Intuïtie

Intuïtie is de parel van je “weten”. Er is sprake van inzicht, van zien en van voelen, energieën die in je lichaam stromen. Het is een “zintuig” dat informatie verzamelt en informatie doorgeeft. Het is een instrument om met de dieren te praten.

 

Communiceren met paarden

Ik heb er al vaker over geschreven maar herhaling kan geen kwaad als het over dit onderwerp gaat. Mensen leven inderdaad niet met hun lichaam en gaan zo aan de bewustwording van hun omgeving voorbij. Zij zien het lichaam over het hoofd en volgen de vlucht van de geest. Zij vluchten, in vervoering voor het woord, in de ban van de idee. Ze zijn continu aan het denken (innerlijk) of aan het praten (uiterlijk), niet in staat om stil te zijn en hun lichaam receptief te gebruiken.

Een paard beleeft en ervaart zichzelf en zijn omgeving via zijn lichaam, begrijpt de werkelijkheid zonder woorden te gebruiken, zonder erover te filosoferen. Het paard leeft in zijn lichaam, spreekt met zijn lichaam een taal van heel subtiel gewaarworden, zien en voelen. Mensen verstaan die “taal” niet. Dit betekent dat wij, om met paarden te communiceren, uit ons denken, en in ons lichaam moeten gaan.

Loslaten om dichter bij ons zelf, ons lichaam, ons gevoel te zijn. Dat is moeilijk omdat we zijn afgeleerd te vertrouwen op ons lichaam en van daaruit te communiceren. We zijn denkende wezens geworden in de plaats van de gevoelige, natuurlijke wezens die we oorspronkelijk wel waren en ergens heel diep toch nog zijn. Het lichaam is onze bron van energie. We kunnen maar leven als we “de rivier van onze krachten kunnen laten stromen”. We kunnen maar voelen als we kunnen loslaten of laten zijn.

De echtheid en de receptiviteit van paarden

Eerst een woordje uitleg over de echtheid en de receptiviteit van paarden. Paarden nemen ons lichaam heel nauwkeurig waar: onze ademhaling, hartslag, spierspanning. Ze zijn uiterst gevoelig voor onze lichaamssignalen, onze gelaatsuitdrukking, onze stem. Ze voelen ook de emoties die we “wegsteken” omdat die toch in ons lichaam zichtbaar zijn. En ze liegen niet. Wat ze waarnemen, wat bij hen binnenkomt en wat in hen van gevoel, van beeld opkomt, schuiven ze niet weg. Hun gevoel is hun “verbinding” met de omgeving, het is op dat moment de enige “waarheid”, de enige werkelijkheid, hier-en-nu. Hun gedrag is steeds in overeenstemming met hun gevoel. Paarden zijn duidelijk en eerlijk, ze kunnen niet anders (kenmerk van prooidieren).

Conflicterende lichaamstaal

Echter, mensen vertonen vaak gedrag dat niet met hun innerlijk gevoel overeenstemt. Die “conflicterende lichaamstaal” brengt hen in de war. Die “onduidelijkheid” geeft ze stress. We spreken dan vaak -foutief- van een “gevoelig” paard, maar in werkelijkheid zijn wij het die het gevoel en het gedrag van het paard negatief beïnvloeden.

Wij moeten dus opnieuw leren waarnemen om met onze paarden een goede band te hebben! Door onze paarden waar te nemen, door naar mezelf te luisteren, leer ik dus om echt te zijn en mij tegelijk ook veilig te voelen. Ik leer een beetje te worden zoals een paard, eerlijk en direct, zonder angst voor de omgeving. En dat alles zonder woorden te gebruiken maar door contact met mijn natuur te maken.

Zo kom ik bij mijn lichaam uit: gronden, centeren en ademen, … de wereld ontdekken, met mijn zintuigen gewaar-zijn. Niet de psycholoog (ziel), niet de rationele denker (geest) die ik in de mensenwereld vaak ben, maar de natuurlijke mens (lichaam) die ik (in onze mensenwereld) grotendeels heb leren “bedwingen” wordt weer tot leven (“awareness”, zintuiglijk gewaar-zijn) gewekt.

Eenheid en verbondenheid

Van in het begin zocht ik een manier om met de paarden op weg te gaan naar een gevoel van eenheid en verbondenheid (de centaur). Mijn doel was om bij onze paarden met dat voelen met het “levende lijf” (lichaamsbewustzijn) te experimenteren. Dank zij een onvoorwaardelijk positief klimaat (geen angst, maar respect), gekenmerkt door echtheid of authenticiteit in de relatie én een heel grote empathie, is dat ook gelukt. Ik heb mij door onze paarden laten raken, en ben door hen een nieuwe mens geworden.

Hoe is het precies gegaan?

Ik kan maar een voorlopig antwoord geven. De twee krachten die ik leerde ontwikkelen zou ik respect en gevoeligheid noemen. Vaak in de nabijheid van paarden verblijven, hen van binnenuit proberen te begrijpen, en dan ontwaakt je intuïtie. Intuïtie is de parel van je “weten”. Een groot inlevingsvermogen rust vaak op een goede intuïtie. Intuïtie kijkt door alles heen, en ziet alles zonder inductie of deductie. Er is sprake van inzicht, van zien en van voelen, energieën die in je lichaam stromen. Het is een denkvorm van het onbewuste, van het innerlijk, van het lichaam. Het is meer op voelen dan op denken gebaseerd. Het is een “zintuig” dat informatie verzamelt en informatie doorgeeft. Het is de taal die de paarden begrijpen.

Ik leerde in het begin heel veel over mezelf door goed naar het gedrag van mijn paard te kijken en zo bewust te worden van de energiestromen tussen ons. Dank zij zijn feedback kon ik veel onduidelijkheid in mijn lichaam leren herkennen en loslaten. Al dat loslaten kostte tijd. In mijn geval ruim twee jaar. Het was moeilijk om te begrijpen, ik kon niet altijd zelf de vinger op het probleem leggen omdat ik niet in staat was mijn gevoelens gewaar te zijn. Mork zag mijn lichaamsspanning, mijn onderdrukte emoties en leek me altijd uit te nodigen om tot rust te komen. Mijn lichaam verraadde angst, onzekerheid, isolement, of verwachting, of dominantie,… en dat was de boodschap die Mork “las”. Niet dat mijn probleem hem interesseerde, maar hij liep van mij weg, wenste niet geleid te worden, volgde niet, verzette zich tegen elke poging tot dominantie. Mork zou mij maar vertrouwen wanneer ik bereid was naar hem te luisteren (“waar”-nemen= voor waarheid nemen).

Lichaamsbewustzijn

Je lichaam gewaar zijn, lichaamsbewustzijn ontwikkelen is een goede manier om je intuïtie te trainen. Het is voor mij heel bruikbaar geweest – en nog steeds, als ingang om te de-conditioneren, om te komen bij wat er werkelijk “is” (=niet denken maar voelen, onmiddellijk “zien” en begrijpen). Misschien kan het iets voor jou betekenen. Het is vrij gemakkelijk om te doen. Wat slechts nodig is is bewust te zijn, stil zijn, ademen, jouw manier vinden om daar regelmatig aandacht aan te besteden. En belangrijk, niet oordelen! Geen tijd hebben, te druk, te onrustig, te moe, of ééntje dat ik nog vaak hoor: “Ik ben de baas, ik heb die stille kracht, die verbinding met mijn paard niet nodig om met hem te rijden!” … zijn geen redenen om het niet te doen. Integendeel, het zijn redenen om het juist wel te doen!

Fotograaf: Johanna Tallon

Het zal je maar overkomen! Jij en je paard, twee handen op één buik. Jullie begrijpen mekaar met een half woord en voelen mekaar op en top aan. Je ziet hem dolgraag en wil uiteraard alleen maar het beste voor hem. En toch lijkt het ergens fout te lopen… Van honden zegt men al eens dat ze na verloop van tijd op hun eigenaar gaan lijken. Ook voor paarden kan dit het geval zijn wanneer ze (bewust) de energieën van hun mens overnemen.

Wat is energie?

Alles op aarde is energie, van een bewuste en tastbare waarneming tot een vluchtige gedachte of intentie. Je lichaam, je geest, gedachten en emoties… alles bestaat uit energie met een eigen trillingsfrequentie. Zo is je lichaam één grote verzameling van kleine, minuscule deeltjes die steeds in beweging zijn. Maar zelfs zaken die ogenschijnlijk levenloos lijken, blijken uit energiegolven te bestaan. Die kennis halen we uit de kwantummechanica, die ons leert dat materie niets meer of minder dan verdichte energie is.

Energetisch lichaam

Elk levend wezen beschikt zowel over een fysiek als over een energetisch lichaam. Het fysieke lichaam is ons alom bekend en bestaat uit het skelet, de organen, het ademhaling-, vertering-, spier- en bloedvatenstelsel. Het energetische lichaam is op een vrijwel gelijkaardige manier opgebouwd. Ook hierin bevinden zich de organen van het fysieke lichaam, zij het dan in blauwdruk. Net zoals het bloed door de bloedvaten vloeit en aldus de organen bevoorraad, stroomt ook de Chi of levensenergie langs een uitgebreid netwerk van energiebanen of meridianen om zo identiek werk te verrichten in het energetische lichaam. Waar het hart de stuwende kracht vertegenwoordigt in het fysieke lichaam, wordt in het energetische deze taak waargenomen door de chakra’s.

Schadelijke factoren zoals o.a. trauma’s, opgekropte gevoelens, negatieve emoties,… kunnen ervoor zorgen dat er blokkades optreden in dit energetische systeem. Indien deze blokkades te lang aanhouden zullen bepaalde delen van het lichaam onvoldoende van energie voorzien worden, hetgeen uiteindelijk zal resulteren in ziekte van het fysieke lichaam. Nu is het zo dat niet alleen wij dat risico lopen, ook onze huisdieren worden via ons hier onrechtstreeks aan blootgesteld door middel van resonantie.

Resonantie

Elk levend wezen resoneert volgens een bepaalde trillingsfrequentie waarbij geldt; hoe positiever de stemming, hoe hoger de frequentie. Bij negatieve emoties zal het trillingsniveau veel lager liggen. De energietrillingen, die we uitzenden kunnen door andere levende wezens opgevangen worden. Zij kunnen dan gaan meetrillen in diezelfde frequentie.

Het is je waarschijnlijk al wel eens overkomen dat je zo sterk meeleefde met een vriend(in), die in de problemen zat dat je er zelf verdrietig van werd. De energietrilling bij jouw vriendin laat dan eenzelfde trilling in jouw energieveld ontstaan. Met andere woorden; je resoneert met de energiefrequentie van je vriendin. Op deze manier vinden er voortdurend energie-uitwisselingen plaats. Dieren tonen zich extreem ontvankelijk hiervoor. Logisch ook als je bedenkt dat het merendeel van hun communicatie via lichaamstaal en energieoverdracht verloopt.

Resonantie bij paarden

Ook dit hebben we allicht allemaal wel eens zelf ervaren. Je komt aan bij je paard na een lange werkdag of na een hoogoplopende discussie nog helemaal gestrest, verdrietig of boos maar vertrekt enkele uren later toch weer helemaal zen naar huis. Paarden bezitten die wonderlijke eigenschap om ons leed en onze zorgen te verlichten en in sommige gevallen zelfs helemaal over te nemen.

Hoe en waarom doen ze dat?

Als prooidier is het voor een paard van levensbelang dat elkeen in de kudde fit en gezond is zodat de kudde indien nodig onmiddellijk kan vluchten. Wanneer een paard bijvoorbeeld koliek heeft, zal de energie van het paard gefocust worden op zijn buikstreek. In geval van gevaar zal hij bijgevolg niet in staat zijn tot vluchten. Wat paarden op zulke momenten doen in het belang van de kudde is werkelijk wonderbaarlijk. Door het zieke paard te beschermen en spanning van hem over te nemen zullen ze hem trachten te helpen.

Voor een paard maakt het niet uit of je mens of dier bent. Zodra je met hen in interactie treedt, zullen ze met jou een kudde proberen te vormen. Wanneer ze bij ons dan een lagere trillingsfrequentie gewaar worden – hetzij door fysiek of emotioneel ongemak – zullen paarden alles in het werk stellen om je hiervan te verlossen.

(On)Schadelijk?

Hoewel het fijn is om op mindere momenten terecht te kunnen bij ons paard moeten we ons toch de vraag stellen of dit voor hen ook zo fijn is.

Wanneer iemand met een rustige, liefdevolle energie zich bij hen in de buurt begeeft, zal niemand daar uiteraard aan twijfelen. Paarden zullen graag bij zo’n persoon vertoeven. Zij zullen zich geliefd en veilig voelen omdat hij hen tijd, aandacht, liefde, veiligheid, geborgenheid geeft en een positieve energie uitstraalt. Anders ligt het wanneer iemand met een gejaagde, gestreste of negatieve energie hen tegemoet treedt. In dat geval zullen ze zo snel mogelijk uit de stressvolle situatie weg willen.

Sommige paarden doen dat door de oorzaak te ontvluchten. Zij zullen zich verzetten tegen de situatie en zullen afwijkend gedrag vertonen. Deze paarden kunnen dan werkelijk alles uit de kast halen en gedrag vertonen dat wij als vervelend en ongewenst beschouwen. De kans is dan ook zeer reëel dat ze, indien deze situatie blijft aanhouden, na verloop van tijd als onhandelbaar bestempeld zullen worden.

Andere paarden zullen zich door middel van resonantie aan deze penibele situatie trachten te onttrekken. Voor welke optie jouw paard kiest, hangt voor een groot stuk af van de de opbouw van zijn hartchakra.

Hartchakra

Energetisch gezien kan je de paardenpopulatie opdelen in twee grote groepen.

• paarden met een breed hartchakra
• paarden met een diep hartchakra

Paarden met een breed hartchakra zijn echte allemansvrienden. Zij onderhouden vaak meervoudige maar eerder oppervlakkige relaties met de mens. Deze paarden gedijen uitstekend op een kinderboerderij of op een manege. Hun bescherming bestaat er net in dat hun hartchakra slechts in geringe mate geopend is. Dit stelt hen beter in staat om externe energieën buiten hun systeem te houden.

Daar lijnrecht tegenover staan paarden met een diep hartchakra. In tegenstelling tot hun eerder genoemde soortgenoten stellen zij zich veel gereserveerder op. Eens ze evenwel besluiten hun hart voor de mens te openen, zullen ze dit ongelimiteerd en onvoorwaardelijk doen. Hoewel paarden in tegenstelling tot honden de vrije keuze hebben om al dan niet met de energie van hun mens te resoneren, zullen zij hier gewillig tot overgaan.

Misty

Misty is zo’n paardje met een diep hartchakra. Ze kwam in ons leven naar aanleiding van de  extreem moeilijke levensfase (laag zelfbeeld met zelfverwonding tot gevolg) die onze tienerdochter doormaakte op dat ogenblik. Anderhalf jaar nadat ze bij ons kwam, verhuisden we haar van de manege naar onze eigen stek. Tot op dat moment waren de beiden als twee handen op één buik geweest. Maar een tijdje na aankomst op de nieuwe locatie kreeg Misty plots te kampen met zomereczeem. De aanleiding hiertoe vond ongetwijfeld zijn oorsprong in haar allergische constitutie, het in stand houden ervan werd gevoed door negatieve emoties.

Misty begon met staartschuren net nadat ze een zeer traumatische gebeurtenis ervaren had. Onder deze lastige jeuk had ze niet enkel te lijden op zomereczeem-gerelateerde tijdstippen maar ook op momenten van hevige stress. Zoals twee winters terug toen Fadista, de jongste van de kudde, te maken kreeg met hevige koliek. Terwijl zij zich bij wijze van spreken krulde van de pijn schuurde Misty als bezeten haar staart tegen de omheining. Gedrag dat, net als zelfverwonding, als dwangmatig gecategoriseerd kan worden. Het staartschuren van Misty stopte vanaf het moment dat de kolieksymptomen bij Fadista verdwenen. En sedert afgelopen zomer is ook Misty’s puur fysiologische zomereczeem onder controle.  Na het volgen van een homeopatische kuur kan ze opnieuw onbedekt van het weideseizoen genieten.

Definitie dwangmatig gedrag:

Een dwang is een repetitieve mentale daad of repetitief gedrag dat meestal tot doel heeft de spanning of angst kwijt te raken, die gewoonlijk door een obsessieve gedachte opgewekt wordt.

Bron: http://www.e-gezondheid.be

Wat kan jij doen?

 Preventief

Vooraleer je naar je paard te begeven, is het van cruciaal belang jezelf en je emoties even onder de loep te nemen.

• Hoe voel ik me vandaag?
• Houd ik ergens spanning vast?
• Zijn er onverwerkte issues, die nog door mijn hoofd spoken?
• Ervaar ik nog ergens stressknopen in mijn lichaam?

You may be able to fool yourself, you will never fool your horse!

Een paard doorprikt zo de façade die je opgeworpen hebt. Ze screenen je van top tot teen en weten in een mum van tijd hoe de vork in de steel zit. Zij reageren niet alleen zeer sterk op gedragingen en gevoelens van soortgenoten, maar ook op die van jou!

Curatief

Als er een disbalans gecreëerd is, kan je gebruik maken  van natuurlijke therapieën om deze weer te corrigeren. Natuurtherapie stimuleert het zelfhelend vermogen van je paard op natuurlijke wijze. Het is een niet invasieve, ondersteunende behandelmethode waarbij de zieke behandeld wordt en niet de ziekte.  Dieren reageren hier zeer goed op en ondervinden er hoegenaamd geen nevenwerkingen van.

• (Bach)Bloesemtherapie
• Emoconie
• Fythotherapie
• Kristaltherapie
• Aromatherapie
• Homeopathie
• Energetische healing
• Shiatsu

Wens jij nog meer inspiratie en tips te ontvangen?

Wat onderneem jij om je paard te preventief en/of curatief te ondersteunen?

Ik verneem het graag in een reactie hieronder.

Wij mensen schijnen het fijn te vinden om alles wat we zien of meemaken te categoriseren, oftewel in hokjes te plaatsen. Hokjesdenken maakt ons leven makkelijker, omdat het de wereld simpel en overzichtelijk maakt. Niet alleen mensen, voorwerpen of gebeurtenissen delen we in hokjes in, ook met paarden doen we dit graag. Om te beginnen natuurlijk op basis van (uiterlijke) kenmerken, waar op een paard ingedeeld kan worden bij een bepaald ras. Er bestaan zelfs methodes voor het indelen van paarden op het gebied van karakter.

Opheldering

Het kan erg verhelderend werken om eens te onderzoeken welk type jouw paard is en welk type jezelf bent. Het kan je helpen om te begrijpen waarom je bent zoals je bent. In mijn geval heeft het me geholpen om mezelf niet alleen beter te begrijpen, maar ook om me meer te richten op de positieve kanten van mijn eigen karaktertype. Het heeft me geleerd dat ieder paard een eigen aanpak nodig heeft. Wat voor het ene paard heel goed werkt, kan voor het andere paard juist averechts werken. Sinds ik me meer verdiept heb in het indelen van paarden in verschillende karakters, kan ik veel efficiënter met mijn pony’s omgaan. Ik kan beter inschatten wat ze nodig hebben om snel iets te begrijpen en ik kan me er ook beter bij neerleggen als er eens iets afwijkt van de “standaard”.

Keerzijde

Hokjesdenken heeft ook een keerzijde. Door rigoureus in hokjes te denken, kan het zijn dat je jezelf, een ander persoon of een paard in een bepaalde categorie duwt die eigenlijk niet past. Ieder mens en ieder paard is uniek en past nooit voor 100% in een bepaalde categorie. Door je blind te staren op één bepaalde categorie, kan het zijn dat je een hoop andere dingen mist of niet begrijpt. Ik denk dat je jezelf en je paard tekort doet, omdat je met hokjesdenken niet volledig recht doet aan het individu dat je zelf bent en het individu waarmee je aan het werk wilt.

Open houding

Wanneer je dus gebruik maakt van het categoriseren van wat dan ook, is het belangrijk om daarbij een open houding aan te nemen. Het hokjesdenken kan je helpen wanneer je slechts kleine grenzen aanhoudt, zodat een overlap tussen de hokjes mogelijk is. Ik probeer het hokjesdenken dan ook niet te gebruiken als doel op zich, maar als hulpmiddel. Het helpt me bij het overzichtelijk maken van deze complexe wereld, waarin ik op zoek ben naar een betere samenwerking met mijn pony’s. Ik ben begonnen met het bestuderen van verschillende methodes voor het indelen van paarden en leer hier nog vrijwel iedere dag over. Maar inmiddels helpt het me bijna automatisch het individuele paard beter te begrijpen. De hokjes zijn nog steeds aanwezig en behulpzaam, maar verdwijnen steeds meer op de achtergrond, terwijl het paard meer op de voorgrond komt.

Wens jij nog meer inspiratie en tips te ontvangen?

We leven in een maatschappij wat vooruitstrevend is en wordt gevormd door materialisme.

Wens jij nog meer inspiratie en tips te ontvangen?

Fotograaf: Johanna Tallon

Heeft de dierengeneeskunde het sowieso altijd bij het rechte eind? Of weten onze paarden – wanneer ze freedom of speech krijgen – het misschien echt wel beter? Mijn ervaring is dat er zich wonderlijke zaken kunnen voltrekken indien we ervoor openstaan, indien we op hun wijsheid durven te vertrouwen.

Ben jij zo iemand die naar zijn/haar paard durft te luisteren?

Werkelijk luisteren, niet als in hij/zij ziet er vandaag een beetje pips uit ik zal het wat kalmer aan doen in het werk. Durf jij tegen de mainstream in te gaan? Zelfs als je daarmee tegen de haren van het gros van de paarden-liefhebbende populatie ingaat? Of zelfs tegen het advies van paardenprofessionelen als trainers, dierenartsen en andere paard-gerelateerde beroepen ingaat?

Wens jij nog meer inspiratie en tips te ontvangen?

Verbeter je mentale fitheid als paardenliefhebber – Fotograaf: Dirk Van Gheluwe

Maar wat is mentale fitheid?
Wat zijn manieren om je mentale fitheid te verbeteren?
Welke vaardigheden kun je ontwikkelen als paardenmens?

Mijn inzichten zijn gesteund op de laatste onderzoeken van menselijke leerprocessen (neurowetenschappen, breinkennis), bewustzijn van onze gedachten en emoties (mindfulness), en “last but not least” op de studie van het gedrag van paarden (ethologie, gedragsbiologie).

Een gezonde paardenmens is niet alleen fysiek maar ook en vooral mentaal fit. Hij heeft die fitheid nodig om zijn talent te ontwikkelen, om creatief te zijn en om een goede relatie met zijn paard te hebben. Hij moet willen leren, problemen onder ogen zien en oplossen, de juiste keuzes maken en emotioneel sterker worden.

Mijn paard en ik kennen elkaar nu zeven jaar. We hebben een sterke connectie. Samen zijn we gelukkig. Ja, het is een wederzijdse liefdesrelatie waarin respect en vertrouwen voor beiden essentieel zijn. Dat was ooit anders! Hij gunde mij de eerste zes maanden geen blik. Op een bepaald moment heb ik (uit pure wanhoop!) beslist om hem het beste van mezelf te geven. En dan luisterde hij ogenblikkelijk. Achteraf begreep ik dat ik die tijd nodig had om te leren met mijn hart te denken in de plaats van met mijn hoofd, en dat hij daar op had gewacht! Nu let ik altijd op mijn emoties wanneer ik bij onze paarden ben. Emoties spelen een belangrijke rol in de manier waarop we met onze paarden omgaan en communiceren. Ik heb de voorbije jaren geleerd dat gevoel, echtheid en duidelijkheid het fundament van de relatie zijn en dat al de rest: trainen, rijden, inspannen,… pas daarna komen.

Gevoelens en emoties bepalen ons gedrag en dat van het paard.

Hoe werkt dat en hoe kan ik daarmee leren omgaan? Waarom is innerlijke rust zo belangrijk? Omdat we beslissingen nemen op basis van onze emotionele staat van zijn en we voor onze paarden veel betere partners zijn wanneer we in spannende situaties rustig kunnen blijven. Dit geldt zeker voor tijdens het rijden maar eigenlijk voor elke omgangsvorm met het paard. En het betekent ook dat we de problemen uit ons mensenleven buiten de stal moeten houden. Want paarden voelen dat we ziek zijn, ze voelen ook dat we slechte dingen over hen denken. Onrust, teveel “ego”, spanning (emotioneel, mentaal, fysiek), pijn, ziekte, frustratie vermoeidheid, onzekerheid, kwaadheid, wantrouwen, noem maar op,… paarden zullen er gespannen op reageren. Ze voelen zich niet veilig en gaan alleen verder. Paard en ruiter vinden elkaar niet, er ontstaat geen samenwerking, geen connectie. Elke ruiter (her)kent die situaties en heeft er – meestal geen zachte – oplossing voor.

Verbeter je mentale fitheid als paardenliefhebber met deze 7 tips:

Verbeter je mentale fitheid tip 1:
Word je bewust van je emotionele fitheidsniveau.

Onder spanning kan je (brein) niet leren. Een overdaad aan stress verlamt de hersenen, waardoor je geen nieuwe informatie kunt opslaan. Eerst ontspannen is de boodschap in dergelijke situatie.

Stel je de volgende situatie voor: een oefening met je paard loopt niet vlot, je maakt telkens dezelfde fout. Leg de schuld dan niet bij je paard. Blijf zacht met de hulpen, doe niets dat de spanning bij je paard verhoogt. Laat je zeker nooit verleiden om te “tonen wie baas is”. Gebruik geen middelen die je paard fysiek pijn doen. Je verliest er in één keer al zijn vertrouwen door.

Je kunt je emotionele fitheid versterken net zoals je door oefeningen je fysieke lichaam versterkt. Neem een stap terug elke keer dat je gefrustreerd of overweldigd voelt en denk na over waarom je je zo voelt. Realiseer je dat het niemands schuld is dat iets niet lukt. Je paard zal je dankbaar zijn en jullie relatie zal er wel bij varen.

Verbeter je mentale fitheid tip 2:
Gebruik geen verhoging van druk als zogenaamde “hulp”.

Stel je voor dat je de controle over je paard verliest. Verhoog dan niet plots de druk op je paard. Plotse veranderingen, impulsieve reacties van jouw kant voegen aan de situatie alleen spanning en stress toe. Adem rustig in en uit zodat je paard de tijd heeft om je vraag te begrijpen en het juiste antwoord te geven. Deze kleine aanpassing zal je emotionele fitheid versterken. Uiteindelijk zullen er steeds minder situaties voorkomen waarop je de controle verliest, omdat je geleerd hebt om te ontspannen en elke uitdaging als een kans te beschouwen.

Verbeter je mentale fitheid tip 3:
Geef aandacht aan plezierige, positieve ervaringen.

Leuke, positieve ervaringen zullen je perceptie veranderen en je helpen ontspannen. Geniet van kleine dingen, bijvoorbeeld je paard dat aan de poort van de weide hallo komt zeggen, het gefrunnik van zijn neus overal aan je lijf. Vind lieve woordjes voor je paard en geniet van elk moment dat jullie samen zijn.

Verbeter je mentale fitheid tip 4:
Geef vaak positieve bevestiging en druk je gevoelens uit.

Het is helemaal niet gek om lief tegen je paard te praten terwijl je hem aan het borstelen bent of om je paard aan het einde van de les uitgebreid te bedanken. Hij heeft tenslotte het beste van zichzelf gegeven, fysiek en mentaal. Jouw gelukkig zijn geeft je paard een goed gevoel. Het zal meer gemotiveerd zijn om de volgende keer met jou samen te werken.

Verbeter je mentale fitheid tip 5:
Succes is een mentale ingesteldheid.

Paarden zijn gevoelige dieren en ze hebben van nature veel energie. Zorg dat je zo ontspannen mogelijk bent als je naar de stal gaat. Denk er aan dat succes een ingesteldheid is. Ontspan en geniet van het moment. Train je hersenen. Dit leidt op de duur tot een betere emotionele fitheid.

Laat je niet door angst verlammen. Overwin je angst om van je paard te vallen, met je paard te springen, een heuvel op te rijden enz. Angst is één van de moeilijkste emoties om jezelf van te bevrijden. Accepteer de moeilijkheden die je tegenkomt en leer er van. Werk stap voor stap. Blijf regelmatig connectie-oefeningen op de grond trainen, met je paard in vrijheid werken.

Verbeter je mentale fitheid tip 6:
Zoek iemand die je begrijpt.

Zoek een trainer die je begrijpt en ondersteunt, iemand met respect voor jou en je paard. Accepteer geen dwangmiddelen. Paard en mens leren enkel als ze rustig en zelfverzekerd zijn.

Verbeter je mentale fitheid tip 7:
Herzie je visie op onderlinge verhoudingen zoals leiderschap, rangorde en meewerkend gedrag.

In de paardenwereld wordt het woord “leiderschap” te pas en te onpas gebruikt. Onze hersenen doen ons graag geloven dat we moeten controle houden, maar de waarheid is dat je het leiderschap van het paard krijgt of niet krijgt. Het paard geeft je zijn vertrouwen wanneer het ervaart dat je hem veilig kan houden. Dat zeggen hem zijn hersenen, dat is zijn instinct. Het kost tijd en geduld om een vertrouwensrelatie te ontwikkelen, maar het resultaat is een paard dat je toestaat om beslissingen te nemen, omdat je bewezen hebt dat je goede keuzes maakt, vanuit je kalmte en innerlijke rust. Paarden zullen iemand volgen die voor hen een veilige omgeving creëert.

Wens jij nog meer inspiratie en tips te ontvangen?

Mijn pony’s en ik hebben een latrelatie. Sinds 8 jaar hebben zij een heel fijn plekje in de “achtertuin” van mijn ouders. En sinds anderhalf jaar woon ik daar zo’n 50 kilometer vandaan. Dat betekent voor mij dus heel veel kilometers maken en veel tijd in de auto doorbrengen. Nu heb ik een hele leuke auto, vind ik het niet erg om auto te rijden en krijg ik eens de kans om mijn muziekcollectie te beluisteren, dus al met al is het geen ramp om die kilometers af te leggen. De meeste dagen heb ik er dan ook totaal geen problemen mee. Maar er zijn ook dagen waarop dat anders is.

Ik moet toegeven dat ik op zulke dagen wel wat opzie tegen dat uur in de auto. Aan de enkele reis ben ik namelijk zo meer dan een halfuur kwijt en dan moet ik natuurlijk ook nog terug. Het is dus niet dat ik zomaar even langs kan gaan bij de pony’s om gedag te zeggen en weer te vertrekken. Vaak kan ik mijn bezoek aan de pony’s wel combineren met mijn werk of andere afspraken. Dat maakt het toch nog net iets “nuttiger” om de reis te maken, omdat er dan nog het een en ander op de route ligt. Maar er zijn natuurlijk ook dagen dat ik eigenlijk niet van huis hoef, behalve om naar de pony’s te gaan. En op sommige van die dagen heb ik geen zin om echt iets te ondernemen met de pony’s. Op die dagen kun je je misschien voorstellen dat het lastig is om in de auto te stappen en toch naar de pony’s toe te gaan.

Meestal zet ik me daar dan overheen en stap ik toch in de auto. Eenmaal bij de pony’s aangekomen vergeet ik dan vaak weer dat ik eigenlijk geen zin had om te gaan. De dagen waarop ik eigenlijk geen doel had, zijn meestal de dagen waarop alles het beste verloopt. Ik hoef dan namelijk geen doelen te halen om een goed gevoel over te houden aan mijn bezoek, maar alle goede dingen zijn cadeautjes en mooi meegenomen. Dat zijn ook de dagen waarop ik het best naar mijn pony’s kan luisteren. Ik ben niet bezig met iets dat ik perse wil bereiken, waardoor ik meer oog en oor heb voor wat de pony’s eigenlijk willen. De pony’s bepalen dan dus eigenlijk wat ze willen gaan doen en zijn op die manier hartstikke gemotiveerd om met me mee te werken.

Als ik de pony’s laat kiezen, doen we natuurlijk niet altijd iets actiefs. Vaak vinden ze het ook heerlijk om gewoon wat rond te hangen en maken ze me al snel duidelijk waar die dag de favoriete kriebelplekjes zitten. Vantevoren denk ik altijd dat ik iets moet gaan doen bij de pony’s en dan bedoel ik iets actiefs, iets waar we moe van worden en waardoor onze spieren en conditie getraind worden. Maar de mooiste momenten met mijn pony’s blijven toch de momenten waarop we eigenlijk niets doen. Noor die durft te vertellen waar ze gekroeld wil worden, Kees die naast me in slaap valt en Sjaak die vol vertrouwen haar hoofd op m’n schouder legt. Een latrelatie met je pony is zo slecht nog niet, als je daardoor deze momenten meer leert te waarderen!

Fotografe: Saskia Morsink-Hilberink

Drukke dag gehad, alles zat tegen en dan eindelijk naar je allerbeste maatje, je paard. Je hebt zin om even heerlijk te rijden. Je racet de stal/zadelkamer in om je spullen klaar te leggen en trekt nog net geen sprintje richting wei, maar dan… Je paard ziet je al richting wei komen, draait zich om en gaat in de achterste hoek staan (“dat doet ie anders nooit”). Eindelijk heeft ze zich uit de wei laten halen en dan poetsen, opzadelen en ontspannen rijden… Je paard ziet alles en heeft geen aandacht voor degene die erop zit (“hallo, contact”) en die ontspanning is ver te zoeken en tot overmaat van ramp staat er ook nog iemand langs de kant en roept iets in de trant van “pak hem maar aan”. Hoe ontspannen (of gefrustreerd ben jij nu?)… Herkenbaar?

Wens jij nog meer inspiratie en tips te ontvangen?