vertrouwen, denken, voelen met het lichaam verscheen eerst op Paardentaal Magazine.

Help! Mijn paard wil geen connectie met mij maken.

Wendy Van de Velde — Mon, 08 Aug 2016 12:12:54 +0000

Fotograaf: Gil Claes

Mijn paard zag me met mijn zadel komen, draaide zich om en wandelde weg. Dit doet hij normaal nooit, ik was best ontgoocheld in zijn gedrag. Ik installeerde het zadel buiten de omheining en zocht vanop afstand connectie met hem.

Alvorens iets te doen met mijn paarden, nodig ik ze eerst uit om connectie te maken en mij te benaderen i.p.v. dat ik mijn paard benader. Deze kleine oefening kan je heel veel vertellen over jezelf en ook over je paard. Ik kreeg helemaal geen contact met Dancer. Hij bleef op afstand. Ik ging na of ik wel 100% ok was. Ik kwam net van de osteopaat en stelde vast dat ik mezelf niet zo goed voelde, hoewel ik heel veel zin had om paard te rijden. Paarden voelen stemmingen zo aan. Ik heb mijn zadel genomen en heb het terug opgeborgen.

Later op de dag gaf ik de paarden hooi. Daar ze altijd een hele afstand moeten afleggen tussen hun drinkwater en het hooi hebben ze een lang looppad. Die periode gingen ze altijd in galop naar de hooibakken om te eten. De andere twee vertrokken, maar die Dancer bleef achter en stapte langzaam naar het hooi. Strange! Dit doet hij anders niet, maar loopt in galop mee met zijn kudde.

De volgende dag opnieuw hetzelfde scenario. Ik vroeg mijn paard om te draven in vrijheid toen hij op weg was naar zijn hooi. Hij draafde enkele passen en ging terug over naar stap. Dit is niet zijn dagdagelijkse gedrag. Op dat moment wist ik dat het tijd was om contact te nemen met mijn holistisch paardentherapeute om mijn paard te laten checken. Ze stelde een blessure aan de schouder vast en mijn paard kreeg enkele weken rust.

Had ik die bewuste dag toch gereden ondanks dat mijn paard mij duidelijk had aangegeven dat hij dit niet wilde, had ik onmiddellijk geweten dat hij met een probleem zat. Het rijden zou pijn doen en hij zou kreupel lopen. Maar wat zou er dan met de vertrouwensband gebeuren?

Ik heb hem geen pijn berokkent door toch te gaan rijden. Het heeft enkel enkele dagen langer geduurd alvorens we wisten wat het was. Daar dit geen levensbedreigende blessure was, kon dit. Leer luisteren naar je paard!

Het bericht Help! Mijn paard wil geen connectie met mij maken. verscheen eerst op Paardentaal Magazine.